Proverbs 21

Thai 1940 (พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ 1940)

← Chapter 20 Jump to: Chapter 22 →

1ดวงหทัยของกษัตริย์อยู่ในความคุ้มครองของพระยะโฮวาเหมือนร่องน้ำทั้งหลาย; พระองค์ทรงดัดน้อมหทัยนั้นให้เป็นไปตามน้ำพระทัยพระองค์.

2มนุษย์ย่อมเห็นว่าทางประพฤติทั้งหลายถูกต้องในสายตาของเขาเอง; แต่พระยะโฮวาทรงชั่งจิตต์ใจทั้งปวง.

3การประพฤติชอบธรรมและยุตติธรรมเป็นที่ชอบพระทัยพระยะโฮวามากยิ่งกว่าเครื่องบูชาทั้งปวง.

4ตาหยิ่งยะโสกับใจจองหองที่เป็นน้ำมือแห่งคนชั่วนั้นเป็นบาปทั้งสิ้น.

5ความดำริการณ์ของคนขยันขันแข็งนำไปถึงความบริบูรณ์: แต่ทุกคนที่เกียจคร้านก็รีบไปถึงการขัดสน.

6การหาทรัพย์ด้วยใช้ลิ้นมุสานั้นก็เป็นเหมือนการไล่จับหมอกจนไปติดบ่วงตาย.

7การร้ายของคนชั่วจะกวาดเขาไปเสีย; เพราะเขาไม่ยอมทำการยุตติธรรม.

8ทางประพฤติของคนบาปหนาเป็นทางคดเคี้ยว; แต่ทางประพฤติของคนใจบริสุทธิ์เป็นทางตรง.

9ที่จะอาศัยอยู่ที่ห้องมุมดาดฟ้าตึกดีกว่าอยู่ร่วมห้องกว้างขวางด้วยกันกับหญิงมักทะเลาะจู้จี้.

10จิตต์ใจของคนชั่วมักปรารถนาการร้าย; และเพื่อนบ้านของเขาไม่ประสพการเอื้อเฟื้อในสายตาของเขา.

11คนประมาทเยาะเย้ยจะต้องถูกโทษเสียก่อนจึงจะได้ความรู้ฉลาดขึ้น; แต่คนที่มีสติปัญญาพอได้ยินคำสั่งสอนก็ได้ความรู้.

12พระผู้ทรงธรรมย่อมพิจารณาดูวงศ์วานของคนชั่ว; คนชั่วทั้งหลายจะต้องถูกล้างผลาญเสียเพราะความชั่วของเขา.

13คนที่ปิดหูของตนไว้ไม่ฟังคำร้องทุกข์ของคนจน เขาเองคงจะต้องร้องทุกข์แต่จะไม่มีใครฟังเขา.

14ของกำนัลที่แอบให้กันลับๆ ย่อมระงับความโกรธ; และของกำนัลที่เขาล้วงออกมาให้จากหน้าอกนั้นมักสงบโทโสอันแรงกล้าเสีย.

15ผู้ชอบธรรมมีความยินดีในการพิพากษาอันยุตติธรรม; แต่นั่นเป็นการพินาศแก่ผู้ประพฤติชั่ว.

16ผู้ที่เดินหลงไปจากวิถีทางแห่งปัญญาจะต้องเข้าไปอยู่ในชุมนุมคนที่ตายแล้ว

17คนที่มีใจรักแต่การสนุกสนานคงจนไป; และคนที่รักแต่เหล้าองุ่นและน้ำมันหอมจะมั่งมีก็หามิได้.

18คนชั่วจะต้องรับโทษแทนคนชอบธรรม; และคนอธรรมจะต้องรับโทษแทนคนสัตย์ธรรม.

19ไปอาศัยอยู่ที่ป่าเปลี่ยวดีกว่าอาศัยอยู่กับหญิงที่มักทะเลาะและบ่นจู้จี้.

20ทรัพย์วิเศษและน้ำมันมีบริบูรณ์อยู่ในเรือนของคนมีปัญญา; แต่คนโฉดเขลาย่อมใช้เปลืองเสียหมด.

21คนที่ประพฤติตามความชอบธรรมและความเมตตาจะประสพชีวิต, ความชอบธรรมและเกียรติศักดิ์.

22ผู้ที่มีปัญญาอาจปีนเข้าเมืองเข้มแข็งได้, และอาจทำลายขวัญแห่งเมืองนั้น.

23คนที่ระวังปากและลิ้นของตนไว้ก็ป้องกันจิตต์ของตนให้พ้นจากความยุ่งยาก.

24ผู้ที่จองหองและหยิ่งยะโสได้ชื่อว่าเป็นคนประมาทเย้ยหยัน; เขาประพฤติชั่วในทางโอ้อวดทะนงตัว.

25ความอยากได้ของคนเกียจคร้านก็ทำลายตัวของตนเอง, เพราะมือของเขาไม่ยอมทำการ.

26เขามีใจโลภอยากได้วันยังค่ำ; แต่ว่าคนชอบธรรมนั้นมีแก่ใจให้เสมอไม่หวงแหนเลย.

27เครื่องบูชายัญของคนชั่วเป็นของน่าสะอิดสะเอียนอยู่แล้ว; แต่ถ้าเขานำเครื่องบูชานั้นมาด้วยยังมีน้ำใจชั่วร้าย, จะเป็นที่น่าสะอิดสะเอียนมากยิ่งกว่านั้นเท่าใด.

28พะยานเท็จจะต้องพินาศ; แต่พะยานที่ได้ยินอย่างไรและพูดไปอย่างไรนั้นจะยืนยงอยู่ได้.

29คนชั่วทำหน้าของตนให้ด้านไป; แต่คนซื่อตรงย่อมอุสส่าห์แก้ไขทางประพฤติของตนให้ดีขึ้น,

30ไม่มีปัญญาหรือความเข้าใจใดๆ หรือข้อหารือใดๆ จะมาต่อสู้เอาชะนะพระยะโฮวาได้.

31เขาเตรียมม้านั้นไว้สำหรับทำศึกได้; แต่การมีชัยนั้นมาจากพระยะโฮวา

← Chapter 20 Jump to: Chapter 22 →