bible
ra
🌐 Language
English
Español
Français
Deutsch
Português
Italiano
Nederlands
Русский
中文
日本語
한국어
العربية
Türkçe
Tiếng Việt
ไทย
Indonesia
All Languages
Home
/
Javanese
/
Javanese KJS17 (Kitab Jawa Suriname)
/
Genesis 19
Genesis 19
Javanese KJS17 (Kitab Jawa Suriname)
← Chapter 18
Jump to:
Chapter 1
Chapter 2
Chapter 3
Chapter 4
Chapter 5
Chapter 6
Chapter 7
Chapter 8
Chapter 9
Chapter 10
Chapter 11
Chapter 12
Chapter 13
Chapter 14
Chapter 15
Chapter 16
Chapter 17
Chapter 18
Chapter 19
Chapter 20
Chapter 21
Chapter 22
Chapter 23
Chapter 24
Chapter 25
Chapter 26
Chapter 27
Chapter 28
Chapter 29
Chapter 30
Chapter 31
Chapter 32
Chapter 33
Chapter 34
Chapter 35
Chapter 36
Chapter 37
Chapter 38
Chapter 39
Chapter 40
Chapter 41
Chapter 42
Chapter 43
Chapter 44
Chapter 45
Chapter 46
Chapter 47
Chapter 48
Chapter 49
Chapter 50
Chapter 20 →
1
Ing wantyi surup mulékat loro mau pada teka ing Sodom, Lot waktu kuwi lungguh ing gapurané Sodom; bareng Lot weruh mulékat mau, dèkné terus metuki lan nyembah ing lemah,
2
tembungé: “Duh bapak-bapak, sampéyan kula njaluk mampir ing omahé abdimu iki, pada gelem nginep lan uga wisuh sikil, sésuk ésuk kula nglilani nerusaké mlaku.” Tembungé para mulékat: “Ora, kita arep pada nginep ing latar kéné waé.”
3
Nanging Lot banget enggoné njaluk supaya mampir, terus pada nuruti lan mlebu ing omahé, terus disuguhi panganan lan mbakar roti tanpa ragi, terus pada mangan.
4
Nanging sak durungé mapan turu, wong-wong lanang ing negara kono, para wong lanang ing Sodom, pada ngubengi omahé Lot, wiwit sing nom nganti sing tuwa, sak kuta kabèh ora ana sing kèri,
5
terus pada tyeluk-tyeluk marang Lot, tembungé: “Ing ngendi wong lanang sing merdayoh ing omahmu mbengi iki? Tokna mbréné! Arep pada kita turoni.”
6
Lot terus metu metuki wong-wong mau, lan lawangé ditutup ing mburiné,
7
lan ngomong: “Para sedulur, mbok aja pada nindakké ala kaya ngono ta!
8
Aku dirungokké ta, aku nduwé anak wadon loro, kabèh ijik pada prawan. Kuwi bakal tak tokké lan kono sampéyan nggawé sak karepé sampéyan! Nanging wong-wong iki aja sampéyan apak-apakké, awit wis pada merdayoh ing omahku.”
9
Nanging semauré wong okèh mau: “Wis, minggira!” Uga menèh omongé: “Wong iki tekané ing kéné apa ora wong mantya, kok arep dadi rèkter kita! Saiki kowé arep tak ajar ngungkuli wong loro kuwi!” Terus pada ndesek wongé, ya kuwi Lot, karo rosané lan arep pada ngrusak lawangé.
10
Nanging wong lanang loro mau terus pada ngelungké tangané, Lot digèrèt mlebu ing omah lan lawangé ditutup,
11
lan wong-wong sing pada ing ngarep lawang, kabèh pada dilamurké, sing tyilik tekan sing gedé, sak nalika enggoné nggolèki lawang ora bisa ketemu.
12
Para dayohé mau terus pada ngetokké tembung marang Lot: “Kowé ijik nduwé sanak sedulur sapa menèh ing kéné? Mantumu, anakmu lanang utawa wadon, utawa sapa waé sing klebu brayatmu ing njeruh kuta kéné, kabèh pada dijak metu sangka panggonan iki!
13
Awit panggonan iki arep kita entèkké, awit sambaté wong wis nemen banget bab kuta iki lan wis tekan ing ngarepé GUSTI. Mulané aku pada diutus karo GUSTI lan dikongkon ngentèkké panggonan kéné.”
14
Lot terus lunga ngomongi bakal mantuné, sing arep pada kawin karo anaké, tembungé: “Gelis pada metua sangka panggonan kéné, awit GUSTI arep ngentèkké kuta iki.” Nanging mantuné loro-loroné pada ngarani yèn Lot mau mung geguyonan waé.
15
Bareng wis wantyi ésuk, mulékat loro mau pada ndesek marang Lot, supaya gelis-gelis, préntahé: “Ngadeka, bojomu lan anakmu wadon loro ing kéné gelis gawanen lunga, supaya kowé aja nganti mati awit sangka dosané kuta iki!”
16
Awit Lot mangga-mara, mulané para dayohé mau terus pada nyekel tangané Lot, tangané bojoné lan anaké wadon loro pisan, awit sangka trésnané GUSTI marang dèwèké; terus dituntun metu menyang ing sak njabané kuta lan dityulké ing kono.
