Proverbs 8

Thai 1940 (พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ 1940)

← Chapter 7 Jump to: Chapter 9 →

1พระปัญญากำลังส่งพระสุรเสียง, และความเข้าใจกำลังเปล่งสำเนียงมิใช่หรือ?

2พระปัญญาทรงอยู่ ณ ที่สูงข้างทางเดิน, และที่ชุมทาง;

3ที่ริมประตูเมือง, ที่ปากประตูเมือง, และที่ตรงทางเข้าประตูเมือง. พระปัญญาส่งพระสุรเสียงก้องกังวาฬว่า,

4“เหล่ามนุษย์ทั้งปวงเอ๋ย, เราร้องเรียกเจ้า; เสียงของเราเรียกหามนุษย์ทั้งปวง.

5เหล่าคนโง่ทั้งหลาย, จงหาความเข้าใจในความฉลาด: และเหล่าคนโฉดทั้งหลาย, จงให้ใจของเจ้าเกิดความเข้าใจ.

6จงฟังเถิด, เพราะเราจะพูดถึงสิ่งที่ดีเลิศ; และเราจะเผยวาจาเป็นสิ่งที่ถูกต้อง.

7เพราะว่าปากของเราจะกล่าวความจริง; และความชั่วเป็นที่สะอิดสะเอียนต่อริมฝีปากของเรา.

8วาจาทั้งหมดที่ออกมาจากปากของเราเป็นสุจริตธรรม; ไม่มีสิ่งหนึ่งสิ่งใดที่คดโกงหรือหลงผิดในคำเหล่านั้นเลย.

9ถ้อยคำทั้งสิ้นย่อมประจักษ์แจ้งแก่คนที่เข้าใจแล้ว, และถูกต้องแก่ผู้ที่ได้พบความรู้.

10จงรับเอาคำสั่งสอนของเรา, มิใช่รับเงิน; และจงรับความรู้ดีกว่าทองคำเนื้อบริสุทธิ์.

11เพราะว่าปัญญาประเสริฐกว่าทับทิม; และสรรพสิ่งที่มนุษย์พึงปรารถนานั้นไม่มีอะไรจะมาเปรียบปานกับพระปัญญาได้.

12เราผู้เป็นปัญญาได้ยึดความฉลาดเป็นที่พำนักของเรา, และค้นหาความรู้และสติปัญญา.

13ความยำเกรงพระยะโฮวาคือการชังความชั่ว: คือความเย่อหยิ่ง, ความยะโส, และการประพฤติชั่ว; และปากพูดให้หลงผิดนั้นเราเกลียดนัก.

14การให้คำปรึกษาหารือและความรู้ความชำนาญเป็นของเรา; เราเป็นความเข้าใจ; เรามีอานุภาพ.

15เพราะเรานี้กษัตริย์ทั้งหลายจึงได้เสวยราชย์, และเจ้านายทั้งหลายประสาทความยุตติธรรม.

16เพราะเรานี้เจ้านายทั้งหลายจึงได้ปกดรอง; ทั้งขุนนาง, และตลอดจนผู้พิพากษาทั้งสิ้นในโลก.

17เรารักคนทั้งหลายที่รักเรา; และคนเหล่านั้นที่บากบั่นหาเราก็จะพบเรา.

18ความมั่งคั่งและเกียรติศักดิ์ทั้งหลายอยู่กับเรา; เออ, ความมั่งคั่งและสุจริตธรรมอันถาวรนั้น,

19ผลของเราดีกว่าทองคำ, เออ, ดียิ่งกว่าทองคำเนื้อบริสุทธิ์; และผลประโยชน์ของเราดียิ่งกว่าเนื้อเงินบริสุทธิ์.

20เราเดินอยู่ในทางแห่งความชอบธรรม, ในท่ามกลางวิถีทั้งหลายที่ยุตติธรรม.

21เพื่อเราจะเป็นเหตุให้คนทั้งปวงที่รักเราได้รับสินทรัพย์, และเพื่อเราจะได้บรรจุคลังสมบัติของเขาให้เต็ม

22“พระยะโฮวาทรงสร้างตัวเราเป็นปฐมแห่งทางการ, ก่อนกิจโบราณอื่นๆ ของพระองค์,

23เราถูกตั้งไว้แต่อดีตกาล ไม่มีเบื้องต้น, ตั้งแต่ปฐมเดิมก่อนโลกกำเนิด,

24เมื่อยังไม่มีห้วงน้ำลึก, เราได้เกิดแล้ว; คือเมื่อยังไม่มีน้ำพุนั้น.

25ก่อนมีภูเขาทั้งหลาย, ก่อนมีเนินทั้งปวงนั้น, เราก็ได้มีกำเนิดแล้ว;

26ในเมื่อพระองค์ยังมิได้ทรงสร้างโลก, หรือท้องทุ่ง, หรือก่อนผงคลีดินแห่งโลกนี้จะเริมมี.

27ก่อนทรงจัดเตรียมให้มีฟ้าสวรรค์, เราก็เป็นอยู่ที่นั่นแล้ว: เมื่อพระองค์ทรงสร้างครอบจักรวาลเหมือนห้วงน้ำลึก,

28เมื่อพระองค์ทรงสร้างท้องฟ้าให้มั่นคงไว้ เบื้องบนน้ำพุทั้งหลายแห่งห้วงน้ำลึกได้ไว้แน่นหนาแล้ว.

29เมื่อทรงกำจัดแดนทะเล, มิให้น้ำไหลล้ำเกินพระราชกำหนดของพระองค์, เมื่อทรงกำหนดการวางรากพิภพ;

30ในเวลานั้นเราอยู่ใกล้ชิดกับพระองค์แล้ว, เป็นลูกมือของพระองค์; และเราชื่นชมยินดีทุกวัน. ร่าเริงอยู่เสมอฉะเพาะพระองค์,

31ร่าเริงอยู่บนพื้นพิภพของพระองค์ และความชื่นชมยินดีของเราก็คลุกคลีอยู่กับพงศ์พันธุ์ของมนุษย์.”

32“ศิษย์ของเราเอ๋ย, เพราะฉะนั้นจงฟังเราเถิด; เพราะว่าคนทั้งหลายที่ถือรักษาทางทั้งปวงของเราก็เป็นสุข.

33จงฟังคำสั่งสอนและฉลาดขึ้น; อย่าขันขืนเลย.

34คนที่ฟังเรา, คนที่เฝ้าคอยอยู่ที่ประตูบ้านของเราถูกวัน, คนที่คอยท่าอยู่ที่กรอบประตูเรือนของเราก็เป็นสุข.

35เพราะใครที่พบเราก็พบชีวิต, และจะได้ความโปรดปรานจากพระยะโฮวา.

36แต่ผู้ใดที่กระทำผิดต่อเราได้ทำผิดต่อวิญญาณของตนเอง: บรรดาผู้ที่ชังเราทั้งหมดนั้นก็รักความตาย.”

← Chapter 7 Jump to: Chapter 9 →