Proverbs 14

Thai 1940 (พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ 1940)

← Chapter 13 Jump to: Chapter 15 →

1สตรีก็มีปัญญาทุกคนย่อมก่อสร้างบ้านเรือนของตนขึ้น; แต่ผู้ที่โฉดเขลาย่อมรื้อบ้านลงด้วยมือตนเอง.

2บุคคลผู้เดินในทางตรงย่อมยำเกรงพระยะโฮวา; แต่ผู้ที่ดื้อหลงผิดไปตามทางของตนย่อมเกลียดชังพระองค์.

3ในปากของคนโฉดเขลานั้นมีไม้เรียวสำหรับปราบความจองหองของเขาแต่ริมฝีปากของคนมีปัญญาจะเป็นเครื่องป้องกันตัวเขาไว้.

4ที่ไหนไม่มีวัวรางหญ้าก็สะอาดดี; แต่อาหารจะทวีมากขึ้นได้ก็เพราะอาศัยแรงของวัว.

5พะยานที่สัตย์ซื่อจะไม่มุสา; แต่พะยานเท็จก็พูดมุสา.

6คนประมาทเยาะเย้ยแสวงหาปัญญาและไม่พบ; แต่ความรู้เป็นของง่ายแก่คนที่มีความเข้าใจ.

7หากเข้าไปสมาคมกับคนโฉดเขลา, เจ้าจะไม่พบเห็นความรู้จากริมฝีปากของเขา.

8ปัญญาของคนฉลาดเป็นที่ให้เขาเข้าใจทางของเขา; แต่ความโฉดของคนโฉดเป็นการหลอกลวง.

9ความผิดอันจะต้องโทษนั้นเย้ยหยันคนโฉด; แต่จำพวกคนตรงนั้นเป็นที่ทรงโปรดปราน.

10ใจของใครก็ย่อมรู้ความขื่นขมของตนเอง; และคนอื่นจะเขามายุ่มย่ามกับความปลาบปลื้มยินดีในดวงใจของใครนั้นก็หาได้ไม่.

11เรือนของคนชั่วจะถูกทำลายเสีย; แต่ทับอาศัยของคนตรงจะรุ่งเรือง.

12มีทางหนึ่งซึ่งดูเหมือนบางคนเห็นว่าเป็นทางถูก; แต่ปลายทางนั้นเป็นทางแห่งความตาย.

13แม้ในขณะที่แสดงอาการเบิกบานใจก็ยังโศกเศร้า; และเมื่อจบกางรื่นเริงแล้วก็มีความหนักใจ.

14ผู้ที่มีใจเหไปในทางชั่วจะเปี่ยมไปด้วยผลแห่งการกระทำตามทางของเขาเอง; และคนดีจะอิ่มอกอิ่มใจในกิจที่ตนกระทำ.

15คนโง่เชื่อคำบอกเล่าทุกคำ; แต่คนฉลาดย่อมมองดูทางเดินของเขาด้วยความระวัง.

16คนมีปัญญานั้นกลัวและหลีกออกจากความชั่ว; แต่คนโฉดเขลานั้นถือทิฏฐิจองหองและไว้ใจในตัวเอง.

17บุคคลผู้โกรธเร็วย่อมประพฤติในสิ่งโฉดเขลา; และคนที่คิดทำการชั่วร้ายย่อมเป็นที่เกลียดชัง.

18คนโง่ได้รับความโฉดเป็นมรดก; แต่ผู้ฉลาดก็ได้รับความรู้สวมเป็นมงกุฎ.

19คนชั่วนั้นน้อมคำนับลงต่อหน้าคนดี; และคนอธรรมนั้น, น้อมคำนับลงที่ประตูบ้านของผู้ชอบธรรม.

20คนจนเป็นที่เกลียดชังถึงแม้ว่าเป็นเพื่อนบ้านของเขาเอง, แต่คนมั่งคั่งมีมิตรสหายมากหลาย.

21บุคคลผู้เหยียดเพื่อนบ้านของตนก็ทำบาปแล้ว; แต่บุคคลผู้มีใจเมตตาคนยากจน, เขาก็เกิดมีความสุข.

22คนเหล่านั้นที่คิดทำการชั่วย่อมเป็นคนหนึ่งมิใช่หรือ? แต่ความเมตตาและความจริงคงได้แก่คนเหล่านั้นที่คิดทำการดี.

23ในการทำงานทั้งปวงมีผลกำไร; แต่การใช้แต่ริมฝีปากพูดทำให้ยากจน.

24มงกุฎของคนมีปัญญาก็คือทรัพย์ของเขา; แต่ความโง่ของคนโฉดก็คือความโง่นั้นเอง.

25พะยานจริงย่อมช่วยคนไว้; แต่บุคคลผู้กล่าวเท็จเป็นต้นเหตุแห่งการล่อลวง.

26ความวางใจที่มั่นคง; อยู่ในการยำเกรงพระยะโฮวา; และลูกหลานของเขานั้นจะมีที่พำนักอันปลอดภัย.

27ความยำเกรงพระยะโฮวาเป็นน้ำพุแห่งชีวิต, เพื่อว่าคนจะได้พ้นจากบ่างแร้วแห่งความตายได้.

28กษัตริย์มีสง่าราศีก็เพราะมีพลเมืองมาก; แต่เมื่อขาดพลเมืองก็เป็นความหายนะของเจ้านาย.

29บุคคลผู้ไม่โกรธเร็วเป็นคนประกอบด้วยความเข้าใจดียิ่ง; แต่บุคคลผู้มีใจฉุนเฉียวส่งเสริมความโฉดเขลาให้ยิ่งขึ้น.

30ใจที่สงบเป็นความจำเริญชีวิตฝ่ายกาย; แต่ความอิจฉาริศยาคือความเปื่อยเน่าของกะดูก.

31บุคคลผู้กดขี่เบียดเบียฬคนจนก็ทำความอัปยศแก่พระผู้สร้างตน; แต่บุคคลผู้มีความเมตตาแก่คนยากจนก็ถวายเกียรติยศแก่พระองค์.

32คนชั่วถูกทำลายลงด้วยการกระทำของเขาเอง; แต่คนชอบธรรมมีที่พำนักปลอดภัยในเมื่อเขาตาย.

33ปัญญาอยู่ในใจของผู้ที่มีความเข้าใจ; แต่สิ่งที่อยู่ภายในของคนโฉดจะปรากฏออกมา.

34ความชอบธรรมนั้นเชิดชูเทศชน; แต่บาปนั้นทำความอัปยศแก่พลเมือง.

35ความโปรดปรานของกษัตริย์ย่อมมีแก่ข้าราชการผู้ประกอบกิจด้วยสติปัญญา; แต่พระพิโรธของพระองค์จะตกแก่เขาผู้เป็นเหตุให้เกิดความอับอายขายหน้า

← Chapter 13 Jump to: Chapter 15 →