Isaiah 65

Thai 1940 (พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ 1940)

← Chapter 64 Jump to: Chapter 66 →

1“เราได้เคยพร้อมที่จะปรึกษาหารือกับคนที่ไม่เคยร้องขอเรา, เราเคยพร้อมที่จะให้คนที่ไม่เคยแสวงหาเราได้พบเรา; เราได้ว่าแก่ประเทศที่มิได้ออกนามเรียกเราเสียเลยว่า, ‘เราอยู่ที่นี่ๆ.’

2เราได้ยื่นมือของเราออกตลอดวัน, ร้องขอต่อประชาชนที่คิดกบฏ, ซึ่งเดินไปในทางที่ไม่ดี, คือเดินไปตามความคิดเห็นของเขา;

3เป็นคนที่ยั่วเราซึ่งๆ หน้าให้โกรธอยู่เสมอ, ถวายเครื่องสักการบูชาตามหมู่ไม้ศักดิ์สิทธิ์.

4และเผาเครื่องหอมบนแท่นอิฐ, ไปนั่งอยู่ตามที่หลุมฝังศพ, และค้างคืนอยู่ในถ้ำ, เป็นคนกินเนื้อหมู, และในหม้อของเขามีแกงจืดซึ่งทำด้วยเนื้อสัตว์ที่ต้องห้าม.

5เขาเป็นคนที่ว่า, ‘ยื่นออกไปให้ห่าง, อย่าเข้ามาใกล้เรา, เกรงว่าเราจะทำให้เจ้าเป็นคนที่ต้องจำศีลไปด้วย!’ คนเหล่านี้เปรียบเหมือนควันที่เข้าในรูจมูกเราก่อให้เกิดความรำคาญ, เป็นไฟที่ไหม้คุอยู่วันยังค่ำ.

6ดูเถอะ, มีคำเขียนไว้ต่อหน้าเราแล้ว, เราจะไม่นิ่งเฉยจนกว่าเราจะได้ตอบแทนเขา,

7จนกว่าเราจะตวงความผิดของเขาและของบรรพบุรุษของเขาใส่ไว้ในทรวงอกของเขา.” พระยะโฮวาได้ตรัสไว้ดังนั้น.

8พระยะโฮวาได้ตรัสต่อไปอีกว่า, “เมื่อคนได้เห็นองุ่นบางลูกในช่อมีน้ำ, ก็จะมีคนหนึ่งออกมาพูดว่า, ‘อย่าทำลายต้นองุ่นนั้นเสียเลย, เพราะมีส่วนดีอยู่ในนั้น,’ ฉันใด, เราจะไม่ทำลายชาวโลกทั้งหมด, เพราะเห็นแก่ผู้รับใช้ของเราฉันนั้น.

9เราจะนำทายาทคนหนึ่งออกมาจากตระกูลยาโคบ; เจ้ามฤดกออกมาจากตระกูลยะฮูดา, มายังภูเขาทั้งหลายของเรา, และพวกที่เลือกสรรของเรานั้นจะรับแผ่นดินโลกนั้นเป็นมฤดก, และเหล่าผู้รับใช้ของเราจะอาศัยอยู่ที่นั่น.

10ทุ่งราบซาโรนจะเป็นคอกของฝูงสัตว์, และหุบเขาอาโคระจะเป็นที่เลี้ยงฝูงสัตว์ของพลเมืองของเรา, ผู้ที่ได้สืบเสาะหาเรา.

11แต่ส่วนเจ้าผู้ได้ละทิ้งพระยะโฮวา, และได้ลืมภูเขาบริสุทธิ์ของเรา, ผู้ได้ปูเสื่อตั้งสำรับถวายพระโชค, และเอาเหล้าองุ่นอย่างผสมใส่ลงในจอกถวายพระเคราะห์;

12เราก็จะให้เจ้ารับคมดาบเป็นเคราะห์ของเจ้า, และพวกเจ้าสิ้นทุกคนจะถูกฆ่าตาย; เพราะว่าเมื่อเราร้องเรียก, พวกเจ้าหาได้ขานตอบเราไม่, เมื่อเราพูด, พวกเจ้าก็ไม่ยอมฟัง; แต่พวกเจ้าได้ประพฤติสิ่งที่เป็นการชั่วช้าในสายตาเรา, และได้เลือกเอาสิ่งซึ่งไม่ถูกใจเรา.”

