Isaiah 58

Thai 1940 (พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ 1940)

← Chapter 57 Jump to: Chapter 59 →

1“จงร้องออกไปให้ดังๆ, และอย่าหยุดนิ่งไว้, จงเปล่งเสียงขึ้นให้ดังเหมือนเสียงแตร; สำแดงให้พลเมืองของเราเห็นการล่วงระเมิดของเขา, ให้ตระกูลของยาโคบเห็นความผิดบาปของเขา!

2อันที่จริงเขาทั้งหลายได้ปรึกษาหารือกับเราอยู่ทุกวัน, และพออกพอใจที่จะรู้ถึงหนทางของเรา, เหมือนกับประเทศที่พอใจจะทำสิ่งที่ถูก, และไม่ทิ้งพระบัญญัติของพระเจ้าของเขา, เขาทั้งหลายขอคำสั่งสอนอันชอบธรรมจากเรา, เขาทั้งหลายพออกพอใจที่จะเข้าใกล้พระเจ้า,

3เขาพ้อว่า. ‘เราถือศีลอดอาหาร, ทำไมนะพระองค์มองไม่เห็น? เมื่อเราถ่อมกายลง, ทำไมนะพระองค์ไม่เอาใจใส่?’ ก็วันถือศีลอดอาหารของเจ้า, เจ้าก็ทำงานของเจ้า, และขมักเขม้นอยู่กับธุระของเจ้านี่.

4แต่ดูเถอะ, เจ้าถือศีลอดอาหารเลยเกิดทะเลาะวิวาทกัน, และทุบตีกันด้วยกำปั่นอันไม่เป็นธรรม, การอดอาหารในทำนองนั้นไม่ทำให้เสียงของเจ้าขึ้นไปสู่เบื้องสูงเลย.

5การถือศีลอดอาหารเช่นนั้นหรือที่เราพอใจ: คือเป็นวันมีไว้ให้ใครๆ เสงี่ยมเจียมตัว, ก้มหัวลงเหมือนอย่างกับต้นตะไคร้น้ำ, สวมเสื้อผ้าเนื้อหยาบและกราบลงที่กองขี้เท่า? นี่หรือเจ้าเรียกว่าถือศีลอดอาหารเป็นวันที่พอพระทัยพระยะโฮวา?

6ศีลอดอาหารที่เราพอใจนั้นมิใช่ดังต่อไปนี้ดอกหรือ: คือให้ปลดเครื่องจำจองแห่งความชั่ว, และแก้สายรัดแอก, แล้วปล่อยคนที่ถูกกดขี่ให้ไปเป็นอิสสระ, และหักทำลายแอกทั้งปวงเสีย?

7มิใช่ปันขนมของเจ้าให้แก่คนหิวรึ, และมิใช่นำคนจนที่ถูกไล่ออกจากบ้านมายังบ้านของเจ้ารึ; มิใช่เมื่อเจ้าเห็นคนไม่มีผ้านุ่งห่มแล้วให้เสื้อผ้าปิดกายเขา, และไม่เบือนหน้าไปเสียจากเพื่อนมนุษย์รึ?

8เมื่อนั้นแสงสว่างของเจ้าก็จะผุดขึ้นมาเหมือนดังแสงอรุณใกล้รุ่ง, แล้วแผลของเจ้าก็จะหายโดยเร็วพลัน; การยืนยันว่าเจ้าเป็นคนชอบธรรมนั้นจะนำหน้าเจ้าไป, และสง่าราศีของพระยะโฮวาจะอยู่รั้งท้ายเจ้า.

9เมื่อเจ้าจะร้องเรียก, พระยะโฮวาจะตอบ, และเมื่อเจ้าจะร้องทุกข์, พระองค์จะตรัสว่า, ‘เราอยู่ที่นี่!’ “ถ้าเจ้าจะปลดแอกออกไปจากท่ามกลางพวกเจ้าทิ้งเสีย, เลิกการชี้หน้า, เลิกการพูดมิดีมิร้าย,

10แล้วปันขนมปังของเจ้าให้กับคนหิว, และกระทำให้คนที่กระหายนั้นอิ่มอกอิ่มใจ, เมื่อนั้นแสงสว่างของเจ้าจะเกิดฉายขึ้นในที่มืด, และความมืดกลัดกลมของเจ้าจะกลายเป็นสว่างเหมือนดังเที่ยงวันน.

11แล้วพระยะโฮวาจะนำเจ้าอยู่เรื่อยๆ, และจะทำให้จิตต์ใจของเจ้าชุ่มชื่นในที่กันดาร, และจะให้เจ้าเกิดกำลังวังชา, และเจ้าจะเหมือนดังสวนที่มีน้ำรดบริบูรณ์, เหมือนดังน้ำพุที่ไม่รู้เหือดแห้งเลย.

12และพลเมืองของเจ้าจะสร้างที่ร้างขึ้นใหม่; แล้วเขาจะเรียกเจ้าว่า, ‘ผู้สร้างกำแพงที่พังลงแล้ว, ผู้ซ่อมที่ทางสำหรับอาศัยอยู่.’ ”

13“ถ้าเจ้าจะยับยั้งเท้าไม่ล่วงละเมิดวันซะบาโต, ไม่ทำกิจธุระของเจ้าในวันบริสุทธิ์ของเรา, ถ้าเจ้าเรียกวันซะบาโตว่าเป็นวันที่พึงพอใจ, และเป็นวันบริสุทธิ์ของพระยะโฮวาซึ่งควรจะนับถือไว้; ถ้าเจ้าจะถือรักษาไว้โดยเว้นกิจวัตรประจำวัน, โดยไม่ทำกิจธุระส่วนตัว, และไม่พูดคำที่ไม่เป็นสาร;

14เมื่อนั้นเจ้าจะได้ประสพความพึงพอใจในพระยะโฮวา, แล้วเราจะให้เจ้าขี่คร่อมอยู่บนที่สูงทั้งหลายแห่งแผ่นดินโลก, และจะให้เจ้าอิ่มหนำด้วยมรดกของยาโคบบิดาของเจ้า,” ด้วยพระโอษฐ์ของพระยะได้ตรัสไว้ดังนั้น

← Chapter 57 Jump to: Chapter 59 →