Proverbs 16

Lao Bible 2012 (ພຣະຄຳພີສັກສິ)

← Chapter 15 Jump to: Chapter 17 →

1ມະນຸດເປັນຜູ້ວາງແຜນ, ແຕ່ພຣະເຈົ້າຢາເວເປັນຜູ້ໃຫ້ຄຳຊີ້ຂາດ.

2ມະນຸດຄິດວ່າຕົນເຮັດທຸກສິ່ງຖືກຕ້ອງ, ແຕ່ພຣະເຈົ້າຢາເວຢັ່ງຮູ້ພາຍໃນຈິດໃຈ.

3ຈົ່ງມອບແຜນການທັງສິ້ນໄວ້ກັບພຣະເຈົ້າຢາເວ ແລະທຸກສິ່ງກໍຈະສຳເລັດຜົນ.

4ທຸກສິ່ງທີ່ພຣະເຈົ້າຢາເວໄດ້ເຮັດກໍມີເປົ້າໝາຍແນ່ນອນ ແລະຊາຕາກຳຂອງຄົນອະທຳກໍຄືຄວາມພິນາດ.

5ພຣະເຈົ້າຢາເວກຽດຊັງທຸກຄົນທີ່ເວົ້າຄຳຫຍາບຊ້າຈອງຫອງ, ໂທດກຳຈະຕ້ອງມາເຖິງພວກເຂົາຢ່າງແນ່ແທ້.

6ຈົ່ງສັດຊື່ແລະທ່ຽງທຳແລະພຣະເຈົ້າກໍຈະຍົກບາບໃຫ້, ຈົ່ງຢຳເກງພຣະເຈົ້າຢາເວແລະສິ່ງຊົ່ວຮ້າຍຈະບໍ່ມາຖືກເຈົ້າ.

7ເມື່ອເຈົ້າເຮັດໃຫ້ພຣະເຈົ້າຢາເວພໍໃຈເຈົ້າກໍເຮັດໃຫ້ ສັດຕູກາຍເປັນມິດ.

8ມີລາຍໄດ້ໜ້ອຍທີ່ໄດ້ມາດ້ວຍຄວາມສັດຊື່ ກໍດີກວ່າມີລາຍໄດ້ຫລາຍທີ່ໄດ້ມາດ້ວຍການສໍ້ໂກງ.

9ມະນຸດວາງແຜນການ, ແຕ່ພຣະເຈົ້າຢາເວປະທານຄວາມສຳເລັດໃຫ້.

10ກະສັດເວົ້າດ້ວຍອຳນາດທີ່ມາຈາກພຣະເຈົ້າ ເພິ່ນຈຶ່ງຕັດສິນໃຈຖືກຕ້ອງເລື້ອຍໆ.

11ພຣະເຈົ້າຢາເວຢາກໃຫ້ຕາຊິງກັບການວັດແທກຖືກຕ້ອງແລະການຄ້າຂາຍເປັນທຳ.

12ບັນດາກະສັດບໍ່ຫ່ອນທົນຕໍ່ຄວາມຊົ່ວຊ້າ ເພາະວ່າຄວາມຍຸດຕິທຳພາໃຫ້ການປົກຄອງປະເທດເຂັ້ມແຂງ.

13ກະສັດຢາກໄດ້ຍິນສົບປາກທີ່ເວົ້າຄວາມຈິງ ແລະເພິ່ນຍິ່ງພໍໃຈນຳຜູ້ເວົ້າເຊັ່ນນັ້ນ.

14ຄົນມີປັນຍາຍ່ອມເຮັດໃຫ້ກະສັດມີຄວາມສຸກ ຖ້າກະສັດເກີດໂມໂຫກໍເຮັດໃຫ້ບາງຄົນຕ້ອງເສຍຊີວິດ.

15ຮອຍຍິ້ມຂອງກະສັດເປັນສັນຍານແຫ່ງຊີວິດ ແລະຄຸນງາມຄວາມດີຂອງເພິ່ນເປັນດັ່ງເມກທີ່ນຳຝົນປາຍລະດູມາ.

16ມີປັນຍາແລະຄວາມຮູ້ ກໍດີກວ່າມີເງິນຄຳຕັ້ງຫລວງຫລາຍ.