13เพราะเหตุเช่นนั้นพระยะโฮวาจึงได้ตรัสดังนี้ว่า: “ดูเถิด, ผู้รับใช้ของเราจะมีกิน, แต่พวกเจ้าจะหิว; ดูเถิด, ผู้รับใช้ของเราจะมีดื่ม, แต่พวกเจ้าจะระหาย; ดูเถิด, ผู้รับใช้ของเราจะอิ่มอกอิ่มใจ, แต่พวกเจ้าจะอับอายอดสู;

14ดูเถิด, ผู้รับใช้ของเราจะโห่ร้องด้วยความดีใจ, แต่พวกเจ้าจะร้องไห้ด้วยความเสียใจ, และจะพิลาปร่ำไห้เพราะจิตต์ใจชอกช้ำ.

15และพวกเจ้าจะต้องทิ้งชื่อของพวกเจ้าไว้ให้พวกที่เลือกสรรของเราแช่งว่าดังนี้: ‘ดีแล้ว, ขอพระยะโฮวาพระเจ้าฆ่าพวกเจ้าเสียเถอะ!’ แต่ฝ่ายผู้รับใช้ของเราจะถูกขนานนามอย่างอื่น.

16แล้วผู้ที่อธิษฐานขอพรในประเทศจะอธิษฐานขอต่อพระเจ้าผู้ทรงสัตย์จริง, และผู้ที่ปฏิญาณสาบานตนในแผ่นดินก็จะสาบานปฏิญาณตนโดยออกพระนามพระเจ้าผู้ทรงสัตย์จริงเพราะความเคืองขัดใจแต่ก่อนๆ นั้นเราจะลืมเสีย, และเราก็เบือนหน้าเลิกแลดูเสียแล้ว.

17เพราะนี่แน่ะ, เรากำลังสร้างท้องฟ้าใหม่, และพิภพใหม่, และของเก่าๆ นั้นจะไม่จดจำไว้, และเราจะไม่ฟื้นคิดขึ้นอีก.

18แต่คนทั้งหลายจะชื่นใจและปลาบปลื้มในสิ่งที่เรากำลังสร้างอยู่นั้นร่ำไป; เพราะนี่แน่ะ, เรากำลังสร้างกรุงยะรูซาเลมให้เป็นที่โสมนัสส, และสร้างพลเมืองของเราให้เป็นที่ปลาบปลื้ม.

19ยะรูซาเลมเป็นกรุงที่ทำให้เราปลาบปลื้ม, และพลเมืองของกรุงนั้นทำให้ชื่นใจ, จะไม่ได้ยินเสียงคร่ำครวญและเสียงร้องไห้อีกต่อไปเลย.

20จะไม่มีคนหนุ่มหรือคนแก่อายุสั้น, ตายเสียก่อนอยู่ให้อายุครบบริบูรณ์; คนที่ตายเมื่อวัยหนุ่มที่สุดก็ยังมีอายุตั้งร้อยปี, แต่ถ้าเขาตายก่อนอายุได้ร้อยปีก็จะนับว่าเป็นคนถูกสาป.

21คนไหนปลูกสร้าง, คนนั้นก็ได้อยู่, และคนไหนทำสวนองุ่น, คนนั้นก็ได้กินผล.

22เขาจะไม่ต้องสร้างให้คนอื่นอยู่, และไม่ปลูกให้คนอื่นกิน, เพราะว่าอายุของต้นไม้จะเป็นอายุของพลเมืองของเรา, และหัตถ์กรรมของเขาเราจะเลือกสรรไว้เป็นของเราให้มีความยินดีจนถึงที่สุดปลาย.

23เขาจะไม่ต้องทำงานเสียแรงเปล่า, และไม่ต้องคลอดบุตรแล้วพินาศไป, เพราะว่าเขาทั้งหลายจะเป็นชาติที่ได้รับพระพรของพระยะโฮวา, และลูกหลานของเขาจะคงอยู่กับเขาทั้งหลาย.

24ในคราวนั้น, เขายังไม่ทันร้องเรียก, เราก็จะตอบเสียแล้ว, และขณะที่เขากำลังยังพูดอยู่, เราก็จะฟัง.

25สุนัขป่ากับลูกแกะจะหากินอยู่ด้วยกัน, และสิงห์โตจะกินฟางเหมือนอย่างโค, งูจะกินผงคลีดินเป็นอาหาร! สัตว์เหล่านั้นจะไม่ทำอันตราย, หรือทำความพินาศตามบนภูเขาอันบริสุทธิ์ของเรา.” พระยะโฮวาได้ตรัสว่าดังนั้น

← Chapter 64 Jump to: Chapter 66 →