Isaiah 14

Thai 1940 (พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ 1940)

← Chapter 13 Jump to: Chapter 15 →

1ด้วยพระยะโฮวาจะทรงเมตตาสงสารยาโคบ, และยังจะทรงเลือกสรรชนชาติยิศราเอลอีก, และให้เขาอาศัยอยู่ในดินแดนของเขาเอง: และคนต่างชาติจะมารวมอยู่กับเขา, และจะสัมพันธ์กับวงศ์วานของยาโคบ;

2และพลเมืองทั้งหลายจะพาพวกเหล่านั้นไปยังประเทศของเขา, และตระกูลยิศราเอลก็จะได้เขาไว้ในแผ่นดินของพระยะโฮวาสำหรับเป็นบ่าวชายหญิง, และเขาจะทำให้คนที่เคยเป็นนายกลับเป็นชะเลยของเขา, และเขาจะบังคับบัญชาผู้ที่เคยเป็นนายข่มขี่เขา

3และอยู่มาในคราวนั้น, ในสมัยที่พระยะโฮวาจะทรงปลดเปลื้องความทุกข์ของเจ้า, และความระส่ำระสายของเจ้า, และงานตรากตรำซึ่งเจ้าถูกบังคับให้กระทำ.

4เจ้าจงร้องเพลงเย้ยกษัตริย์ประเทศบาบูโลน, เป็นความว่า: “เอ้อเฮ้อ, ผู้ข่มขี่เงียบก็ริบไปแล้ว! และการรังควาญก็หยุดชะงักแล้วซี!

5พระยะโฮวาได้ทรงหักไม้ตะบองของคนชั่วและไม้ทัณฑกรของผู้เผด็จการเสียแล้ว;

6ซึ่งเขาได้ตีประชาชนไม่หยุดหย่อนด้วยความเกรี้ยวกราดและได้ครอบครองด้วยความโกรธแค้นด้วยการย่ำยีซึ่งไม่มีใครทัดทานได้.

7ทั้งโลกก็สงบสุขและสงบเงียบ: เขาทั้งหลายก็เปล่งเสียงร้องเพลงออกมา:

8แม้บรรดาต้นสนและต้นสนละบาโนนก็ยังชื่นบานสมน้ำหน้าเจ้า, และกล่าวว่า, ‘ตั้งแต่ท่านถูกปราบลงแล้ว, ไม่มีคนตัดไม้มาบั่นรอนเรา.’

9“เมืองผีเบื้องใต้นั้นก็ตื่นเต้นที่จะต้อนรับเมื่อเจ้าเข้าไป; เมืองผีก็ไคปลุกคนตายให้มาต้อนรับเจ้า, คือคนใหญ่คนโตของโลก; เมืองผีก็ได้ปลุกบรรดากษัตริย์ของประชาชนให้ลุกจากพระที่นั่งของเขา.

10และบรรดาผู้ใหญ่เหล่านั้นจะตอบเจ้าว่า, ‘เอ, เจ้าก็ง่อกแง่กอย่างเราเหมือนกันหรือ? และเจ้าก็เป็นเช่นเดียวกับเราแล้วหรือ? ’

11ความสง่าหรูหราของเจ้าก็ดิ่งลงมายังเมืองผี, รวมทั้งเสียงดนตรีกล่อมของเจ้าด้วย: มีหนอนลาดรูปรองรับตัวเจ้า, และมีหนอนปกคลุมตัวเจ้าไว้

12“เอ้อเฮ้อ, ดาราประจำวันบุตราแห่งอรุโณทัย, ตกลงมาจากฟากฟ้าเสียแล้ว! เจ้าผู้เคยเหยียดประชาชาติลง, ถูกตัดให้ตกลงมายังพื้นปถพีเสียแล้วซี!

13เจ้าเคยพูดกับตัวเองว่า, ‘ข้าฯจะเหาะขึ้นไปยังสรวงสวรรค์, ข้าฯจะเขยิบที่นั่งของข้าฯขึ้นไปเหนือดาราทั้งหลายของพระเจ้า; และข้าฯจะนั่งลงบนขุนเทพชุมนุมสุดหล้าฟ้าเหนือ;

14ข้าฯจะเหาะขึ้นไปสูงเหนือเมฆ; ข้าฯจะทำตัวของข้าฯให้เสมอเหมือนท่านผู้ใหญ่ยิ่งสูงสุด.’

15แท้ที่จริงเจ้าก็ถูกไล่ลงไปยังเมืองผี; ดิ่งลงไปยังก้นขุม,

16ผู้ที่เห็นเจ้าจะเขม้นดูเจ้า, เขาจะพิจารณาดูตัวเจ้า, แล้วกล่าวว่า, ‘คนนี้หรือที่เคยได้ทำให้โลกสั่นสะเทือน, และเขย่าราชอาณาจักรให้หวั่นไหว;

17คนนี้หรือที่ได้ทำให้โลกร้างเป็นป่าทราย, และทำลายเมืองในนั้นเสียหมดสิ้น: ไม่ยอมปลดปล่อยชะเลยให้กลับไปยังบ้านเมืองของเขา? ’

18บรรดากษัตริย์แห่งประเทศทั้งหลายถ้วนทุกพระองค์ก็บรรทมในความสง่างาม, ต่างองค์ก็อยู่ในอุโมงค์ของตน.

