Leviticus 13 — Irish 1817 (An Bíobla Naomhtha 1817 (Bedell))

1Agus do labhair an TIGHEARNA re Maóise agus re Háaron, dhá rádh,

2A nuáir bhías ag éanduine, at nó gearb, nó léus a ccroiceann a fhéola, agus go mbía a gcroiceann a fhéola, amhuil plágha lubhra; bearthar an sin chum Aáron an sagart é, nó go mac dhá mhacaibh, bhías na shagairt:

3Agus féachfuidh an sagart ar an loit a gcroicionn a fhéola: agus má iompóigheann na fionnadh ban annsa loit, agus go mbía an loit nios doimhne re a faicsin ná croiceann a fhéola, is loit lubhra sin: agus féachfuidh an sagart air, agus fúaigéoruidh a bheith neamhghlan.

4Dá bhionn an léus bán a ccroiceann a fhéola, agus ré faicsin nach bía ní is doimhne ná an croicionn, agus nách ionntochuidh a fhionnadh bán; ann sin íadhuidh an sagart ar an té ar a mbía an loit seachd lá:

5Agus féuchfuidh an sagart air an seachdmhadh lá: agus, féuch, ma bhí an loit an amharcsan ag fuireach, agus nach leithneochuidh annsa chroícionn; annsin druidfidh an sagart air seachd lá eile:

6Agus féuchfuidh an sagairt air a rís an seachdmhadh lá: agus, féuch, má bhíonn an loit réad éigin dorcha, agus nach leithneochuidh an loit annsa chroicionn, ann sin fuáigeoruidh an sagart a bheith glan: ní bhfuil ann achd léus: nifidh sé a éadach, agus biáidh glan.

7Achd má leathnuigheann an léus a mach go mór annsa chroicionn, tar éis a faicsiona don tsagart ar son a ghlanta, féuchfuidh an sagart air a rís:

8Agus má chí an sagart sin, féuch, go leithneochuidh an léus ansa chroicionn, annsin fuáigeoruidh an sagart neamhghlan é: is lúbhra í.

9¶ A nuáir bhías loit na lúbhra a nduine, ann sin béarthar chum an tsagairt é;

10Agus féuchfuidh an sagart aír: agus, féuch, má bhíonn an tat bán annsa chroicionn, agus go diontochuidh sé an fionnadh bán, agus go mbiá feóil bhéo dhearg annsa nat;

11Is seanlúbhra sin a gcroicionn a fhéola, agus fuáigéoruídh an sagart neamhghlan é, agus ní chuirfidh a steach é: óir atá neamhghlan.

12Agus má bhrisíonn an lúbhra a mach ar fud an chroicinn, agus go bhfoileochuidh an lúbhra an croicionn uile an té ar a mbía an loit óna chionn go nuige a chosa, ann gach áonbhall a bhféuchfuidh an sagart;

13Ann sin measfuidh an sagart: agus, féuch, má dfoluigh an lúbhra a chorp uile, fuáigeoruidh sé glan an té ar a mbía an lúbhra: do hionntóidh sé uile bán: atá se glan.

14Achd a nuáir fhásas feóil dearg ann, biáidh sé salach.

15Agus féuchfuidh an sagart ar an bhfeóil dheirg, agus fuáigéoruidh é do bheith neamhghlan: óir atá a nféóil déarg neamhghlan: is lúbhra í.

16No má ionntóigheann a nfeóil dearg a rís, agus go ttiucfa chum bheith bán, tiucfa sé chum an tsagairt;

17Agus féuchfuidh an ságart air: agus féuch, má ionntóigheann an loit ar bheith bán; an sin fuáigeoruidh an sagart glan an té ar a mbía an loit: atá se glan.

18¶ A nfeóíl mar an gcéadna, noch a raibh an neascóid iona croicionn, agus do leighisiodh.

19Agus a náit na neascóide go mbía at bán, no ballscóid shiollseach, bhán, agus gné dheirge ann, agus go ttaisbéantar don tsagart é;

20Agus, a nuáir do chífe an sagart é, féuch, má bhionn a fhaicsin ní is ísle nó an croiceann, agus go diontochuidh a fhionnadh bán; foillseochuídh an sagart neamhghlan é: is loit lúbhra é ar na briseadh a mach ó neascóid.

