bible
ra
🌐 Language
English
Español
Français
Deutsch
Português
Italiano
Nederlands
Русский
中文
日本語
한국어
العربية
Türkçe
Tiếng Việt
ไทย
Indonesia
All Languages
Home
/
Thai
/
Thai 1940 (พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ 1940)
/
Proverbs 21
Proverbs 21
Thai 1940 (พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ 1940)
← Chapter 20
Jump to:
Chapter 1
Chapter 2
Chapter 3
Chapter 4
Chapter 5
Chapter 6
Chapter 7
Chapter 8
Chapter 9
Chapter 10
Chapter 11
Chapter 12
Chapter 13
Chapter 14
Chapter 15
Chapter 16
Chapter 17
Chapter 18
Chapter 19
Chapter 20
Chapter 21
Chapter 22
Chapter 23
Chapter 24
Chapter 25
Chapter 26
Chapter 27
Chapter 28
Chapter 29
Chapter 30
Chapter 31
Chapter 22 →
1
ดวงหทัยของกษัตริย์อยู่ในความคุ้มครองของพระยะโฮวาเหมือนร่องน้ำทั้งหลาย; พระองค์ทรงดัดน้อมหทัยนั้นให้เป็นไปตามน้ำพระทัยพระองค์.
2
มนุษย์ย่อมเห็นว่าทางประพฤติทั้งหลายถูกต้องในสายตาของเขาเอง; แต่พระยะโฮวาทรงชั่งจิตต์ใจทั้งปวง.
3
การประพฤติชอบธรรมและยุตติธรรมเป็นที่ชอบพระทัยพระยะโฮวามากยิ่งกว่าเครื่องบูชาทั้งปวง.
4
ตาหยิ่งยะโสกับใจจองหองที่เป็นน้ำมือแห่งคนชั่วนั้นเป็นบาปทั้งสิ้น.
5
ความดำริการณ์ของคนขยันขันแข็งนำไปถึงความบริบูรณ์: แต่ทุกคนที่เกียจคร้านก็รีบไปถึงการขัดสน.
6
การหาทรัพย์ด้วยใช้ลิ้นมุสานั้นก็เป็นเหมือนการไล่จับหมอกจนไปติดบ่วงตาย.
7
การร้ายของคนชั่วจะกวาดเขาไปเสีย; เพราะเขาไม่ยอมทำการยุตติธรรม.
8
ทางประพฤติของคนบาปหนาเป็นทางคดเคี้ยว; แต่ทางประพฤติของคนใจบริสุทธิ์เป็นทางตรง.
9
ที่จะอาศัยอยู่ที่ห้องมุมดาดฟ้าตึกดีกว่าอยู่ร่วมห้องกว้างขวางด้วยกันกับหญิงมักทะเลาะจู้จี้.
10
จิตต์ใจของคนชั่วมักปรารถนาการร้าย; และเพื่อนบ้านของเขาไม่ประสพการเอื้อเฟื้อในสายตาของเขา.
11
คนประมาทเยาะเย้ยจะต้องถูกโทษเสียก่อนจึงจะได้ความรู้ฉลาดขึ้น; แต่คนที่มีสติปัญญาพอได้ยินคำสั่งสอนก็ได้ความรู้.
12
พระผู้ทรงธรรมย่อมพิจารณาดูวงศ์วานของคนชั่ว; คนชั่วทั้งหลายจะต้องถูกล้างผลาญเสียเพราะความชั่วของเขา.
13
คนที่ปิดหูของตนไว้ไม่ฟังคำร้องทุกข์ของคนจน เขาเองคงจะต้องร้องทุกข์แต่จะไม่มีใครฟังเขา.
14
ของกำนัลที่แอบให้กันลับๆ ย่อมระงับความโกรธ; และของกำนัลที่เขาล้วงออกมาให้จากหน้าอกนั้นมักสงบโทโสอันแรงกล้าเสีย.
