Isaiah 29

Thai 1940 (พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ 1940)

← Chapter 28 Jump to: Chapter 30 →

1วิบัติแกท่าน, อะรีเอ็ล, อะรีเอ็ล, อันเป็นเมืองซึ่งกษัตริย์ดาวิดได้ประทับอยู่! ต่อไปอีกปีหนึ่งพอครบพิธีรอบปีแล้ว,

2เราจะทำให้อะรีเอลเกิดทุกข์; และจะมีความโศกเศร้าและการคร่ำครวญ, และเมืองนั้นสำหรับเราจะเป็นเหมือนแท่นบูชา.

3เราจะล้อมเจ้าไว้, และเราจะวางทหารไว้รอบเจ้า, และเราจะยกเครื่องรบเข้าโจมตีเจ้า.

4และเจ้าจะถูกโค่นลง, และเจ้าจะพูดออกมาจากพื้นแผ่นดิน, และคำพูดของเจ้าจะแผ่วเบาออกมาจากผงคลี; เสียงของเจ้าจะเหมือนอย่างเสียงบ่นพึมพำของแม่มด, ออกมาจากกองดิน, และเสียงของเจ้าจะเป็นเหมือนเสียงกระซิบกระซาบออกมาจากผงคลีดิน.

5และศัตรูมากมายของเจ้าจะเป็นเหมือนฝุ่น, และคนใจทมิฬก่ายกองก็จะเป็นเหมือนแกลบที่ถูกพัดปลิวไป: เออ, เหตุการณ์นี้จะเกิดขึ้นในชั่วพริบตาเดียว.

6และเมืองนั้นจะถูกพระยะโฮวาจอมพลโยธาลงโทษด้วยฟ้าร้องและด้วยแผ่นดินไหว, และเสียงสนั่นหวั่นไหวและลมพายุหอบหมุนเวียนและลมเพ็ชรหึ่งและเปลวไฟที่เผาผลาญ.

7และคนมากมายก่ายกองแห่งประเทศชาติทั้งปวงจะยกมาตีเมืองอะรีเอ็ล, พวกที่ยกมาตีทั้งเมืองและตีป้อมค่าย, และทำให้เมืองนั้นเกิดความทุกข์ยากลำบาก, จะเป็นแต่เพียงความฝัน, ฝันเห็นในเวลากลางคืน.

8จะเป็นเหมือนกับกับคนหิวฝันไปว่าได้กินอิ่ม, แต่พอเขาตื่นขึ้นท้องของเขาก็ยังคงแห้งอยู่: หรือเป็นเหมือนดังคนที่กระหายน้ำฝันไปว่าได้ดื่ม, แต่พอเขาตื่นขึ้นท้องของเขาก็ยังคงกระหายอยู่: บรรดาประชาชาติมากมายก่ายกองที่ยกมาตีภูเขาซีโอนก็จะเป็นอย่างนั้นแหละ

9จงตะลึงตะไลและงงงวย, จงปิดตาและทำเป็นคนตาบอดเสีย: เขามึนเมาไปแล้ว, แต่ไม่ใช่เพราะดื่มเหล้าองุ่น: เขาโซเซไปมา, แต่ไม่ใช่เพราะเหล้าเข้ม.

10เพราะพระยะโฮวาได้ทรงหลั่งวิญญาณแห่งความหลับสนิทลงมายังเจ้า, และได้ปิดตาเจ้าไว้สนิท, และเอาผ้าคลุมศีรษะของเจ้าไว้,

11และบรรดานิมิตต์ทั้งปวงที่ผ่านมาถึงเจ้าจะเป็นเหมือนหนังสือที่ประทับตราไว้แล้ว, ซึ่งถ้าผู้ใดจะยื่นให้นักปราชญ์และขอให้เขาอ่าน, เขาก็จะว่า, “ข้าพเจ้าอ่านไม่ได้, เพราะได้ประทับตราไว้แล้ว.”

12และถ้าจะส่งหนังสือม้วนนั้นให้แก่ผู้ที่มิใช่นักปราชญ์. และขอให้เขาอ่าน, เขาก็จะว่า, “ข้าพเจ้าไม่ใช่นักปราชญ์นี่.”

