bible
ra
🌐 Language
English
Español
Français
Deutsch
Português
Italiano
Nederlands
Русский
中文
日本語
한국어
العربية
Türkçe
Tiếng Việt
ไทย
Indonesia
All Languages
Home
/
Javanese
/
Javanese KJS17 (Kitab Jawa Suriname)
/
Genesis 24
Genesis 24
Javanese KJS17 (Kitab Jawa Suriname)
← Chapter 23
Jump to:
Chapter 1
Chapter 2
Chapter 3
Chapter 4
Chapter 5
Chapter 6
Chapter 7
Chapter 8
Chapter 9
Chapter 10
Chapter 11
Chapter 12
Chapter 13
Chapter 14
Chapter 15
Chapter 16
Chapter 17
Chapter 18
Chapter 19
Chapter 20
Chapter 21
Chapter 22
Chapter 23
Chapter 24
Chapter 25
Chapter 26
Chapter 27
Chapter 28
Chapter 29
Chapter 30
Chapter 31
Chapter 32
Chapter 33
Chapter 34
Chapter 35
Chapter 36
Chapter 37
Chapter 38
Chapter 39
Chapter 40
Chapter 41
Chapter 42
Chapter 43
Chapter 44
Chapter 45
Chapter 46
Chapter 47
Chapter 48
Chapter 49
Chapter 50
Chapter 25 →
1
Abraham kuwi wis tuwa lan okèh umuré, lan tansah diberkahi karo GUSTI kanggo sak kabèhé.
2
Abraham mau ngongkon marang abdiné sing tuwa déwé, sing dipertyaya ngwasani kabèh ing omahé, tembungé: “Tanganmu tumpangna ing tengahé plakanganku,
3
kowé sumpaha kanggo GUSTI sing nggawé langit lan bumi ana ngarepku kéné, yèn anakku ora bakal kok golèkké bojo sangka tunggalé botyah wadon anaké wong Kanaan, sing negarané tak enggoni iki,
4
nanging kowé menyanga nang negaraku lan ing panggonané brayatku, golèkna jodoné anakku Isak.”
5
Abdi mau terus ngomong: “Menawa wong wadon kuwi ora gelem kula gawa menyang negara kéné, apa anak sampéyan Isak kula gawa mulih menyang negarané leluhuré sampéyan?”
6
Nanging Abraham ngomong marang abdiné: “Aja pisan-pisan anakku kok gawa mbrana!”
7
GUSTI, Gusti Allah ing swarga, sing wis nyeluk aku sangka omahé bapaku lan sangka negarané brayatku, sing wis ngekèki tembungé marang aku, malah nganggo sumpah: “Turunanmu bakal Tak wènèhi negara iki, ya Panjenengané kuwi sing bakal ngutus mulékaté mlaku ing ngarepmu, nganti kowé mesti bakal bisa nemokké jodoné anakku sangka kana.
8
Yèn wong wadon mau ora gelem kok ejak mréné, kowé utyul sangka sumpahmu marang aku, mung anakku aja kok gawa mbrana!”
9
Abdi mau terus numpangké tangané ana sak ngisoré plakangané Abraham, bendarané, terus sumpah ing bab perkara kuwi.
10
Abdi mau terus nyawiské untané bendarané sepuluh, terus budal nggawa werna-werna barang sing larang duwèké bendarané, parané nuju menyang Aram-Mésopotamia ing kutané Nahor.
11
Ing kono unta-untané dijerumké tyedak sumur sak njabané kuta; ing wantyi soré wantyiné wong wadon pada metu ngangsu.
12
Abdi mau terus ngomong: “Duh GUSTI, Gusti Allahé bendara kula Abraham, ing dina iki kula Panjenengan lilani bisa ngrampungké nggawé, lan gelem ngekèki kawelasan marang bendara kula Abraham.
13
Kula ngadek ing tyedaké sumur iki, para anak-anak wadon kuta kéné wis wantyiné metu bakal ngangsu;
14
supaya kedadian kaya mengkéné: botyah wadon sing kula tembung: Mbok wadahé banyumu kok dingklukké, supaya aku ngombé, lan terus nyauri: Iki kula lilani ngombé, malah untané sampéyan ya bakal kula ombèni pisan; supaya dèkné sing Gusti wis nyodoaké kanggo abdi-Mu Isak. Mengkono kula bakal ngerti yèn Gusti wis ngekèki kawelasan marang bendara kula.”
