Isaiah 43

Thai 1940 (พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ 1940)

← Chapter 42 Jump to: Chapter 44 →

1และบัดนี้พระยะโฮวาผู้ได้ทรงสร้างเจ้าและได้ทรงปั้นเจ้า, ตรัสว่าดังนี้: “อย่ากลัวเลย, เพราะเราทรงไถ่ค่าตัวเจ้าแล้ว, เราได้เรียกเจ้าตามชื่อของเจ้า, เจ้าเป็นคนของเรา.

2เมื่อเจ้าลุยข้ามน้ำ, เราจะอยู่กับเจ้า; และเมื่อลุยข้ามแม่น้ำ, แม่น้ำนั้นจะไม่ท่วมเจ้า; เมื่อเจ้าเดินผ่านเข้าไปในกองไฟ, ไฟจะไม่ลวกเจ้า, หรือเปลวเพลิงจะไม่ไหม้เจ้า.

3ด้วยเราคือพระยะโฮวาเจ้าของเจ้า, องค์บริสุทธิ์แห่งชนชาติยิศราเอลเป็นผู้ช่วยให้รอดของเจ้า. เราใช้ประเทศอายฆุบโตเป็นค่าไถ่ตัวเจ้า, และประเทศอายธิโอบ, และประเทศซีบามาเปลี่ยนแทนตัวเจ้า.

4โดยเหตุที่เจ้าเป็นของมีค่าในสายตาของเรา, เป็นที่รักและนับถือแก่เรา, เพราะฉะนั้นเราจึงใช้บรรดาประเทศมาแลกแทนตัวเจ้า, และประชาชาติมาเปลี่ยนแทนตัวเจ้า.

5อย่ากลัวเลยเพราะเราอยู่กับเจ้า, เราจะนำให้เผ่าพันธุ์ของเจ้ามาแต่ทิศตะวันออก, และเราจะประมวลพวกเจ้ามาแต่ทิศตะวันตก.

6เราจะว่าแก่ทิศเหนือว่า, ‘จงปล่อยเขาเถอะ!’ และว่าแก่ทิศใต้ว่า, ‘อย่าหน่วงเหนี่ยวเขาไว้เลย, จงนำบุตราของเรามาแต่ไกล, และบุตรของเราจากสุดปลายแผ่นดินโลก;

7คือทุกคนที่ถูกเรียกชื่อตามนามของเรา, และซึ่งเราได้สร้างขึ้นและได้ปั้นและได้แต่งตั้งเพื่อจะได้ถวายเกียรติยศแก่เรา.’ ”

8จงพาคนตาบอดที่ยังมีลูกตาอยู่, และคนหูหนวก, แต่ยังมีหูอยู่ออกมา.

9ให้บรรดาประเทศทั้งปวงประชุมกัน, และให้ประชาชาติทั้งปวงชุมนุมกันเถิด: ใครในพวกนี้อาจจะบอกข้อความเหล่านี้ล่วงหน้าได้, และอาจจะสำแดงสิ่งที่แล้วๆ มาได้? ให้เขานำพะยานมาอ้างว่าเขาเป็นฝ่ายถูก, เพื่อใครๆ จะได้ยินคำอ้างของเขาและกล่าวว่า, “จริงแล้ว.”

10พระยะโฮวาตรัสว่า, “เจ้าทั้งหลายเป็นพะยานของเรา, และเป็นผู้รับใช้ของเราที่เราได้เลือกสรรไว้, เพื่อเจ้าทั้งหลายจะได้รู้จักและเชื่อถือเรา, และจะได้เข้าใจว่า, เราคือพระองค์ผู้นั้น. ไม่มีพระเจ้าเกิดขึ้นก่อนเรา, และภายหลังเราก็จะไม่มีดุจกัน.

11เรา, คือตัวเราเอง, เป็นพระยะโฮวาและนอกจากเราไม่มีผู้ช่วยให้รอด.

12เราได้ประกาศให้แจ้งแล้ว, เราได้ช่วยให้รอดแล้ว, และเราได้สำแดงให้เห็นแล้ว; และก็ไม่มีพระอื่นอยู่ในท่ามกลางเจ้า. เหตุฉะนั้นเจ้าก็เป็นพะยานของเรา. ว่าเราเป็นพระเจ้าของเจ้า. พระยะโฮวาได้ตรัสดังนั้น.

