bible
ra
🌐 Language
English
Español
Français
Deutsch
Português
Italiano
Nederlands
Русский
中文
日本語
한국어
العربية
Türkçe
Tiếng Việt
ไทย
Indonesia
All Languages
Home
/
Javanese
/
Javanese KJS17 (Kitab Jawa Suriname)
/
Genesis 3
Genesis 3
Javanese KJS17 (Kitab Jawa Suriname)
← Chapter 2
Jump to:
Chapter 1
Chapter 2
Chapter 3
Chapter 4
Chapter 5
Chapter 6
Chapter 7
Chapter 8
Chapter 9
Chapter 10
Chapter 11
Chapter 12
Chapter 13
Chapter 14
Chapter 15
Chapter 16
Chapter 17
Chapter 18
Chapter 19
Chapter 20
Chapter 21
Chapter 22
Chapter 23
Chapter 24
Chapter 25
Chapter 26
Chapter 27
Chapter 28
Chapter 29
Chapter 30
Chapter 31
Chapter 32
Chapter 33
Chapter 34
Chapter 35
Chapter 36
Chapter 37
Chapter 38
Chapter 39
Chapter 40
Chapter 41
Chapter 42
Chapter 43
Chapter 44
Chapter 45
Chapter 46
Chapter 47
Chapter 48
Chapter 49
Chapter 50
Chapter 4 →
1
Anadéné ula kuwi sing pinter déwé ing antarané kabèh kéwan-kéwan daratan gawéané GUSTI, Gusti Allah, ing kono ngomong marang wong wadon: “Mesti Gusti Allah ngekèki préntah marang sampéyan: Sampéyan aja mangan wohé sak rupané wit-witan ing taman iki! Apa ora ngono, ta?”
2
Semauré wong wadon marang ula: “Woh wit-witan ing taman iki kabèh kena kita pangan,
3
nanging kanggo wohé wit sing nang tengahé taman iki, Gusti Allah ngomong mengkéné: Aja mbok pangan, malah ndemèk waé aja, supaya kowé aja pada mati.
4
Nanging ula ngomong marang wong wadon mau: Ora, sampéyan ora bakal mati,
5
nanging Gusti Allah ngerti, yèn sampéyan mangan wohé wit kuwi, bakal kebukak mripat sampéyan, nganti dadi pada karo Gusti Allah, bisa weruh sing apik lan sing ala.”
6
Wong wadon mau terus weruh yèn wit kuwi apik yèn dipangan lan kétok nyenengké, lan menèh wit kuwi mingini, awit bisa ngekèki kepinteran; terus metik wohé lan mangan, sing lanang uga ing kono ya diwènèhi lan ya terus mangan.
7
Ing kono mripaté wong loro mau pada kebukak, sak nalika pada weruh yèn wuda; mulané terus pada nggandèng-nggandèng godong anjir digawé awer-awer.
8
Loro-loroné bareng pada krungu swarané GUSTI, Gusti Allah mlaku ing taman, waktu sumiliré angin anyes, manungsa lan sing wadon terus pada ndelik sangka ngarepé GUSTI, Gusti Allah, ing sak tengahé wit-witan ing taman.
9
Nanging GUSTI, Gusti Allah terus nyeluk marang manungsa, tembungé: “Kowé ing ngendi?”
10
Semauré sing dityeluk: “Ing waktu kula krungu swarané mlakuné Gusti ing taman, kula dadi wedi, awit wuda; mulané kula terus ndelik.”
11
Gusti Allah ngetokké tembung: “Sapa sing ngekèki weruh marang kowé yèn kowé kuwi wuda? Apa kowé mangan wohé wit sing Tak larang marang kowé supaya aja kok pangan?”
12
Semauré manungsa: “Wong wadon sing Gusti ngekèki dadi bojo kula, iki sing ngekèki wohé wit iki marang kula, terus kula pangan.”
13
GUSTI, Gusti Allah terus ngetokké tembung marang wong wadon: “Penggawé apa sing wis kok tandangi?” Semauré wong wadon: “Ula kuwi sing ngapusi kula, kula terus mangan.”
14
Ing kono GUSTI, Gusti Allah terus ngetokké tembung marang ula: “Awit kowé nglakoni sing mengkono kuwi, kowé kena paukuman ing antarané kéwan-kéwan ingon-ingon lan ing antarané kéwan galak ing ara-ara; mlakumu bakal ndlosor nlapak weteng lan lebu sing bakal dadi panganmu sakjeké urip.
15
Uga Aku bakal ndadèkké memungsuhan ing antarané kowé lan wong wadon iki, lan ing antarané turunanmu lan turunané wong wadon iki; turunané wong wadon iki bakal ngremuk endasmu lan kowé bakal ngremuk tungkaké.”
16
Gusti ngetokké tembung marang wong wadon kuwi mengkéné: “Aku bakal ngakèhké banget karépotan enggonmu meteng, karo rekasa enggonmu bakal nglairké anak; kowé bakal keyuyun marang bojomu lan bojomu bakal ngwasani marang kowé.”
17
Lan marang manungsa tembungé: “Awit kowé nuruti tembungé bojomu lan mangan wohé wit sing wis Tak omongké marang kowé supaya aja kok pangan, mulané bumi kena ing ipat-ipat jalaran sangka kowé. Karo rekasa enggonmu bakal mangan pametuné ing sakjeké urip.
18
Bumi bakal ngetokké eri lan rerungkutan; ya pametuné kuwi sing dadi panganmu.
19
Enggonmu mangan rejekimu bakal karo kringeten, nganti tekan kowé bali menyang bumi sing dadi asal-usulmu. Awit kowé kuwi lemah, lan kowé bakal bali dadi lemah menèh.”
20
Manungsa kuwi ngekèki jeneng Eva marang bojoné, awit dadi ibuné kabèh manungsa.
21
GUSTI, Gusti Allah terus nggawé sandangan sangka lulang marang manungsa lan sing wadon, terus dienggokké.
22
GUSTI, Gusti Allah, terus ngetokké tembung: “Saiki, manungsa kuwi wis dadi pada karo kita, bisa weruh sing apik lan sing ala. Mulané kuwi aja nganti metik lan mangan wohé wit panguripan mengko urip langgeng.”
23
Mulané terus ditundung karo GUSTI, Gusti Allah sangka taman Eden, dikongkon ngolah lemah sing dadi asal-usulé.
24
Sakwisé manungsa ditundung metu, Gusti Allah terus masang kerup ing wétané taman Eden, karo pedang murup sing mobat-mabit, kanggo njaga dalan sing nuju ing wit panguripan.
← Chapter 2
Jump to:
Chapter 1
Chapter 2
Chapter 3
Chapter 4
Chapter 5
Chapter 6
Chapter 7
Chapter 8
Chapter 9
Chapter 10
Chapter 11
Chapter 12
Chapter 13
Chapter 14
Chapter 15
Chapter 16
Chapter 17
Chapter 18
Chapter 19
Chapter 20
Chapter 21
Chapter 22
Chapter 23
Chapter 24
Chapter 25
Chapter 26
Chapter 27
Chapter 28
Chapter 29
Chapter 30
Chapter 31
Chapter 32
Chapter 33
Chapter 34
Chapter 35
Chapter 36
Chapter 37
Chapter 38
Chapter 39
Chapter 40
Chapter 41
Chapter 42
Chapter 43
Chapter 44
Chapter 45
Chapter 46
Chapter 47
Chapter 48
Chapter 49
Chapter 50
Chapter 4 →
All chapters:
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31
32
33
34
35
36
37
38
39
40
41
42
43
44
45
46
47
48
49
50