Proverbs 20

Thai 1940 (พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ 1940)

← Chapter 19 Jump to: Chapter 21 →

1เหล้าองุ่นทำให้เกิดการเย้ยหยัน, และสุราทำให้เกิดการพาลเกเร; และผู้ใดมัวเมาด้วยสองสิ่งนั้นก็เป็นโฉดเขลา.

2ความพิโรธของกษัตริย์ก็เปรียบเหมือนเสียงคำรามแห่งสิงห์โต; และผู้ใดยุแหย่ให้กษัตริย์พิโรธก็ให้เกิดมีภัยแก่ชีวิตของตนเอง.

3ที่จะเขยิบตัวให้พ้นจากระดับการทะเลาะวิวาทกันนั้นก็เป็นมงคลแก่ตน, แต่คนโฉดเขลาทุกคนมักก่อการวิวาทเสมอ.

4คนเกียจคร้านไม่ยอมไถนาในฤดูทำนา; เหตุฉะนั้นเขาจะต้องขอทานในฤดูเกี่ยวข้าวและเป็นคนขัดสน.

5ความมุ่งหมายในใจคนลึกเหมือนน้ำลึก; แต่คนที่มีความเข้าใจจะยกขึ้นมาได้.

6คนโดยมากมักจะประกาศคุณความดีของตนเอง; แต่คนสัตย์ซื่อแท้ๆ ใครเล่าจะหาพบ?

7คนชอบธรรมที่ประพฤติตามความสุจริตของตน, ลูกหลานของเขาจะอยู่เป็นสุข.

8กษัตริย์ผู้ทรงนั่งพิพากษาบนพระที่นั่งทรงคิดแยกคนชั่วออกด้วยสายพระเนตรของพระองค์.

9ใครจะว่าได้ว่า, “ข้าฯ ได้ชำระใจของข้าฯ ให้สะอาดแล้ว; ข้าฯ บริสุทธิ์ปราศจากบาปทุกอย่าง?”

10ลูกตุ้มฉ้อต่างๆ และทะนานโกงต่างๆ ทั้งสองอย่างนั้นเป็นที่น่าเกลียดสะอิดสะเอียนต่อพระยะโฮวา.

11ถึงเป็นเด็กอยู่ก็ยังสังเกตความประพฤติของเขาว่าจะเป็นคนดีหรือชั่ว.

12หูที่ได้ยิน, ตาที่แลเห็น, พระยะโฮวาได้ทรงสร้างทั้งสองอย่าง.

13อย่าชอบนอนหลับจนเหลือเกิน, เกรงว่าจะถึงแก่ความยาก; จงลืมตาขึ้นเถิดจึงจะมีอาหารกินอิ่ม.

14ผู้ซื้อมักจะว่า, “ของนี้ไม่ดี, ของนี้ไม่ดี;” แต่เมื่อไปจากที่นั่นแล้วก็อวดว่าซื้อของได้ถูกดี.

15ทองคำและทับทิมก็มีเป็นอันมาก; แต่ริบฝีปากประกอบด้วยความรู้ก็เป็นเหมือนพลอยอันประเสริฐยิ่ง.

16จงเอาเสื้อของผู้ค้ำประกันคนอื่นไว้เถิด; และยึดเขาไว้เป็นผู้รับผิดชอบในเรื่องค้ำประกันคนอื่นนั้น.

17อาหารที่ได้โดยการฉลาดแกมโกงย่อมมีรสหวานแก่คนที่ได้นั้น; แต่ภายหลังปากของคนนั้นจะเต็มไปด้วยกรวดทราย.

18เมื่อจะวางโครงการณ์จงหารือกันก่อน, และเมื่อจะทำการสงครามจงปรึกษากันให้รอบคอบ.

19คนที่เที่ยวเล่าเรื่องของคนอื่นมักแพร่งพรายความลับ; เหตุฉะนั้นอย่าคบค้ากับคนปากบอน.

20คนที่ด่าแช่งบิดามารดาของตน, ดวงสว่างของเขาจะดับมืดมิดไป.

21ทรัพย์ที่เป็นมรดกในชั้นต้นจะได้รับโดยเร็ว, แต่ที่สุดปลายมรดกนั้นก็ไม่เป็นมงคล.

22อย่ากล่าวว่า, “เราจะแก้แค้นเอง;” จงคอยพระยะโฮวาเถิด, และพระองค์จะทรงช่วยท่าน.

23ตุ้มขี้ฉ้อนั้นเป็นที่สะอิดสะเอียนแก่พระยะโฮวา, และตราชูฉ้อทุกอย่างก็เป็นของไม่ดี.

24การเคลื่อนไหวทั้งหลายของมนุษย์อยู่ในความคุ้มครองของพระยะโฮวา; เหตุฉะนั้นใครจะเข้าใจในทางประพฤติของตนได้?

25ผู้ที่ปฏิญาณตนจะถวายของแก่พระเจ้าโดยมิได้ตรึกตรอง, แล้วภายหลังมาสำนึกตัวก็เสียดายเช่นนี้ก็เป็นเครื่องดักสำหรับคนนั้น.

26กษัตริย์ที่มีปัญญาก็ทรงฝัดคนชั่ว, และทรงกระทำแก่เขาเหมือนนวดข้าว.

27มโนธรรมของมนุษย์เป็นดวงประทีปของพระยะโฮวา, สำหรับส่องเข้าไปทั่วทุกส่วนของร่างกาย.

28ความเมตตาและความสัตย์จริงเป็นเครื่องป้องกันกษัตริย์ไว้, และพระที่นั่งของท่านจะดำรงอยู่ได้โดยพระกรุณา.

29สง่าของชายฉกรรจ์ก็คือความล่ำสันแข็งแรงของเขา, และความงามแห่งคนชราคือผมขาวของเขา.

30การเฆี่ยนตีให้เป็นรอยฟกช้ำเป็นที่กำจัดความชั่ว; และแนวเฆี่ยนนั้นทำให้รู้สึกซึ้งเข้าไปถึงภายในที่สุดของกาย

← Chapter 19 Jump to: Chapter 21 →