Proverbs 13

Thai 1940 (พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ 1940)

← Chapter 12 Jump to: Chapter 14 →

1บุตรที่มีปัญญาย่อมฟังคำสั่งสอนบิดาของตน, แต่คนประมาทเยาะเย้ยย่อมไม่ฟังคำต่อว่าตักเตือน.

2บุคคลจะได้ของดีสมกับผลอันเกิดจากปากของตน; แต่จิตต์ใจของคนเจ้าเล่ห์จะได้แต่ความโหดร้าย.

3บุคคลผู้ระวังปากของตนก็รักษาป้องกันชีวิตของตนไว้; แต่บุคคลผู้เปิดริมฝีปาก. ของตนออกกว้างจะได้ความหายนะ.

4จิตต์ใจของคนเกียจคร้านมักอยากได้แต่ไม่ได้อะไรเลย; ส่วนจิตต์ใจของผู้ขยันจะอ้วนท้วน.

5คนชอบธรรมชังมุสาวาท; แต่คนชั่วนั้นเป็นเหตุให้เกิดการน่าเกลียดและน่าละอาย.

6ความชอบธรรมคุ้มครองบุคคลผู้เดินแน่วแน่อยู่ในทางนั้น; แต่ความชั่วล้างผลาญคนบาปเสีย.

7มีลางคนทำทีว่าตนมั่งคั่ง, แต่ก็ยังไม่มีอะไรเลย; มีลางคนทำทีว่ายากจน, แต่ก็ยังมีทรัพย์มากหลาย.

8ค่าไถ่แห่งชีวิตคนๆ หนึ่งก็คือทรัพย์สินของเขา; แต่คนจนไม่แยแสต่อคำขู่กรรโชกใดๆ.

9สว่างของคนชอบธรรมนั้นรุ่งโรจน์; แต่ตะเกียงของคนชั่วจะดับเสีย.

10ความเย่อหยิ่งจองหองนำไปถึงการแก่งแย่งกันเท่านั้น; แต่ปัญญานั้นอยู่กับคนว่านอนสอนง่าย.

11ทรัพย์สมบัติที่ได้มาเปล่าๆ จะหร่อยหรอหมดไป, แต่บุคคลผู้สะสมไว้ด้วยน้ำพักน้ำแรงจะมีมากขึ้น.

12ความหวังใจถูกเลื่อนให้เนิ่นไปนั้นทำให้อ่อนระอาใจ; แต่เมื่อได้สมหวังก็เป็นเหมือนต้นไม้ที่จำเริญชีวิต.

13ผู้ใดที่ชังพระคำก็นำความพินาศมาสู่ตนเอง; แต่ผู้ที่ยำเกรงต่อพระบัญญัติจะได้รับบำเหน็จ.

14โอวาทของคนมีปัญญาเป็นเหมือนนำพุแห่งชีวิต; เพื่อคนจะได้หนีจากเครื่องดักแห่งความตาย.

15การเข้าใจดียังให้เกิดการเห็นดีเห็นชอบ; แต่ทางของคนชั่วนั้นยังให้เกิดความทุกข์ยาก.

16คนที่เฉลียวฉลาดทุกคนทำงานด้วยใช้ความรู้; แต่คนโฉดเขลาเผยแพร่ความโง่ของตน.

17ผู้สื่อสานส์ที่ชั่วช้าทำให้เกิดร้ายอันตราย; แต่ทูตที่สัตย์ซื่อทำให้เกิดความสุข.

18คนใดที่ไม่ยอมรับคำสั่งสอน คงจะเป็นคนยากจนค่นแค้นและอับอายขายหน้า; คนใดที่เคารพต่อคำตักเตือนจะเป็นที่น่านับถือ.

19การที่สำเร็จตามความปรารถนาเป็นรสหวานสำหรับจิตต์ใจนั้น; แต่ที่จะละจากความชั่วนั้นเป็นการสะอิดสะเอียนแก่คนโฉด.

20จงดำเนินกับคนมีปัญญา; แต่การคบค้ากับคนโฉดเขลาจะได้รับความเจ็บแสบ.

21ภัยอันตรายติดตามคนบาปทั้งหลาย; แต่คนชอบธรรมจะได้ความดีมาตอบแทน.

22คนดีนั้นละมรดกไว้แก่หลานเหลนของตน, และทรัพย์สมบัติของคนบาปนั้นจะกลับไปตกเป็นของคนชอบธรรม.

23ไร่นาของคนจนก็ยังมีอาหารบริบูรณ์; แต่ทรัพย์สมบัติที่ได้มาจากการทุจจริตจะพินาศไป.

24บุคคลผู้ไม่ยอมใช้ไม้เรียวก็เป็นผู้ที่ชังบุตรของตน; แต่บุคคลผู้รักบุตรย่อมเฆียนตีสั่งสอน.

25การรับประทานอาหารของคนชอบธรรมเป็นที่ให้อิ่มกายสบายใจ; แต่ท้องของคนชั่วจะหิวโหย

← Chapter 12 Jump to: Chapter 14 →