13“เราเป็นพระเจ้าตั้งแต่แรกเดิม, และต่อไปก็จะเป็นเช่นนั้นดุจกัน. ไม่มีใครจะยื้อแย่งไปจากมือของเราได้, เมื่อเราทำอะไรใครเล่าจะมาขวางเราได้?”

14พระยะโฮวาผู้ไถ่ของเจ้า, องค์บริสุทธิ์ของชนชาติยิศราเอล, ตรัสดังนี้ว่า, “เพราะเห็นแก่เจ้าทั้งหลายเราจะใช้ทูตไปประเทศบาบูโลน, ให้เขาพาพวกเหล่านั้นคือพวกเคเซ็ศ, ลงเรือกำปั่นมาเป็นชะเลยด้วยความร่าเริง.

15เราคือยะโฮวา, องค์บริสุทธิ์ของพวกเจ้า, ผู้สร้างของชนชาติยิศราเอล, และเป็นกษัตริย์ของพวกเจ้า.”

16พระยะโฮวา, ผู้ทรงทำทางในทะเล, และสร้างวิถีในมหาสมุทร;

17ผู้ได้นำราชรถและม้า, กองทัพและนักรบออกมาด้วยกัน, เขาทั้งหลายนอนตายด้วยกัน, และไม่ลุกขึ้นมาอีก, เขามอดม้วยและดับชีวิตเหมือนดับตะเกียง; ตรัสดังนี้ว่า:

18“อย่าไประลึกถึงเรื่องก่อนๆ และอย่าไปตรึกตรองถึงเรื่องเก่าแก่เลย.

19นี่แน่ะ, เราจะประกอบกิจใหม่, ถึงเดี๋ยวนี้ก็ปรากฏอยู่แล้ว, เจ้าทั้งหลายไม่รู้เหตุนั้นหรือ? แท้จริงเราทำทางไว้ในป่าเปลี่ยว, และแม่น้ำไว้ในป่าทราย.

20สัตว์เดียรัจฉานในทุ่งนาจะให้เกียรติยศเรา, คือหมาไน, และนกกระจอกเทศ, เพราะเราให้มีน้ำไว้ในป่าเปลี่ยว, และแม่น้ำไว้ในป่าทราย, เพื่อให้พลเมืองของเรา, ผู้เลือกสรรของเราได้ดื่ม,

21คือพลเมืองซึ่งเราได้สร้างไว้สำหรับตัวของเราเองเพื่อเขาจะได้สรรเสริญเรา.”

22โอยาโคบเอ๋ย, ถึงกระนั้นเจ้าก็มิได้ร้องเรียกหาเรา, โอยิศราเอลเอ๋ย, เจ้าก็มิได้ยอมเหน็ดเหนื่อยเพราะเห็นแก่เรา.

23เจ้ามิได้นำแกะมาถวายเราเป็นเครื่องบูชายัญ; และเจ้าหาได้ให้เกียรติยศแก่เราโดยการนำเครื่องสักการะของเจ้ามาถวายเราไม่, ฝ่ายเราก็มิได้ทำให้เจ้าหนักอกด้วยเรื่องเครื่องบูชา, หรือหนักใจด้วยเรื่องเครื่องหอม.

24เจ้าไม่ได้เอาเงินไปซื้ออ้อยมาถวายเรา, หรือไม่ได้ทำให้เรากินไขมันแห่งเครื่องบูชาของเจ้าอิ่มเลย; แต่พวกเจ้าได้ทำให้เราหนักอกเรื่องบาปของเจ้า, และทำให้เราหนักใจเรื่องความอสัตย์อธรรมของเจ้า.

25เรา, เราเองนะ, เป็นผู้ที่ลบล้างการล่วงละเมิดของเจ้าเพราะเห็นแก่ตัวเราเอง; และเราจะไม่จดจำบาปของเจ้าไว้เลย.

26จงฟื้นความหลังขึ้นมาให้เราฟัง, และให้เราเอามาถกเถียงกัน; จงเอามาเล่าสู่กันฟัง, เพื่อเจ้าจะได้พิสูจน์ว่าเจ้าทำถูกแล้ว!

27ปฐมบิดาขอเจ้าได้ทำผิดบาปและศาสดาพยากรณ์ของเจ้าได้กบฏต่อเรา.

28เจ้านายของเจ้าได้สพประมาทวิหารของเรา, เพราะฉะนั้นเราจึงได้ปล่อยให้ยาโคบพินาศไปเสียทีเดียว, และให้ชนชาติยิศราเอลเป็นที่ถูกถากถาง

← Chapter 42 Jump to: Chapter 44 →