Isaiah 6

Thai 1940 (พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ 1940)

← Chapter 5 Jump to: Chapter 7 →

1ในปีที่กษัตริย์อุซียาสิ้นพระชนม์ข้าพเจ้าได้เห็นองค์พระผู้เป็นเจ้าประทับเหนือพระที่นั่งสูงเด่น; และชายฉลองพระองค์แผ่ไปเต็มพระวิหาร.

2เหนือพระองค์นั้นมีซะราฟิมยืนอยู่: ต่างรูปมีหกปีก, มีสองปีกปกหน้าและมีสองปีกปกเท้า, และมีสองปีกสำหรับบิน.

3และต่างก็ร้องโต้ตอบกันว่า, “พระยะโฮวาแห่งพลโยธาทั้งหลาย, เห็นบริสุทธิ์, เป็นบริสุทธิ์, เป็นบริสุทธิ์.” พระรัศมีแห่งพระองค์ปกทั่วพิภพโลก.

4และธรณีประตูก็สั่นสะเทือนด้วยเสียงที่ร้องนั้น, และพระวิหารก็เต็มไปด้วยควัน.

5แล้วข้าพเจ้าได้กล่าวว่า, “วิบัติแก่ข้าพเจ้า, ข้าพเจ้าได้สิ้นสุดลงไปเสียแล้ว; เพราะข้าพเจ้าเป็นคนผู้มีริมฝีปากไม่สะอาด, และข้าพเจ้าได้อาศัยอยู่ท่ามกลางมนุษย์ที่มีริมฝีปากไม่สะอาด, เพราะตาของข้าพเจ้าได้เห็นกษัตริย์, คือพระยะโฮวาแห่งพลโยธา.”

6ในขณะนั้นซะราฟิมรูปหนึ่งบินมายังข้าพเจ้า, มือถือหินร้อนแดงซึ่งใช้คีมหยิบมาจากแท่นบูชา:

7และเธอได้เอาก้อนหินนั้นมาแตะต้องปากของข้าพเจ้า, แล้วกล่าวว่า, “นี่แน่ะ, หินก้อนนี้ก็ได้มาแตะต้องปากของเจ้าแล้ว; และความอสัตย์อธรรมของเจ้าก็ถูกเอาไปเสีย, และความบาปของเจ้านั้นก็ทรงโปรดยกให้แล้ว,”

8และข้าพเจ้าได้ยินพระสุรเสียงของพระยะโฮวาตรัสว่า, “เราจะใช้ผู้ใดไป, และผู้ใดจะไปแทนเรา,” และข้าพเจ้าจึงกล่าวว่า, “ข้าพเจ้าอยู่ที่นี่; ทรงใช้ข้าพเจ้าเถิด.

9และพระองค์ตรัสว่า, “ไปบอกพลเมืองเหล่านี้ว่า, ‘ฟังแล้วฟังเล่า, ก็จะไม่เห็นเข้าใจ; มองซ้ำมองซาก, แต่ก็จะไม่เห็นอะไร.

10จงไปทำให้ใจของพลเมืองนั้นให้มึนชาไป, และจงกระทำให้หูของเขาตึงไป, และจงป้ายตาของเขาให้ปิด; เกรงว่าเมื่อเห็นกับตาของเขา; และยินกับหู, และเข้าใจด้วยใจของเขา, เขาจะกลับใจเสียใหม่, และเขาจะถูกรักษาให้หาย.’ ”

11แล้วข้าพเจ้าจึงทูลตอบว่า, “ข้าแต่พระยะโฮวา, จะเป็นไปอย่างนี้นานสักเท่าใด?” และพระองค์ตรัสตอบว่า, “จนถึงบ้านเมืองจะร้างไม่มีพลเมืองอยู่, เรือนก็จะไม่มีคน, แผ่นดินก็จะร้างเสียทีเดียว,

12และพระยะโฮวาได้กวาดพลเมืองไปไว้เสียไกล, และตำบลที่ปล่อยร้างไว้ในท่ามกลางแผ่นดินนั้นก็จะมากนัก.

13และถึงจะมีหนึ่งในสิบเหลืออยู่, ส่วนนั้นจะถูกทำลายเสียด้วย; เหมือนอย่างตอต้นสนและตอต้นโอ๊คที่ต้นถูกโค่นลงแล้ว.” ตอเหล่านั้นก็เปรียบเหมือนเผ่าพันธุ์อันบริสุทธิ์

← Chapter 5 Jump to: Chapter 7 →