bible
ra
🌐 Language
English
Español
Français
Deutsch
Português
Italiano
Nederlands
Русский
中文
日本語
한국어
العربية
Türkçe
Tiếng Việt
ไทย
Indonesia
All Languages
Home
/
Thai
/
Thai 1940 (พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ 1940)
/
Proverbs 20
Proverbs 20
Thai 1940 (พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ 1940)
← Chapter 19
Jump to:
Chapter 1
Chapter 2
Chapter 3
Chapter 4
Chapter 5
Chapter 6
Chapter 7
Chapter 8
Chapter 9
Chapter 10
Chapter 11
Chapter 12
Chapter 13
Chapter 14
Chapter 15
Chapter 16
Chapter 17
Chapter 18
Chapter 19
Chapter 20
Chapter 21
Chapter 22
Chapter 23
Chapter 24
Chapter 25
Chapter 26
Chapter 27
Chapter 28
Chapter 29
Chapter 30
Chapter 31
Chapter 21 →
1
เหล้าองุ่นทำให้เกิดการเย้ยหยัน, และสุราทำให้เกิดการพาลเกเร; และผู้ใดมัวเมาด้วยสองสิ่งนั้นก็เป็นโฉดเขลา.
2
ความพิโรธของกษัตริย์ก็เปรียบเหมือนเสียงคำรามแห่งสิงห์โต; และผู้ใดยุแหย่ให้กษัตริย์พิโรธก็ให้เกิดมีภัยแก่ชีวิตของตนเอง.
3
ที่จะเขยิบตัวให้พ้นจากระดับการทะเลาะวิวาทกันนั้นก็เป็นมงคลแก่ตน, แต่คนโฉดเขลาทุกคนมักก่อการวิวาทเสมอ.
4
คนเกียจคร้านไม่ยอมไถนาในฤดูทำนา; เหตุฉะนั้นเขาจะต้องขอทานในฤดูเกี่ยวข้าวและเป็นคนขัดสน.
5
ความมุ่งหมายในใจคนลึกเหมือนน้ำลึก; แต่คนที่มีความเข้าใจจะยกขึ้นมาได้.
6
คนโดยมากมักจะประกาศคุณความดีของตนเอง; แต่คนสัตย์ซื่อแท้ๆ ใครเล่าจะหาพบ?
7
คนชอบธรรมที่ประพฤติตามความสุจริตของตน, ลูกหลานของเขาจะอยู่เป็นสุข.
8
กษัตริย์ผู้ทรงนั่งพิพากษาบนพระที่นั่งทรงคิดแยกคนชั่วออกด้วยสายพระเนตรของพระองค์.
9
ใครจะว่าได้ว่า, “ข้าฯ ได้ชำระใจของข้าฯ ให้สะอาดแล้ว; ข้าฯ บริสุทธิ์ปราศจากบาปทุกอย่าง?”
10
ลูกตุ้มฉ้อต่างๆ และทะนานโกงต่างๆ ทั้งสองอย่างนั้นเป็นที่น่าเกลียดสะอิดสะเอียนต่อพระยะโฮวา.
11
ถึงเป็นเด็กอยู่ก็ยังสังเกตความประพฤติของเขาว่าจะเป็นคนดีหรือชั่ว.
12
หูที่ได้ยิน, ตาที่แลเห็น, พระยะโฮวาได้ทรงสร้างทั้งสองอย่าง.
13
อย่าชอบนอนหลับจนเหลือเกิน, เกรงว่าจะถึงแก่ความยาก; จงลืมตาขึ้นเถิดจึงจะมีอาหารกินอิ่ม.
14
ผู้ซื้อมักจะว่า, “ของนี้ไม่ดี, ของนี้ไม่ดี;” แต่เมื่อไปจากที่นั่นแล้วก็อวดว่าซื้อของได้ถูกดี.
15
ทองคำและทับทิมก็มีเป็นอันมาก; แต่ริบฝีปากประกอบด้วยความรู้ก็เป็นเหมือนพลอยอันประเสริฐยิ่ง.
16
จงเอาเสื้อของผู้ค้ำประกันคนอื่นไว้เถิด; และยึดเขาไว้เป็นผู้รับผิดชอบในเรื่องค้ำประกันคนอื่นนั้น.
17
อาหารที่ได้โดยการฉลาดแกมโกงย่อมมีรสหวานแก่คนที่ได้นั้น; แต่ภายหลังปากของคนนั้นจะเต็มไปด้วยกรวดทราย.
18
เมื่อจะวางโครงการณ์จงหารือกันก่อน, และเมื่อจะทำการสงครามจงปรึกษากันให้รอบคอบ.
19
คนที่เที่ยวเล่าเรื่องของคนอื่นมักแพร่งพรายความลับ; เหตุฉะนั้นอย่าคบค้ากับคนปากบอน.
20
คนที่ด่าแช่งบิดามารดาของตน, ดวงสว่างของเขาจะดับมืดมิดไป.
21
ทรัพย์ที่เป็นมรดกในชั้นต้นจะได้รับโดยเร็ว, แต่ที่สุดปลายมรดกนั้นก็ไม่เป็นมงคล.
22
อย่ากล่าวว่า, “เราจะแก้แค้นเอง;” จงคอยพระยะโฮวาเถิด, และพระองค์จะทรงช่วยท่าน.
23
ตุ้มขี้ฉ้อนั้นเป็นที่สะอิดสะเอียนแก่พระยะโฮวา, และตราชูฉ้อทุกอย่างก็เป็นของไม่ดี.
24
การเคลื่อนไหวทั้งหลายของมนุษย์อยู่ในความคุ้มครองของพระยะโฮวา; เหตุฉะนั้นใครจะเข้าใจในทางประพฤติของตนได้?
25
ผู้ที่ปฏิญาณตนจะถวายของแก่พระเจ้าโดยมิได้ตรึกตรอง, แล้วภายหลังมาสำนึกตัวก็เสียดายเช่นนี้ก็เป็นเครื่องดักสำหรับคนนั้น.
26
กษัตริย์ที่มีปัญญาก็ทรงฝัดคนชั่ว, และทรงกระทำแก่เขาเหมือนนวดข้าว.
27
มโนธรรมของมนุษย์เป็นดวงประทีปของพระยะโฮวา, สำหรับส่องเข้าไปทั่วทุกส่วนของร่างกาย.
28
ความเมตตาและความสัตย์จริงเป็นเครื่องป้องกันกษัตริย์ไว้, และพระที่นั่งของท่านจะดำรงอยู่ได้โดยพระกรุณา.
29
สง่าของชายฉกรรจ์ก็คือความล่ำสันแข็งแรงของเขา, และความงามแห่งคนชราคือผมขาวของเขา.
30
การเฆี่ยนตีให้เป็นรอยฟกช้ำเป็นที่กำจัดความชั่ว; และแนวเฆี่ยนนั้นทำให้รู้สึกซึ้งเข้าไปถึงภายในที่สุดของกาย
← Chapter 19
Jump to:
Chapter 1
Chapter 2
Chapter 3
Chapter 4
Chapter 5
Chapter 6
Chapter 7
Chapter 8
Chapter 9
Chapter 10
Chapter 11
Chapter 12
Chapter 13
Chapter 14
Chapter 15
Chapter 16
Chapter 17
Chapter 18
Chapter 19
Chapter 20
Chapter 21
Chapter 22
Chapter 23
Chapter 24
Chapter 25
Chapter 26
Chapter 27
Chapter 28
Chapter 29
Chapter 30
Chapter 31
Chapter 21 →
All chapters:
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31