19แต่ศพตัวเจ้าก็ถูกทอดทิ้งไว้ห่างไกลจากอุโมงค์เหมือนกับว่านเครืออัปลักษณ์, เหมือนกับเสื้อผ้าของคนที่ถูกฆ่า, ถูกดาบแทงทะลุตายโยนลงไปปนกับหินก้น บ่อ; เหมือนซากศพที่ถูกเหยียบย่ำ

20“ศพของเจ้าจะไม่เข้าพิธีฝังเยี่ยงกษัตริย์องค์อื่น, เพราะว่าเจ้าได้ทำลายประเทศของเจ้าเอง, เจ้าได้ประหารพลเมืองของเจ้าเอง, เผ่าพันธุ์ของผู้ที่กระทำชั่วร้ายจะไม่มีใครเอ่ยถึงเลย.

21เจ้าจงตระเตรียมที่ไว้ซิสำหรับประหารบุตรทั้งหลายของเขา, เนื่องด้วยความอสัตย์อธรรมของบรรพบุรุษของเขา, เพื่อเขาจะไม่ตั้งตัวขึ้นเป็นเจ้าของโลก, และสร้างเมืองขึ้นเต็มพื้นแผ่นดินโลก.”

22พระยะโฮวาจอมพลโยธาตรัสว่า, “เราจะลุกขึ้นต่อสู้เขา, และเราจะตัดชื่อเสียงและพลเมืองที่เหลืออยู่, และตัดลูกหลานเหลนเสียจากกรุงบาบูโลน.” พระยะโฮวาตรัสไว้ดังนี้.

23พระยะโฮวาตรัสอีกว่า, “เราจะกระทำให้ตำบลที่เมืองบาบูโลนเป็นตำบลสำหรับหมู่นกยาง, คือเป็นบึง, และเราจะกวาดเมืองนั้นด้วยไม้กวาดแห่งความพินาศ.”

24พระยะโฮวาจอมพลโยธาได้ตรัสปฏิญาณไว้ว่า, “แท้จริงเราได้กะโครงการณ์ไว้อย่างไร, ก็จะเป็นไปดังนั้น; และเราได้กำหนดกาลอย่างไร, ก็จะเกิดขึ้นอย่างนั้น:

25คือว่าเราจะตีชนชาติอะซูระที่เข้ามาในแผ่นดินของเราให้ย่อยยับไป, และจะเหยียบย่ำเขาที่บนภูเขาทั้งหลายของเรา: แล้วแอกของศัตรูจึงจะได้หลุดไปจากเขา, และภาระอันหนักของศัตรูจะได้เลื่อนหลุดออกจากบ่าของเขา.

26นี่แหละคือโครงการณ์ของเราที่ได้กะไว้สำหรับทั่วแผ่นดินโลก; และนี่คือหัตถ์ที่เหยียดออกกระทำแก่บัน ดาประเทศทั้งปวง.

27ด้วยว่าเมื่อพระยะโฮวาจอมพลโยธาได้กะโครงการณ์ไวแล้ว, ใครเล่าจะมาลบล้างเสียได้? และเมื่อพระหัตถ์ของพระองค์ได้เหยียดออกไปแล้ว, ใครจะทำให้หดกลับได้เล่า?”

28ในปีที่กษัตริย์อาฮาศสิ้นพระชนม์เรื่องราวอันน่าหนักใจต่อไปนี้ได้เกิดขึ้น:

29“โอประเทศฟะเลเซ็ธทัวหน้า, อย่าเพ่อชื่นชมยินดีไปเลย, เนื่องด้วยไม้เรียวที่ตีเจ้านั้นหักเสียแล้ว; และอสรพิษจะออกลูกเป็นงูแมวเซา, และลูกของมันจะเป็นมังกรไฟมีปีก.

30และคนจนแสนจนก็จะมีอาหารกิน, และคนเข็ญใจก็จะนอนสบายปลอดภัย; และเราจะสังหารวงศ์วานของท่านเสียด้วยทุพภิกขภัย, และพวกที่เหลือนอกนั้นก็จะถูกฆ่าตายหมด

31“โอประตูเมืองเอ๋ย, จงคร่ำครวญไปเถอะ, เมืองทั้งหลายเอ๋ย, จงพิลาปร้องไห้; โอฟะเลเซ็ธทั่วหน้า, ละลายไปด้วย ความกลัวเถอะ; เพราะว่ามีกลุ่มควันกำลังเลื่อนมาจากทางเหนือ, และไม่มีใครในกองทัพของเขาหล่นล้าหลังเลย.

32แล้วจะมีคำตอบอย่างไรให้กับทูตของประเทศนั้น? คือตอบว่าพระยะโฮวาได้สร้างเมืองซีโอนขึ้นไว้แล้ว, และพลเมืองของพระองค์ผู้ตกทุกข์ได้ยากจะได้อาศัยในเมืองนั้นอย่างปลอดภัย.”

← Chapter 13 Jump to: Chapter 15 →