13พระยะโฮวาได้ตรัสว่า, “โดยเหตุที่พลเมืองเหล่านี้เข้ามาเฝ้าเราแต่เพียงปากของเขา, และถวายเกียรติยศแก่เราแต่เพียงริมฝีปากของเขา, ส่วนใจของเขาอยู่ห่างไกลจากเรา, และส่วนการที่เขาเคารพยำเกรงเรานั้นเป็นแต่คำสอนของมนุษย์ซึ่งเขาได้ท่องเจ้าขึ้นใจมา;

14เหตุฉะนั้น, นี่แน่ะ, เราจะทำการแปลกประหลาดแก่ประชาชนนี้, เป็นการแปลกประหลาดและมหัศจรรย์, และสติปัญญาของพวกคนมีปัญญาของเขาจะเสื่อมศูนย์ไป, และความคิดเฉียบแหลมของคนที่ฉลาดของเขาก็จะเซื่อมซึมไป.”

15วิบัติแก่ผู้ที่แอบเอาข้อหารือของเขาซ่อนไว้จากพระยะโฮวาอย่างมิดชิด, และแอบทำการของเขาในที่ลับ, และกล่าวว่า, “ใครจะมาเห็นเรา, และใครจะมารู้ว่าเราทำอะไร?”

16โอเจ้าผู้ดื้อด้าน, จะตีราคาช่างปั้นหม้อเท่ากับดินเหนียวหรือ, และให้สูงที่ถูกทำขึ้นพูดกับผู้นั้นว่า, “เขาไม่ได้ทำเราขึ้นเลย,” หรือจะให้สิ่งที่ถูกปั้นขึ้นพูดกับผู้ที่ปั้นนั้นว่า, “เขาเป็นผู้ที่ไม่เข้าใจอะไรเสียเลย,” อย่างนั้นได้หรือ?

17อีกสักหน่อยเดียวเท่านั้นมิใช่หรือ, ที่ภูเขาละบาโนนจะกลับเป็นไร่นามีผลบริบูรณ์, และไร่นาอันบริบูรณ์นั้นจะมีค่าเท่าป่าไม้?

18และในวันนั้นคนหูหนวกจะได้ยินคำที่เขาอ่านจากหนังสือ, และตาของคนตาบอดจะเห็นได้พ้นจากสภาพความมัวมืด.

19และคนถ่อมใจลงจะมีความชื่นชมในพระยะโฮวายิ่งๆ ขึ้น, และคนเข็ญใจในหมู่ประชาชนจะมีความชื่นบานในองค์บริสุทธิ์แห่งชนชาติยิศราเอล.

20เพราะคนใจทมิฬจะพินาศศูนย์ไป, และคนช่างเยาะ, ก็จะหมดไป, และคนทั้งหลายที่แสวงหาของที่จะทำชั่วก็จะถูกตัดให้ขาดสะบั้นไป:

21คือคนเหล่านั้นที่ใส่ความทำให้คนอื่นได้รับโทษเพราะถ้อยคำของเขา, และคนเหล่านั้นที่วางบ่วงดักผู้รักษาความยุตติธรรมที่ประตูเมือง, และคนเหล่านั้นที่ตัดสิทธิของผู้ที่หาความผิดมิได้ด้วยไร้เหตุผล

22เหตุฉะนั้นพระยะโฮวาพระเจ้าแห่งตระกูลของยาโคบ, ผู้ได้ทรงช่วยอับราฮามไว้นั้น, ได้ตรัสดังนี้ว่า, “ตระกูลของยาโคบจะไม่ต้องถูกใส่ความให้ได้รับความอับอายอีกต่อไปแล้ว, และหน้าของเขาจะไม่ต้องซีดสลดอีกต่อไปเลย;

23เพราะว่าเมื่อวงศ์วานของเขาเห็นกิจที่หัตถ์ของเราได้กระทำไว้แล้วในท่ามกลางเขา, เขาจะเคารพนับถือนามของเรา, เขาจะเคารพนับถือองค์บริสุทธิ์แห่งตระกูลยาโคบ, และเขาจะยำเกรงพระเจ้าแห่งชนชาติยิศราเอล.

24คนเหล่านั้นที่ตัดสินโลเลจะมีความเข้าใจฉลาดเป็นแก่นสารขึ้น, และคนเหล่านั้นที่เคยบ่นอุบอิบก็จะได้รับความเรียนรู้เข้าใจ.”

← Chapter 28 Jump to: Chapter 30 →