21Achd má féachann an sagart air, agus féuch, nach bía fionnadh ar bith bán air, agus muna raibh ni is ísle nó an croiceann, achd go mbía ní éigin dorcha air; annsin druidfidh an sagart air seáchd lá:

22Agus má leithnuigheann go mór a mach annsa chroicionn, ann sin fuáigeoruidh an sagart neamhghlan é: is loit sin.

23Achd má fhanann an bhallscóid shoillseach na áit, agus gan leathnughadh dhó, is neascóid loiscneach í; agus fuáigeora an sagart glan é.

24Nó má bhionn feóil ar bith san chroicionn, as a ttiucfa teas loiscneach, agus a nfeóil béo bhías da loscadh go mbia guirín bán loinreach innte, ní éigin dearg, no bán;

25Ann sin féuchfuidh an sagart air: agus féuch, má athruigheann an fionnadh ann sa ghuirín shoillseach bán, agus go mbía ré a fhéachuin ní is doimhne nó an croicionn; is lúbhra í ar mbriseadh a mach as an lassadh: uime sin fuáigéoruidh an sagart neamhghlan é: a sé sin loit na lúbhraidh.

26Achd má féuchann an sagart air, agus féuch, nach bía fionnadh bán ar bith annsa nguirín shoillseach, agus nach bí ní is ísle nó án croicionn eile, achd go mbía ní éigin dórcha air; annsin druidfidh an sagart air go ceann sheachd lá:

27Agus féuchfuidh an sagart air an seachdmhadh lá: agus má leathnuigheann go mór annsa chroicionn, an sin fuáigeoruidh an sagart neamhghlan é: a sé sin loit na lúbhra.

28Agus má fhanann ann bhallscóid shoillseach na áit féin, agus gan leathnughadh fa chroicionn, achd go mbi ní éigin dorcha; is at lasta é, agus fuáigeoruidh an sagart glan é: óir is ainteas lasta é.

29¶ Má bhíon an loit ar fhear nó ar mhnáoi iona gceann nó san bhfeasóig;

30Annsin féuchfuidh an sagart an loit: agus féuch, má chí ní is isle nó an croicionn é; agus go mbí fionnadh tana buidhe innte; annsin fuáigeoruidh an sagart neamhghlan é: is carruídhe thirim í, eadhon lubhra ar an gcionn nó ar an bhféusóig.

31Agus má fhéuchann an sagart ar an loit carruigh, agus féuch, muna raibh nís doímhne annsa chroicionn, agus nach bía grúag dhubh ar bith innte; annsin iadhadh an sagart ar an té ar a mbía an phláigh charruidhe seachd lá:

32Agus an seachmhadh lá féuchfuidh an sagart ar an loit: agus feuch, muna leathnuighidh an charruidhe, agus nach bíaidh grúag bhuidhe ann, agus nach bía an carruidhe a radharc nís isle nó an croicionn;

33Bearrfuighear é, achd ní bhéarrfa sé an charruidhe; agus druidfidh an sagart ar an tí air a mbí an charruidhe seachd lá eile:

34Agus an seachmhadh lá féuchfuidh an sagart ar an gcarruidhé: agus féuch, muna leathnuighidh an charruidhe an sa chroicionn, nó a bhfaicsin nís doimhne nó an croicionn; annsin foillseochuidh an sagart glan é: agus nighfidh a éadach, agus bíaidh glan.

35Achd má leathnuigheann an charruidhe go mór ansa chroicionn tair éis a ghlanta;

36Annsin féuchfuidh an sagart air: agus féuch, má leathnuigeann an charruidhe annsa chroicionn, ná híarradh an sagart gruág bhuidhe; atá sé neamhghlan.

37Achd má bhíonn an charruidhe re fhéachuinn comhnuidhtheach, agus go bfásfuidh grúag dhubh súas innte; atá an charruidhe slán, atá sé glan: agus fuágeoruidh an sagart glan é.

38¶ Má bhíonn ar fhior nó ar mhnáoi mar an gcéadna builgléasach shoillseach a gcroicionn a bhfeóla, eadhon builgléasach bán soillseach;

39Annsin féuchfuidh an sagart: agus féuch, má bhíonn an bhuilgléusach a gcroicionn a bhfeóla bán dorcha; bánléusa teasbhuidh íad fhasas annsa chroicionn; atá sé glan.

