John 14

Tajik NT 1999

← Chapter 13 Jump to: Chapter 15 →

1«Дили шумо парешон нашавад. Ба Худо имон оваред, ба Ман низ имон оваред.

2Дар хонаи Падари Ман манзил бисёр аст; ва агар чунин намебуд, ба шумо мегуфтам. Меравам, то барои шумо ҷой тайёр кунам.

3Ва чун равам ва барои шумо ҷой тайёр кунам, боз омада, шуморо бо Худ мебарам, то дар он ҷое ки Ман ҳастам, шумо низ бошед.

4Ҷое ки Ман меравам, шумо медонед, роҳро низ медонед».

5Тумо ба Ӯ гуфт: «Хоҷаам! Намедонем куҷо меравӣ; пас чӣ гуна метавонем роҳро донем?»

6Исо ба вай гуфт: «Ман роҳ ва ростӣ ва ҳаёт ҳастам; касе наметавонад назди Падар ояд, магар ин ки ба воситаи Ман.

7Агар маро мешинохтед, Падари Маро низ мешинохтед; ва аз ҳамин дам Ӯро мешиносед ва Ӯро дидаед».

8Филиппус ба Ӯ гуфт: «Хоҷаам! Падарро ба мо нишон деҳ, ва ин барои мо басанда аст».

9Исо ба вай гуфт: «Ин қадар вақт Ман бо шумо будам, ва ту Маро нашинохтӣ, Филиппус? Ҳар кӣ Маро бинад, Падарро дидааст; пас чӣ гуна мегӯӣ: “Падарро ба мо нишон деҳ”?

10Оё бовар намекунӣ, ки Ман дар Падар ҳастам, ва Падар дар Ман? Суханоне ки Ман ба шумо мегӯям, аз Худ намегӯям; ва Падаре ки дар Ман сокин аст, Ӯ ин корҳоро мекунад.

11Ба Ман бовар кунед, ки Ман дар Падар ҳастам, ва Падар дар Ман; вагарна, ба хотири он корҳо ба Ман бовар кунед.

12Ба ростӣ, ба ростӣ ба шумо мегӯям: ҳар кӣ ба Ман имон оварад, корҳоеро, ки Ман мекунам, вай низ мекунад ва ҳатто бузургтар аз он ҳам мекунад, зеро Ман назди Падарам меравам.

13Ва ҳар чиро, ки ба номи Ман хоҳиш кунед, ба ҷо меоварам, то Падар дар Писар ҷалол ёбад.

14Агар чизе ба номи Ман аз Ман хоҳиш кунед, онро ба ҷо меоварам.

15Агар Маро дӯст доред, фармудаҳои Маро риоя кунед.

16Ва Ман аз Падар илтимос мекунам, ва Ӯ ба шумо Пуштибони дигаре медиҳад, то ҳамеша бо шумо монад,

17яъне Рӯҳи ростӣ, ки ҷаҳон наметавонад Ӯро қабул кунад, зеро Ӯро намебинад ва намешиносад, лекин шумо Ӯро мешиносед, зеро Ӯ бо шумо мемонад ва дар шумо мешавад.

18Шуморо ятим намегузорам; назди шумо меоям.

19Пас аз андак муддате ҷаҳон дигар Маро намебинад; лекин шумо Маро мебинед, ва азбаски Ман зиндаам, шумо низ хоҳед зист.

20Дар он рӯз шумо мефаҳмед, ки Ман дар Падар ҳастам, ва шумо дар Ман, ва Ман дар шумо.

21Ҳар кӣ фармудаҳои Маро дорад ва онҳоро риоя кунад, касест, ки Маро дӯст медорад; ва ҳар кӣ Маро дӯст дорад, Падари Ман вайро дӯст медорад, ва Ман вайро дӯст медорам ва Худро ба вай ошкор месозам».

22Яҳудо, на он Яҳудои Исқарютӣ, ба Ӯ гуфт: «Хоҷаам! Ин чист, ки Ту мехоҳӣ Худро ба мо ошкор созӣ ва на ба ҷаҳон?»

23Исо дар ҷавоби вай гуфт: «Ҳар кӣ Маро дӯст дорад, каломи Маро риоя мекунад; ва Падари Ман вайро дӯст медорад, ва Мо ба пеши вай омада, дар назди вай манзил мегирем.

24Касе ки Маро дӯст надорад, суханони Маро риоя намекунад; ва каломе ки мешунавед, аз они Ман нест, балки аз они Падарест, ки Маро фиристод».

25Ин суханонро ба шумо гуфтам, ҳангоме ки бо шумо будам.

26Лекин Пуштибон, яъне Рӯҳулқудс, ки Падар Ӯро ба номи Ман мефиристад, ҳама чизро ба шумо таълим медиҳад ва ҳар чиро, ки ба шумо гуфтам, ба ёди шумо меоварад.

27Осоишро ба шумо мегузорам, осоиши Худро ба шумо медиҳам; на ончунон ки ҷаҳон медиҳад, Ман ба шумо медиҳам. Дили шумо парешон нашавад ва ҳаросон набошад.

28Шунидед, ки ба шумо гуфтам: “Меравам ва назди шумо бармегардам”. Агар Маро дӯст медоштед, шод мешудед, ки гуфтам: “Назди Падар меравам”; зеро Падар аз Ман бузургтар аст.

29Ва инак, пеш аз рӯй додан ба шумо гуфтам, то ҳангоми рӯй доданаш имон оваред.

30Пас аз ин ба шумо бисёр гуфтугӯ намекунам, чунки мири ҷаҳон меояд, ва бар Ман қудрате надорад.

31Лекин то ҷаҳон донад, ки Ман Падарро дӯст медорам, чунон ки Падар ба Ман фармудааст, амал мекунам: бархезед, аз ин ҷо равем.

← Chapter 13 Jump to: Chapter 15 →