15
Waktu dèkné mau durung nganti rampung enggoné ngomong, terus Ribka teka; Ribka kuwi anaké Bétuèl, anaké lanang Milka bojoné Nahor seduluré Abraham; lan manggul wadahé banyu.
16
Botyah wadon mau ayu banget rupané, ijik prawan durung tau dituroni wong lanang. Terus medun menyang ing sumur lan ngisèni wadahé banyuné, terus bali munggah.
17
Abdi mau terus metuk lan ngomong: “Wuk, aku wènèhana ngombé banyu sangka wadahé banyumu kuwi setitik waé!”
18
Semauré botyah wadon mau: “Mangga sampéyan ngombé.” Wadahé banyuné gelis-gelis diedunké disangga ing tangané, lan abdi mau dikèki ngombé.
19
Sakwisé abdi mau dikèki ngombé, terus ngomong: “Unta-unta sampéyan ya bakal kula timbaké banyu pisan, supaya pada bisa ngombé nganti warek.”
20
Wadahé banyuné disuntak ing wadah ombèn, terus bali mlayu menyang sumur golèk banyu menèh, kanggo untané kabèh.
21
Wong mau mung nyawang marang botyah wadon lan meneng, arep weruh apa GUSTI wis ngekèki gawé enggoné lelungan kuwi apa durung.
22
Bareng untané wis pada warek enggoné ngombé, abdi mau terus njupuk ali-ali emas bobot setengah sèkel lan gelang sepasang bobot sepuluh sèkel emas kanggo tangané botyah wadon mau,
23
lan ngomong: “Kowé kuwi anaké sapa, wuk? Aku mbok diomongi! Apa ing omahé bapakmu ana panginepan kanggo aku lan sak kantyaku?”
24
Semauré botyah wadon marang wong mau: “Kula iki anaké Bapak Bétuèl anaké Milka patutan karo Nahor.”
25
Lan tembungé menèh: “Ing omah kula okèh damèn lan pakané kéwan lan uga ana panggonan panginepan.”
26
Ing kono abdi mau terus nyembah ing ngarepé GUSTI, lan nyebut:
27
“Pinujia GUSTI, Gusti Allahé bendaraku Abraham sing ora njukuk bali kawelasan lan kasetian-Né marang bendaraku, lan GUSTI wis nuntun mlakuku ing dalan sing tekan ing omahé seduluré!”
28
Sakwisé kuwi botyahé wadon terus mblayu ngekèki weruh marang ibuné bab sing kelakon mau.
29
Ribka mau nduwé sedulur lanang jenengé Laban. Laban mau terus mblayu metu metuki wong mau menyang sanding sumur.
30
Bareng weruh ali-ali lan gelang ing tangané seduluré, lan sakwisé krungu omongané Ribka seduluré mengkéné: “Werna-werna omongané wong kuwi marang aku.” Laban terus metuk wong mau, kepetuk ijik ngadek sandingé untané ing sak tyedaké sumur,
31
terus ngomong: “Sedulur sing kaberkahan karo GUSTI, kenèng apa sampéyan ing njaba waé? Sampéyan wis kula tyepakké panggonan lan uga panggonan kanggo untané sampéyan.”
32
Wongé terus mlebu ing omah, untané pada diutyuli lapaké lan diwènèhké damèn lan dipakani, wongé lan kabèh wong sing mèlu pada dijukukké banyu kanggo ngisuhi sikilé.
33
Nanging bareng disuguhi mangan, wong mau terus ngomong: “Kula ora bakal mangan, yèn durung ngomongi keperluané kula.” Semauré Laban: “Sampéyan bisa ngomong!”
34
Wong mau terus ngomong: “Kula iki abdiné Abraham.
35
GUSTI wis mberkahi bendara kula nganti lubèr-lubèr, nganti dadi wong sugih dikèki GUSTI wedus gèmbèl lan sapi, slaka lan emas, batur lanang lan wadon apa menèh untané lan kimar.