40Agus an duine a ttuíteann a ghrúag dá cheann, bí sé máol; gidheadh atá sé glan.

41Agus an té a ttuiteann a ghrúag dá chean leath ré na aghaidh, atá sé máoiléadanach: gidheadh atá sé glan.

42Agus má bhíonn iona cheann máol, nó iona mbáoiléadan, créachd bán dearg; is lúbhra sin do fhás súas iona chionn máol, no iona mháoiléadan.

43Annsin féuchfuidh an sagart air: agus féuch, má bhíonn at an chréachda bán déarg iona mháoilchionn, nó iona mháoiléadan, mar thaisbeanus an lúbhra a gcroicionn ná feóla;

44Is fear lubhair é, atá sé neamhghlan: foillseochuidh an sagart thrid amach neamhghlan é; atá loit iona cheann.

45Agus an lubhar iona mbía an loit, brisfíghear éadach, agus biáidh á cheann nochduidh, agus cuirfidh folach ar a phuisín úachdarach, agus fuaígeoruidh, Neámhghlan, neamhghlan.

46Na huile láethe a mbía an loit ann, biáídh sé salach; atá sé neamhghlan: comhnochuidh ná aonar; táobh a muich don champa bhías áitreabh.

47An téadach mar an gcéadna iona mbía loit na lúbhra, más éadach olla é, nó éadach lín;

48Mas a ndlúth, nó a ninneach bhías; do líon, nó doluinn; más a gcroicionn, nó a ní ar bith do níthear do chroicionn;

49Agus go mbía an loit uáine nó dearg ansa néadach, nó annsa chroicionn, annsa dlúth, nó annsa ninneach, nó a neinní do chroicionn; is loit lúbhra é, agus foillseochthar don tsagart é:

50Agus féuchfuidh an sagart ar a loit, agus druitfidh ar an ní a mbía an loit seachd lá:

51Agus féuchfuidh ar an loit an seachdmhadh lá: má leathnuigheann an loit sa néadach, san dlúth, nó sa ninneach, nó a ccroicionn, nó a nobair ar bith do níthear do chroicionn; is lúbhra chrínteach an loit; atá sé neamhghlan.

52Loiscfidh sé an téadach sin uime sin, más dlúth nó inneach é, a noluinn nó a linéadach, nó a néainní do chroicionn iona mbía an loit: óir is lúbhra crínteach é; loiscfíghear a tteinidh é.

53Agus má fhéuchann an sagart, agus féuch, muna leathnuighidh an plagh annsa néadach, annsa dlúth, no annsa ninneach, nó a néainní don chroíceann;

54Annsin fuáigeoruidh an sagart an ní ar a bhfuil an loit do nighe agus cuirfidh fá íadhadh é seachd lá eile:

55Agus féuchfuidh an sagart ar an loit, a ndiáigh a nighthe: agus féuch, munar áthruigh an loit a dath, agus nar leathnuigh an loit; atá sé neamhghlan; loiscfidh tú annsa teinidh é; atá sé cnaidhteach táobh a stigh, más lom a stigh nó a muigh é.

56Agus má fhéuchann an sagart, agus féuch, go mbía an loit ní eigin dorcha tar éis a nighthe; annsin brisfidh sé amach as a néadach é, no amach as an gcroicionn, nó as a ndlúth, nó as a ninneach:

57Agus má thaisbeanann sé fós annsa néadach, nó annsa dlúth, nó annsa ninneach, nó a néainni do chroicionn; is loit leathnuighthe é: loisgfídh tú an ni sin iona mbía an loit le teinidh.

58Agus an téadach, más dlúth nó inneach, nó gidh bé ar bíth ní do chroicionn da mbía, noch nighfeas tú, má fhágbhann an loit íad, annsin nighfighear an dara huáir íad, agus biáidh glan.

59Is é so dlighidh loite na lúbhra a néadach olla nó lín, annsa dlúth, nó annsa ninneach, no a néainní do chroicnibh, dá fhúagra glan, nó dá fhúagra neamhghlan.