Isaiah 53

Thai 1940 (พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ 1940)

← Chapter 52 Jump to: Chapter 54 →

1“ใครเล่าจะยอมเชื่อในสิ่งที่เขาได้ยินมา? และพระเดชานุภาพของพระยะโฮวาได้ทรงสำแดงให้ผู้ใดเห็นแจ้งแล้ว?

2เพราะเขาผู้นั้นได้เจริญวัฒนาขึ้นต่อหน้าเราอย่างต้นไม้อ่อน, เหมือนอย่างหน่อที่ผุดออกมาจากดินแห้ง, ไม่มีรูปร่างถูกตาหรือน่าเสน่หาที่จะชวนให้เรามอง, ไม่มีความสวยงามที่เราจะได้ชมเชย.

3เขาเป็นที่ดูหมิ่น, และคนไม่คบหา, เป็นคนเจ้าทุกข์, และคุ้นเคยกับความเจ็บปวด, และเหมือนกับคนที่ใครๆ เบือนหน้าหนี, เขาผู้นั้นก็ถูกสบประมาทและเราหาได้นับถือเขาไม่.

4ถึงอย่างนั้นก็ยังเป็นความเจ็บปวดของเราเองที่เขาผู้นั้นรับแบกหาม; ฝ่ายเราก็ถือว่าเขาถูกพระเจ้าโบยตี, จึงมีความทุกข์.

5เขาผู้นั้นถูกเจ็บเป็นบาดแผลก็เพราะการล่วงละเมิดของพวกเรา, และถูกฟกช้ำก็เพราะความอสัตย์อธรรมของพวกเรา; การลงโทษเพื่อให้เกิดความสุขแก่พวกเราไปตกอยู่กับเขาผู้นั้น, และที่พวกเราหายเป็นปกติได้ก็เพราะรอยแผลเฆี่ยนของเขาผู้นั้น.

6เราทั้งหลายได้หลงทาง ไปเสียแล้วเช่นเดียวกับแกะ, เราต่างคนก็หันไปตามทางของตนเอง, และพระยะโฮวาทรงให้บาปผิดทังหมดของพวกเราตกอยู่กับเขาผู้นั้น,

7เขาถูกข่มขี่, แต่ขณะเมื่อกำลังถูกทรมานเขาก็หาได้ปริปากไม่; เหมือนดังแกะที่ถูกนำไปฆ่า, เหมือนอย่างแกะตัวเมียไม่อ้าปากร้องต่อหน้าคนตัดขนฉันใด, เขาผู้นั้นก็ไม่ปริปากฉันนั้น.

8เขาเสือกไสผู้นั้นไปเสียโดยไม่เป็นธรรม, และมีใครใส่ใจในโชคชะตาของคนนั้นเล่า, ว่าเขาได้ถูกฉุดคร่าไปจากเมืองมนุษย์อย่างไร, หรือว่าเพราะความล่วงละเมิดของพวกเรา, เขาผู้นั้นจึงได้ถูกโบยตีให้ถึงตาย?

9เขาทั้งหลายจัดหลุมฝังศพของผู้นั้นไว้ร่วมกับคนชั่ว, จัดอุโมงค์ไว้ร่วมกับคนอธรรม; ถึงแม้ว่าเขาผู้นั้นหาได้กระทำร้ายประการใด, หรือหาได้มีวาจาคดโกงออกจากปากของเขาไม่.

10ถึงกระนั้นพระยะโฮวาก็ยังทรงพอพระทัยที่จะให้ผู้นั้นฟกช้ำและเจ็บปวด, เพื่อว่าเมื่อผู้นั้นพลีชีวิตให้เป็นเครื่องบูชาไถ่บาป, เขาจะได้เห็นเผ่าพันธุ์ของเขา, เขาจะได้มีอายุยืนยาว, และความโปรดปรานแห่งพระยะโฮวาจะรุ่งเรืองอยู่ในมือของผู้นั้น.

11เขาจะเห็นผลแห่งการยอมทนความเจ็บปวดรวดร้าวของเขาและอิ่มใจ, เนื่องด้วยการทนทุกข์ทรมานของเขา, ผู้รับใช้ของเรา, คือผู้ชอบธรรมนั้นจะนำความชอบธรรมมาสู่คนเป็นอันมาก, และจะริบเอาความผิดบาปของคนทั้งปวงแบกไป.

12เพราะฉะนั้นเราจะปันทรัพย์ชะเลยแบ่งให้แก่คนที่มีอานุภาพ; เพราะว่าผู้นั้นได้ยอมสละเลือดจนกะทั่งหยดสุท้าย, และถูกนับเข้าอยู่ในจำพวกผู้ล่วงละเมิด, ในขณะที่เขาแบกความผิดบาปของคนทั้งหลายและได้เสนอความแทนคนล่วงละเมิดเหล่านั้น.”

← Chapter 52 Jump to: Chapter 54 →