15
ผู้ชอบธรรมมีความยินดีในการพิพากษาอันยุตติธรรม; แต่นั่นเป็นการพินาศแก่ผู้ประพฤติชั่ว.
16
ผู้ที่เดินหลงไปจากวิถีทางแห่งปัญญาจะต้องเข้าไปอยู่ในชุมนุมคนที่ตายแล้ว
17
คนที่มีใจรักแต่การสนุกสนานคงจนไป; และคนที่รักแต่เหล้าองุ่นและน้ำมันหอมจะมั่งมีก็หามิได้.
18
คนชั่วจะต้องรับโทษแทนคนชอบธรรม; และคนอธรรมจะต้องรับโทษแทนคนสัตย์ธรรม.
19
ไปอาศัยอยู่ที่ป่าเปลี่ยวดีกว่าอาศัยอยู่กับหญิงที่มักทะเลาะและบ่นจู้จี้.
20
ทรัพย์วิเศษและน้ำมันมีบริบูรณ์อยู่ในเรือนของคนมีปัญญา; แต่คนโฉดเขลาย่อมใช้เปลืองเสียหมด.
21
คนที่ประพฤติตามความชอบธรรมและความเมตตาจะประสพชีวิต, ความชอบธรรมและเกียรติศักดิ์.
22
ผู้ที่มีปัญญาอาจปีนเข้าเมืองเข้มแข็งได้, และอาจทำลายขวัญแห่งเมืองนั้น.
23
คนที่ระวังปากและลิ้นของตนไว้ก็ป้องกันจิตต์ของตนให้พ้นจากความยุ่งยาก.
24
ผู้ที่จองหองและหยิ่งยะโสได้ชื่อว่าเป็นคนประมาทเย้ยหยัน; เขาประพฤติชั่วในทางโอ้อวดทะนงตัว.
25
ความอยากได้ของคนเกียจคร้านก็ทำลายตัวของตนเอง, เพราะมือของเขาไม่ยอมทำการ.
26
เขามีใจโลภอยากได้วันยังค่ำ; แต่ว่าคนชอบธรรมนั้นมีแก่ใจให้เสมอไม่หวงแหนเลย.
27
เครื่องบูชายัญของคนชั่วเป็นของน่าสะอิดสะเอียนอยู่แล้ว; แต่ถ้าเขานำเครื่องบูชานั้นมาด้วยยังมีน้ำใจชั่วร้าย, จะเป็นที่น่าสะอิดสะเอียนมากยิ่งกว่านั้นเท่าใด.
28
พะยานเท็จจะต้องพินาศ; แต่พะยานที่ได้ยินอย่างไรและพูดไปอย่างไรนั้นจะยืนยงอยู่ได้.
29
คนชั่วทำหน้าของตนให้ด้านไป; แต่คนซื่อตรงย่อมอุสส่าห์แก้ไขทางประพฤติของตนให้ดีขึ้น,
30
ไม่มีปัญญาหรือความเข้าใจใดๆ หรือข้อหารือใดๆ จะมาต่อสู้เอาชะนะพระยะโฮวาได้.
31
เขาเตรียมม้านั้นไว้สำหรับทำศึกได้; แต่การมีชัยนั้นมาจากพระยะโฮวา
← Chapter 20
Jump to:
Chapter 1
Chapter 2
Chapter 3
Chapter 4
Chapter 5
Chapter 6
Chapter 7
Chapter 8
Chapter 9
Chapter 10
Chapter 11
Chapter 12
Chapter 13
Chapter 14
Chapter 15
Chapter 16
Chapter 17
Chapter 18
Chapter 19
Chapter 20
Chapter 21
Chapter 22
Chapter 23
Chapter 24
Chapter 25
Chapter 26
Chapter 27
Chapter 28
Chapter 29
Chapter 30
Chapter 31
Chapter 22 →
All chapters:
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31