Isaiah 3

Thai 1940 (พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ 1940)

← Chapter 2 Jump to: Chapter 4 →

1เพราะนี่แน่ะ, พระเจ้าคือพระยะโฮวาจอมพลโยธาได้ทรงหยิบเอาเครื่องอุปกรณ์ต่างๆ ไปเสียจากยะรูซาเลมและยะฮูดา, คือเข้าปลาอาหารและน้ำ;

2ทหารและนักรบ; ผู้พิพากษาและศาสดาพยากรณ์, ผู้ทำนายและผู้มีปัญญา;

3นายทหารบังคับกองห้าสิบ, และผู้มียศ, และที่ปรึกษา, แม่มดและหมอเสน่ห์,

4และเราจะให้พวกเด็กๆ เป็นเจ้านายเขา, และเด็กอมมือจะปกครองเขา.

5ราษฎรจะถูกข่มเหง, และต่างก็จะข่มเหงกันเองและต่างก็จะถูกเพื่อนบ้านของตนข่มเหง: และเด็กๆ ก็จะประพฤติเย่อหยิ่งต่อคนแก่คนเฒ่า, คนชั้นต่ำจองหองต่อคนชั้นสูง.

6สมัยนั้นใครคนหนึ่งจะยกพี่ชายอันอยู่ในครอบครัวบิดาของเขาขึ้น, แล้วกล่าวว่า, “ท่านก็มีเสื้อยศอยู่แล้ว, ขอให้ท่านเป็นหัวหน้าของเราปราบการจลาจลนี้เสียเถอะ;”

7แต่ในคราวนั้น, เขาจะเถียงว่า, “ข้าพเจ้าจะไม่ยอมเป็นผู้สมาน; เพราะว่าในพวกพ้องของข้าพเจ้าก็ไม่มีใครที่มั่งมีศรีสุข, จะมาตั้งให้ข้าพเจ้าเป็นหัวหน้าประชาชนไม่ได้ดอก.”

8ยะรูซาเลมก็ล่มจม, และยะฮูดาก็ซวดเซ; เพราะว่าทั้งสิ้นและทั้งการกระทำของเขาเป็นที่ส่อให้พระเนตรอันสุกใสของพระยะโฮวาขุ่นเคือง.

9สีหน้าของเขาที่แสดงออกมาก็เป็นพะยานปรักปรำตัวเอง; และเขาก็เปิดเผยความผิดบาปของเขาเช่นอย่างชาวซะโดม, เขาไม่ได้ปิดบังเลย, วิบัติแก่วิญญาณจิตต์ของเขา! เพราะเขาได้กระทำความชั่วร้ายให้แก่ตัวของเขาเอง.

10เจ้าทั้งหลายจงกล่าวแก่คนชอบธรรมว่า, จะเป็นมงคลแก่เขา; เพราะเขาจะได้รับประทานผลแห่งการกระทำของเขา.

11วิบัติแก่คนชั่วร้ายจะเป็นอัปมงคลแก่เขา; เพราะมือของเขาได้กระทำไว้อย่างไรเขาก็จะได้รับอย่างนั้น.

12ส่วนพลเมืองของเรา, เด็กๆ ก็เป็นผู้ปกครองกดขี่เขา, และเหล่าสตรีก็ได้บังคับบัญชาบุรุษ, โอ้พลเมืองของเรา, ผู้ที่เป็นผู้นำเจ้าทั้งหลาย, เขาได้นำเจ้าให้หลงทางไป, และกลับหนทางของเจ้าเสีย

13พระยะโฮวาทรงยืนขึ้นกล่าวโทษและทรงยืนขึ้นพิพากษาพลเมือง.

14พระยะโฮวาจะทรงกล่าวโทษพวกผู้ใหญ่และเจ้านายแห่งพลเมืองของพระองค์ดังต่อไปนี้: “เจ้าเองเป็นผู้กลืนกินสวนองุ่นของเขา, และริบเอาเข้าของๆ คนจนมาสะสมไว้ในบ้านของเจ้า:

15ที่เจ้าได้ขยี้พลเมืองของเราและบดบี้หน้าตาของคนจนเสียเช่นนี้, เจ้าหมายความว่าอย่างไร?” พระยะโฮวาจอมโยธาได้ตรัสไว้อย่างนั้น

16พระยะโฮวาตรัสต่อไปว่า, “เพราะเหล่าธิดาของซีโอนเย่อหยิ่งจองหอง, เดินยื่นคอและชะม้อยชะม้าย, กะตุ้งกะติ้ง, และขยับลูกพรวนกำไลเท้ากรุ๋งกริ๋ง;

17เพราะเหตุนี้พระยะโฮวาจะทรงกระทำให้ศีรษะของธิดาแห่งซีโอนล้านไป, และพระยะโฮวาจะทรงกระทำส่วนอันเป็นที่สงวนของเขาให้เลี่ยนไป,

18ในสมัยนั้นพระยะโฮวาจะทรงริบเอาของสวยงามของเขาไปเสีย, เช่นกำไลข้อเท้า, และร่างแหคลุมผม, สร้อยคอ.

19ต่างหู, กำไลมือ, ผ้าโปร่งคลุมหน้า.

20แถบคาดหน้าผาก, กำไลแขน, ผ้าคาดเอว, ขวดน้ำหอม, ตะกรุดพิสมร, แหวนตรา.

21แหวนประดับจมูก.

22ผ้าสะไบ, ผ้าห่ม, เสื้อถักลูกไม้.

23ผ้าป่านโพกศีรษะและเสื้อคลุม.

24และต่อไปจะมีสิ่งเหล่านี้มาแทน, คือของเหม็นแทนเครื่องหอม; เชือกมัดแทนผ้าคาดเอว; ศีรษะล้านแทนผมหยิก; ผ้ากะสอบแทนเสื้อคลุม; รอยตราทาบแทนโฉมหน้าอันงาม.

25ชายทั้งหลายของเจ้าจะถูกดาบฟันล้มลง, และชายฉกรรจ์ของเจ้าจะล้มตายในการสงคราม.

26และประตูเมืองทั้งหลายของเธอ, จะมีการคร่ำครวญเศร้าโศก; และเธอก็จะร้างเปล่าแล้วจะได้นั่งลงบนพื้นดิน

← Chapter 2 Jump to: Chapter 4 →