Proverbs 26

Thai 1940 (พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ 1940)

← Chapter 25 Jump to: Chapter 27 →

1การที่หิมะตกในฤดูร้อนและฝนตกในฤดูเกี่ยวไม่เหมาะสมฉันใด, เกียรติศักดิ์ไม่เหมาะสมกับคนโฉดเขลาฉันนั้น.

2นกกระจอกโผผินบินไป, และนกแอ่นลมบินร่อนไปฉันใด, คำสาปแช่งคงจะผ่านพ้นไปจากผู้ไม่มีผิดฉันนั้น.

3แส้เหมาะกับม้า, บังเหียนเหมาะกับลาฉันใด, ไม้เรียวก็เหมาะกับหลังคนโฉดเขลาฉันนั้น.

4อย่าตอบถ้อยคนโฉดในเรื่องโฉดเขลาของเขา, เกรงว่าเจ้าจะกลายเป็นอย่างเขา.

5จงตอบถ้อยคนโฉดในเรื่องโฉดเขลาของเขา, เกรงว่าเขาจะเย่อหยิ่งนึกว่าเขาเป็นคนมีปัญญา.

6ผู้ที่ใช้คนโฉดเป็นผู้ถือสาส์นไปเปรียบเหมือนได้ตัดเท้าของตัวเองและดื่มอันตรายเข้าไป.

7ขาของคนง่อยห้อยโตงเตงอยู่ฉันใด, สุภาษิตที่ออกมาจากปากของคนโฉดก็เป็นฉันนั้น.

8คนที่ให้เกียรติศักดิ์แก่คนโฉดก็เท่ากับวางถุงเพชรพลอยไว้กับกองหิน.

9สุภาษิตในปากของคนโฉดก็เท่ากับกิ่งไม้หนามที่อยู่ในมือของคนขี้เมา.

10คนชำนาญงานทำอะไรได้ทุกอย่าง; แต่คนโฉดย่อมจ้างคนแรกที่ผ่านมา.

11สุนัขมักกลับกินของที่มันสำรอกออกมาแล้วฉันใด, คนโฉดมักทำการโฉดของตนซ้ำอีกฉันนั้น.

12เจ้าเห็นคนที่ถือดีในปัญญาของตนเองหรือ? มีความหวังในคนโฉดมากยิ่งไปกว่าในคนนั้นเสียอีก.

13คนเกียจคร้านมักกล่าวว่า, “มีสิงห์โตอยู่กลางทาง, มีสิงห์โตอยู่ที่ถนน”.

14บานประตูเปิดอยู่กับบานพับฉันใด, คนเกียจคร้านก็พลิกไปมาอยู่กับที่นอนของเขาฉันนั้น.

15คนเกียจคร้านจุ่มมือลงในชามข้าว: แล้วกว่าจะเปิบเข้าปากอีกก็รู้สึกอ่อนใจ.

16คนเกียจคร้านเห็นไปว่าตัวมีปัญญายิ่งไปกว่าเจ็ดคนที่อาจตอบปัญหาได้สมเหตุสมผล.

17คนที่เดินผ่านไปและแวะเข้าไปยุ่งกับการทะเลาะวิวาทที่ไม่เกี่ยวข้องกับตนก็เปรียบเหมือนคนที่จับหูสุนัขดึงไว้.

18คนบ้าที่ขว้างดุ้นไฟและลูกธนูและอะไรๆ ที่ทำให้คนตายฉันใด, คนที่ได้ล่อลวงเพื่อนบ้านของตนแล้วพูดว่า,

19“ฉันหยอกเล่นต่างหาก” ก็เป็นเช่นนั้น.

20ที่ไหนไม่มีฟืนไฟก็ดับ: และที่ไหนที่ไม่มีคนปากบอนการทะเลาะวิวาทก็หมดไป.

21ถ่านเป็นเชื้อเพลิงและฟืนเป็นเชื้อไฟฉันใด, คนที่มักทะเลาะวิวาทก็เป็นเชื้อให้เกิดการวิวาทกันฉันนั้น,

22ถ้อยคำของคนที่มักซุบซิบนินทาเป็นเหมือนอาหารอันโอชารส, และมันก็เลื่อนลงไปถึงส่วนในที่สุดของคน.

23ปากหวานกับใจชั่วก็เหมือนภาชนะดินที่แต่งทาด้วยขี้เงิน.

24คนที่มีใจเกลียดชังนั้นอาจจะปลอมถ้อยคำที่ออกมาจากริมฝีปากของเขา, แต่เขาย่อมสงวนอุบายล่อลวงไว้ในใจ.

25แม้เขาจะพูดคำไพเราะอย่าเชื่อเขาเลย; เพราะว่ามีสิ่งน่าสะอิดสะเอียนอยู่ในใจคนนั้นถึงเจ็ดชั้น;

26ถึงแม้ว่าเขาจะปกปิดความเกลียดชังของเขาไว้ด้วยเล่ห์เหลี่ยมใดๆ, แต่คงจะถูกเผยออกมาให้เห็นแจ้งต่อหน้าคนทั้งปวง.

27คนใดที่ขุดหลุมพลางไว้ก็จะตกลงไปในนั้นเอง; และคนที่กลิ้งก้อนหินขึ้นไปมันจะกลิ้งกลับมาทับตนเอง.

28ลิ้นมุสาย่อมนำหายนะมาสู่ตน; และปากป้อยอย่อมทำลายตนเอง

← Chapter 25 Jump to: Chapter 27 →