17
Nalika para dayohé mau wis nuntun wong-wong tekan ing njabané kuta, sing siji ngomong: “Mblayua, slametna uripmu! Aja nolèh lan aja mandek babar pisan ing sak uruté legokan Yordan iki, mblayua menyang ing pegunungan, supaya kowé kabèh aja nganti mati.”
18
Lot ngomong marang para dayohé mau: “Aja kaya mengkono ta, duh bapak kula!
19
Kula abdimu wis olèh kawelasan ing ngarepé sampéyan, lan sampéyan wis nindakké kawelasan marang kula, nganti nylametké urip kula. Nanging yèn kula kudu mblayu nganti tekan pegunungan, mesti kula bakal ketututan memala kuwi lan kula terus mati.
20
Delengen ta, kuta ngarep kuwi tyedak banget, apa ora kenèng kula mblayu menyang kana, kutané tyilik; mbok kula dililani mblayu menyang kana. Kuta kuwi apa ora tyilik? Mengkono kula bisa nylametaké urip kula.”
21
Mulékat terus ngetokké tembung marang Lot: “Ya wis, tak lilani penjalukmu, kuta tyilik sing kok omongké kuwi bakal ora tak entèkké.
22
Gelis mblayua mbrana, awit aku ora bakal nindakké apa-apa sak durungé kowé tekan kana.” Awit sangka kuwi kuta mau diarani: Soar.
23
Waktu srengéngé wis njedul ngungkuli bumi Lot tekan ing Soar.
24
Sakwisé mengkono GUSTI terus ngedunké udan lirang lan geni marang Sodom lan Gomora, meduné udan kuwi sangka GUSTI, sangka langit,
25
kuta-kuta mau diwolak-walik kabèh karo Gusti, uga panggonan Yordan pisan lan sakkèhé wong ing kuta-kuta kono lan uga tanduran apa waé.
26
Nanging bojoné Lot mandek lan nolèh mburi, nganti malih dadi tugu uyah.
27
Bareng wantyi ésuk mruput Abraham lunga menyang panggonané nalika dèkné ngadek ing ngarepé GUSTI,
28
lan nyawang Sodom lan Gomora tekan bawah Yordan pisan, dèkné weruh ana kebul kemebul sangka bumi kaya kemebulé pawon peleburan.
29
Waktu Gusti Allah ngentèkké kuta-kuta ing panggonan Yordan lan waktu molak-malik kuta sing dienggoni karo Lot, Gusti Allah éling marang Abraham, terus nuntun Lot metu sangka sak tengahé panggonan sing dientèkké kuwi.
30
Lot lunga sangka Soar terus manggon ing pegunungan karo anaké wadon loro, awit ora wani manggon ing Soar; Lot manggon ing guwa karo anaké wadon loro.
31
Anaké sing mbarep ngomong marang adiké, tembungé: “Bapak wis tuwa, nanging ing negara kéné ora ana wong lanang sing bisa nuroni aku lan kowé kaya sak lumrahé wong sak jagat.
32
Hayuk, bapak dikèki ngombé anggur, terus kita turu karo dèkné, supaya kita pada nyambung turunan sangka bapak”.
33
Dadiné mbengi kuwi bapaké dikèki ngombé anggur, anak sing mbarep terus mlebu lan nuroni bapaké. Lot ora weruh apa-apa, waktu anaké teka turu lan waktu dèkné tangi.
34
Esuké anaké sing mbarep ngomong marang adiké: “Mau bengi aku wis turu karo bapak; mengko mbengi pada dikèki ngombé anggur menèh, kowé gentèn nuroni dèkné, supaya kita pada nyambung turunan sangka bapak kita.”
35
Kelakon tenan bareng mbengi bapaké ya pada dikèki ngombé anggur menèh. Sing nom terus nuroni dèkné, déné Lot ora weruh apa-apa, enggoné anaké teka turu utawa enggoné dèkné tangi.
36
Anaké Lot kabèh loro terus pada meteng sangka bapaké.
37
Sing mbarep terus nglairké anak lanang dijenengké: Moab, ya kuwi sing dadi leluhuré bangsa Moab tekan saiki iki.
38
Sing nom uga nglairké anak lanang dijenengké Bèn-Ami.
← Chapter 18
Jump to:
Chapter 1
Chapter 2
Chapter 3
Chapter 4
Chapter 5
Chapter 6
Chapter 7
Chapter 8
Chapter 9
Chapter 10
Chapter 11
Chapter 12
Chapter 13
Chapter 14
Chapter 15
Chapter 16
Chapter 17
Chapter 18
Chapter 19
Chapter 20
Chapter 21
Chapter 22
Chapter 23
Chapter 24
Chapter 25
Chapter 26
Chapter 27
Chapter 28
Chapter 29
Chapter 30
Chapter 31
Chapter 32
Chapter 33
Chapter 34
Chapter 35
Chapter 36
Chapter 37
Chapter 38
Chapter 39
Chapter 40
Chapter 41
Chapter 42
Chapter 43
Chapter 44
Chapter 45
Chapter 46
Chapter 47
Chapter 48
Chapter 49
Chapter 50
Chapter 20 →
All chapters:
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31
32
33
34
35
36
37
38
39
40
41
42
43
44
45
46
47
48
49
50