Isaiah 8

Thai 1940 (พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ 1940)

← Chapter 7 Jump to: Chapter 9 →

1และพระยะโฮวาได้ตรัสแก่ข้าพเจ้าว่า, “จงไปเอาแผ่นศิลาใหญ่มาแผ่นหนึ่ง, และจารึกไว้บนนั้นด้วยอักษรสามัญ, เป็นคำว่า, เมเฮอซาลัลฮัศบัศ (แปลว่าจงเร่งปล้นเอาให้เร็วๆ )

2และเราจะเอาพะยานสัตย์ซื่อมาลงชื่อเป็นพะยาน,คืออุริยาปุโรหิตคนหนึ่ง, และซะคาระยาบุตรของยะบีริคายะอีกคนหนึ่ง.”

3และข้าพเจ้าได้ไปหาภรรยาของข้าพเจ้า, และนางได้ตั้งครรภ์, และคลอดบุตรชายคนหนึ่ง, และพระยะโฮวาตรัสแก่ข้าพเจ้าว่า, “จงเรียกชื่อบุตรนั้นว่าเมเฮอลัลฮัศบัศ.

4กว่าเด็กนั้นจะรู้จักเรียกพ่อเรียกแม่ได้, ทรัพย์สมบัติของเมืองดาเมเซ็คและทรัพย์ที่จะปล้นเอามาจากซะมาเรียก็จะถูกริบเอาไปให้แก่กษัตริย์อะซูระ.”

5พระยะโฮวายังได้ตรัสกับข้าพเจ้าอีกว่า,

6“ด้วยเหตุที่พลเมืองเหล่านี้ละทิ้งน้ำแห่งซีโลฮาที่ไหลอยู่เรื่อยๆ นั้น, และไปยินดีกับกษัตริย์ระซีน, และราชบุตรของระมาลยา;

7เหตุฉะนั้นแน่ะ, พระยะโฮวากำลังระบายน้ำของแม่น้ำฟาราธ ให้ไหลเชี่ยวกรากลงมา, คือได้แก่กษัตริย์เมืองอาซูระ, และบรรดาเดชานุภาพของท่าน: และน้ำนั้นจะไหลบ่าเข้ามาในห้วยหนองคลองบึงและไหลท่วมฝั่ง;

8และมันจะไหลบ่าเข้าไปในประเทศยะฮูดา, และจะไหลท่วมตลอดประเทศ: จะท่วมถึงกะทั่งคอ; และจะไหลล้นหลามปกแผ่ไปเต็มประเทศของท่าน, โอ้อีมานูเอล.”

9โอ้พลเมืองทั้งหลาย, จงมั่วสุมประชุมกันเข้าไปเถอะ, และจะได้พากันแตกอย่างย่อยยับ, บรรดาคนที่มาจากเมืองไกลๆ, จงเงี่ยหูฟัง: จงคาดเอวไว้เถอะ, และเจ้าก็จะแตกไปอย่างย่อยยับ. จงคาดเอวไว้เถอะ, เจ้าก็จะแตกไปอย่างย่อยยับ.

10จงประชุมกันเข้าไปเถอะ, แต่การนั้นจะไม่สำเร็จผล, พูดไปเถอะ, แต่คำนั้นจะไม่ยั่งยืน: เพราะพระเจ้าอยู่ฝ่ายเรา

11ด้วยว่าพระยะโฮวาทรงจับมือข้าพเจ้าไว้, และตักเตือนไม่ให้ประพฤติตามทางของพลเมืองเหล่านี้, ดังต่อไปนี้ว่า,

12“ที่พลเมืองพวกนี้พากันเรียกว่า ‘คิดกบฎ’ เจ้าอย่าไปเรียก, และอย่าไปกลัวหรือตระหนกตกใจในสิ่งที่เขาพากันกลัว.

13พระยะโฮวาแห่งพลโยธานั้นแหละ, ที่เจ้าทั้งหลายยกย่องว่าเป็นผู้บริสุทธิ์, และพระองค์นั้นแหละที่เจ้านับถือและเกรงกลัว.

14และพระองค์จะเป็นที่ปลอดภัย; แต่สำหรับผู้ที่ไม่เชื่อฟัง, พระองค์จะเป็นก้อนหินสำหรับที่จะให้เขาสะดุดและเป็นศิลาสำหรับจะให้ตระกูลทั้งสองของพวกยิศราเอลล้มลง, และเป็นบ่วงแร้วและเครื่องดักของพลเมืองแห่งกรุงยะรูซาเลม.

15และหลายคนจะสะดุดบนหินเหล่านั้นแล้วล้มลง, แตกหักยับเยินและติดบ่วง, และถูกกวาดพาไป.”

16เราจะม้วนคำพะยานมัดไว้, เราจะติดตราประทับคำสอนมอบไว้กับกษัตริย์ของเรา.

17และเราจะคอยท่าพระยะโฮวา, ผู้ทรงกำลังซ่อนพระพักตรเสียจากตระกูลของยาโคบ, และเราจะตั้งหน้าคอยพระองค์.

18นี่แน่, ข้าพเจ้าและบุตรของข้าพเจ้า, ซึ่งพระยะโฮวาได้ประทานให้แก่ข้าพเจ้านั้น, ก็เป็นเครื่องหมายและหมายสำคัญในพวกยิศราเอลมาจากพระยะโฮวาแห่งพลโยธา, ซึ่งประทับอยู่บนภูเขาซีโอน

19และเมื่อใครๆ จะกล่าวแก่พวกเจ้าว่า, “ก็ไปหาพวกแม่มดและหมอดูที่พูดเป็นเสียงนกเสียงกาเสียงลิงเสียงค่างซิ! ก็สมควรอยู่แล้วที่คนเราจะไปหาพระของเขามิใช่หรือ? และคนเป็นก็ควรไปหาคนตายให้ช่วยมิใช่หรือ?”

20จงไปเปิดคำสอนและคำพะยานดูซิ! ถ้าเขาพูดไม่ตรงกับคำสอนนี้, ก็ไม่มีแสงรุ่งอรุณแห่งความหวังในพวกเขาเลย.

21เขาทั้งหลายจะท่องเที่ยวไปทั่วประเทศตกทุกข์ได้ยาก, และอดอยาก; และต่อมาเมื่อเขายังกำลังอดอยาก, เขาจะเกิดโมโหโทโส, และจะแช่งด่ากษัตริย์และพระของเขา; และเขาจะแหงนหน้าดูฟ้า,

22และเขาจะก้มหน้าดูดิน, และนี่แน่, จะมีแต่ความยากเข็ญและความมืดมน, และทุกข์ระทมหม่นไหม้; และเขาทั้งหลายจะถูกขับไล่ให้ไปอยู่ในที่มืดมนอนธการ

← Chapter 7 Jump to: Chapter 9 →