bible
ra
🌐 Language
English
Español
Français
Deutsch
Português
Italiano
Nederlands
Русский
中文
日本語
한국어
العربية
Türkçe
Tiếng Việt
ไทย
Indonesia
All Languages
Home
/
Thai
/
Thai 1940 (พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ 1940)
/
Proverbs 12
Proverbs 12
Thai 1940 (พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ 1940)
← Chapter 11
Jump to:
Chapter 1
Chapter 2
Chapter 3
Chapter 4
Chapter 5
Chapter 6
Chapter 7
Chapter 8
Chapter 9
Chapter 10
Chapter 11
Chapter 12
Chapter 13
Chapter 14
Chapter 15
Chapter 16
Chapter 17
Chapter 18
Chapter 19
Chapter 20
Chapter 21
Chapter 22
Chapter 23
Chapter 24
Chapter 25
Chapter 26
Chapter 27
Chapter 28
Chapter 29
Chapter 30
Chapter 31
Chapter 13 →
1
คนใดที่รักการตักเตือนให้เป็นคนดีก็รักความรู้; แต่ผู้ชังการตักเตือนก็เป็นเหมือนเดียรัจฉาน.
2
คนดีจะได้ความโปรดปรานจากพระยะโฮวา: แต่คนที่คิดทำการชั่วร้ายพระองค์จะทรงลงโทษ.
3
คนจะตั้งมั่นคงอยู่ได้ด้วยความชั่วร้ายก็หามิไห้; แต่รากแห่งผู้ชอบธรรมจะไม่ถูกรื้อถอน.
4
ภรรยาผู้มีใจบริสุทธิ์นั้นเป็นมงกุฎของสามีตน; แต่ภรรยาผู้ทำให้เกิดความอับอายขายหน้านั้นเป็นเหมือนความผุพังในกะดูกของสามี.
5
ความคิดทั้งหลายของตนชอบธรรมนั้นเที่ยงตรง; แต่การให้คำหารือของคนชั่วร้ายนั้นเป็นการลวง.
6
ถ้อยคำของคนชั่วเป็นการซุ่มทำร้ายให้โลหิตตก; แต่ปากของคนตรงจะเป็นที่ช่วยให้รอดพ้น.
7
คนชั่วร้ายต้องถูกทำลายและเสื่อมศูนย์ไป; แต่ครอบครัวของคนชอบธรรมจะยั่งยืนอยู่
8
คนจะได้ความสรรเสริญตามปัญญาของตน; แต่ผู้ที่มีใจดื้อหลงผิดจะเป็นที่เกลียดชัง.
9
ผู้ใดที่มีคนนับถือน้อยและมีบ่าวคนหนึ่ง ก็ยังดีกว่าผู้ที่ไว้ยศและขาดอาหาร.
10
คนชอบธรรมย่อมเห็นแก่ชีวิตแห่งสัตว์เลี้ยงของเขา; แต่ความปราณีอ่อนโยนของคนชั่วร้ายก็ยังเป็นอำมหิต.
11
บุคคลที่ฟื้นดินในเนื้อที่ของตนจะมีอาหารบริบูรณ์; แต่บุคคลที่ติดตามไปในสิ่งที่ไร้ประโยชน์ก็เป็นผู้ขาดความเข้าใจ.
12
คนชั่วร้ายก็ปองที่จะได้เหยื่อแห่งคนชั่ว; แต่รากของคนชอบธรรมยังให้เกิดพืชผล.
13
ความผิดอันเกิดจากริมฝีปากย่อมเป็นเครื่องดักสำหรับคนชั่ว; แต่คนชอบธรรมจะพ้นจากความยากลำบากได้.
14
คนจะต้องพอใจกับความดีความชอบอันเป็นผลซึ่งออกจากปากของตน; และผลแห่งการกระทำด้วยมือของผู้ใดก็คงจะได้แก่ผู้นั้น.
15
คนโฉดเขลาย่อมเห็นว่าทางของตนเป็นทางดี, แต่คนที่มีปัญญานั้นย่อมฟังคำตักเตือน.
16
ความโกรธของคนโฉดเขลาก็ปรากฏแจ้งทันที, แต่คนที่มีปัญญาย่อมไม่เอาใจใส่เมื่อถูกประมาท.
17
บุคคลผู้กล่าวความจริงย่อมสำแดงความชอบธรรมให้ประจักษ์; แต่พะยานเท็จนั้นย่อมสำแดงการล่อลวงออกมา.
18
คำพูดพล่อยๆ ของคนบางจำพวกเหมือนการแทงของกระบี่; แต่ลิ้นของคนมีปัญญาย่อมรักษาแผลให้หาย.
19
ริมฝีปากที่กล่าวคำจริงจะตั้งมั่นคงถาวร, แต่ลิ้นมุสาจะคงอยู่ได้แต่ประเดี๋ยวเดียวเท่านั้น.
20
การล่อลวงย่อมอยู่ในใจของเหล่าชนที่คิดทำการชั่วร้าย; แต่ความปลาบปลื้มยินดีย่อมมีแก่ผู้ให้คำหารือเพื่อสันติสุข.
21
ภัยอันตรายใดๆ จะเกิดแก่คนชอบธรรมก็หามิได้; แต่ความทุกข์ยากลำบากคงจะได้แก่คนชั่วร้ายเต็มขนาด.
22
ริมฝีปากที่พูดมุสาเป็นที่สะอิดสะเอียนแก่พระยะโฮวา; แต่ผู้ที่ประพฤติสัตย์จริงเป็นที่ชื่นชมยินดีแด่พระองค์.
23
คนฉลาดย่อมทำความรู้ไว้บ้าง; แต่น้ำใจของคนโฉดเขลาย่อมประกาศความโง่ออกมา.
24
มือของคนขยันจะได้ถือการปกครองไว้; แต่คนเกียจคร้านจะต้องเป็นคนรับใช้การงาน.
25
ความหนักใจทำให้คนท้อใจลง; แต่คำปราณีทำให้คนเบิกบานใจ.
26
คนชอบธรรมเป็นผู้นำอันดีแก่เพื่อนบ้านของเขา; แต่วิถีของคนชั่วร้ายย่อมนำให้เขาหลงไป.
27
คนเกียจคร้านไม่ปิ้งเนื้อที่เขาล่ามานั้น; แต่ของที่คนขยันได้มานั้นเป็นของประเสริฐแก่ตัว.
28
ทางของคนชอบธรรมก็คือชีวิต; และในทางนั้นไม่มีความตาย
← Chapter 11
Jump to:
Chapter 1
Chapter 2
Chapter 3
Chapter 4
Chapter 5
Chapter 6
Chapter 7
Chapter 8
Chapter 9
Chapter 10
Chapter 11
Chapter 12
Chapter 13
Chapter 14
Chapter 15
Chapter 16
Chapter 17
Chapter 18
Chapter 19
Chapter 20
Chapter 21
Chapter 22
Chapter 23
Chapter 24
Chapter 25
Chapter 26
Chapter 27
Chapter 28
Chapter 29
Chapter 30
Chapter 31
Chapter 13 →
All chapters:
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31