17ຄົນດີຜີກໜີຈາກທາງຊົ່ວໄດ້ສັນໃດ ຜູ້ທີ່ເຝົ້າລະວັງທາງເດີນກໍຊ່ວຍຊີວິດຂອງຕົນໄດ້ສັນນັ້ນ.

18ຄວາມອວດຕົວຈອງຫອງນຳໄປສູ່ການທຳລາຍ ແລະຄຳເວົ້າຫຍາບຊ້າກໍນຳໄປສູ່ການຫຼົ້ມຈົມ.

19ຖ່ອມໃຈຢູ່ກັບຄົນທຸກໄຮ້ ກໍດີກວ່າເປັນຫຸ້ນສ່ວນໃນສິ່ງຂອງຂອງຄົນອວດດີປຸ້ນມາ.

20ຈົ່ງເອົາໃຈໃສ່ເຮັດຕາມຄຳບອກສອນ ແລະເຈົ້າຈະສຳເລັດຜົນ ຈົ່ງໄວ້ວາງໃຈໃນພຣະເຈົ້າຢາເວ ແລະເຈົ້າຈະມີຄວາມສຸກ.

21ຜູ້ທີ່ເຂົ້າໃຈດີກໍເປັນຄົນມີປັນຍາ ຄຳເວົ້າອັນໜ້າຮັກກໍຊະນະໃຈຄົນ.

22ສຳລັບຄົນມີປັນຍານັ້ນ ປັນຍາເປັນນໍ້າພຸແຫ່ງຊີວິດ, ແຕ່ການສອນຄົນໂງ່ຈ້ານັ້ນ ເປັນການເສຍເວລາ.

23ຄົນສະຫລາດຄິດກ່ອນຈຶ່ງເວົ້າ ແລ້ວຄຳເວົ້າເຮັດໃຫ້ເກີດການເຊື່ອຖື.

24ຄຳເວົ້າດີເປັນດັ່ງນໍ້າເຜິ້ງຄືຫວານຊື່ນ ແລະຊ່ວຍຊູສຸຂະພາບຂອງເຈົ້າໃຫ້ເຂັ້ມແຂງ.

25ທາງທີ່ມະນຸດຄິດວ່າຖືກຕ້ອງ ອາດນຳໄປສູ່ຄວາມຕາຍ.

26ຄວາມຫິວເຮັດໃຫ້ຄົນງານດຸໝັ່ນ ເພາະຄວາມຕ້ອງການຕອບສະໜອງຄວາມຫິວນັ້ນ.

27ຄົນຊົ່ວຮ້າຍແຈກຈ່າຍແນວບໍ່ດີ ລີ້ນລາວເປັນດັ່ງໄຟທີ່ລຸກໄໝ້ດ້ວຍຄຳເວົ້າອັນຊົ່ວຊ້າ.

28ຄົນເລ້ຫລ່ຽມກໍ່ໃຫ້ເກີດການຜິດຖຽງກັນ ຄົນມັກເວົ້າຂວັນນິນທາທຳລາຍມິດຕະພາບ.

29ຄົນທີ່ໃຊ້ຄວາມຮຸນແຮງຫລອກລວງໝູ່ເພື່ອນ ແລະນຳເຂົາເຈົ້າໄປສູ່ຄວາມຈິບຫາຍ.

30ຄົນທີ່ຂະຫຍິບຕາຍິ້ມແຍ້ມໃຫ້ຄ່ອຍລະວັງເອົາ ໃຈເຂົາຄິດຮ້າຍໝາຍແຕ່ທຳລາຍຄົນ.

31ຊີວິດທີ່ຍືນໝັ້ນເປັນບຳເໜັດຂອງຜູ້ຊອບທຳ ຜົມຫງອກເປັນມົງກຸດອັນມີສະຫງ່າຣາສີ.

32ມີຄວາມອົດທົນກໍດີກວ່າມີອຳນາດ ຄວບຄຸມຕົນເອງໄດ້ກໍດີກວ່າຄວບຄຸມເມືອງທັງໝົດ.

33ມະນຸດໃຊ້ສະຫລາກຢາກຮູ້ພຣະປະສົງ, ແຕ່ແມ່ນພຣະເຈົ້າຢາເວເອງທີ່ເປັນຜູ້ໃຫ້ຄຳຊີ້ຂາດ.

← Chapter 15 Jump to: Chapter 17 →