36
Lan Sara bojoné bendara kula, waktu wis tuwa nglairké anak lanang patutan sangka bendara kula, marang anaké iki dikèkné samubarang duwèké kabèh.”
37
Malah bendara kula wis njupuk sumpah kula: “Anakku aja kok golèkké jodo wong wadon tunggalé anaké bangsa Kanaan, sing negarané tak enggoni iki,
38
nanging kowé menyanga ing omahé bapaku lan ing panggonané sanak sedulurku, lan anakku lanang golèkna bojo.”
39
Kula terus ngomong marang bendara kula: “Menawa botyahé wadon ora gelem kula gawa.”
40
Nanging tembungé dèkné marang kula: “GUSTI sing tansah tak bektèni kuwi bakal ngutus mulékaté bareng mlakumu, nganti kelakon anakku kok golèkké jodo sangka kulawargaku lan sangka omahé bapakku.
41
Bisamu luwar sangka sumpahmu marang aku, yèn kowé wis kelakon tekan ing negarané kulawargaku, yèn kowé ora olèh nggawa botyahé wadon, kowé wis luwar sangka sumpahmu marang aku.”
42
Bareng kula ing dina iki teka sak tyedaké sumur, kula terus ngomong: “Duh GUSTI, Gusti Allahé bendara kula Abraham, Panjenengan supaya ndadèkké enggèn kula mlaku iki olèh gawé.
43
Kula ing kéné ngadek tyedak sumur iki. Yèn ana prawan metu arep ngangsu lan yèn kula takon: Aku wènèhana banyu setitik sangka wadahé banyumu,
44
lan semaur marang kula: ‘Iki, sampéyan ngombé uga unta-untané sampéyan ya bakal kula ombèni’, wong wadon iki sing bakal dadi jodoné anak bendara kula manut karepé Gusti.”
45
Sak durungé rampung enggèn kula ngomong ing njeruhné batin, Ribka teka lan manggul wadahé banyu, medun menyang sumur golèk banyu. Terus kula nembung: “Wuk, mbok aku wènèhana ngombé ta!”
46
Sak nalika terus ngedunké wadahé banyuné karo ngomong: “Iki sampéyan ngombé, uga unta-untané sampéyan ya bakal kula ombèni pisan. Kula terus ngombé, unta-untané kula ya diombèni pisan.”
47
Kula terus takon: “Kowé kuwi anaké sapa?” Semaur: “Anak Bapak Bétuèl anaké Nahor patutan sangka Milka. Terus kula nganggoni anting-anting ing irungé lan gelang ing tangané.
48
Kula terus nyembah lan sujut ing ngarepé GUSTI lan uga memuji marang GUSTI, Gusti Allahé bendara kula Abraham, sing wis nuntun mlakuné kula ing dalan sing bener, supaya kula bisa jikuk anaké wadon seduluré bendara kula iki kanggo anaké.
49
Dadi saiki, yèn sampéyan gelem nindakké katrésnan lan kasetian marang bendara kula, sampéyan gelema ngekèki ngerti marang kula; yèn ora, kula ya dikèki ngerti, supaya kula bisa nolèh ngiwa utawa nengen.”
50
Terus Laban karo Bétuèl pada nyauri: “Perkara iki tekané sangka GUSTI, mulané kita pada ora bisa ngomong apa-apa marang sampéyan, sing ala apa sing apik.
51
Iki Ribka, sampéyan gawa lan budala, dadia bojoné anaké bendara sampéyan, tyotyok karo tembungé GUSTI.”
52
Bareng abdiné Abraham krungu tembung mengkono mau, terus sendeku sujut ing bumi ing ngarepé GUSTI;
53
abdi mau terus ngetokké barang werna-werna slaka lan emas, uga sandangan apik, kabèh diwènèhké marang Ribka; uga seduluré lan ibuné ya pada dikèki barang sing apik-apik.
54
Sakwisé mengkono terus pada mangan lan ngombé, abdiné uga para kantyané, lan pada nginep ing kono. Esuké bareng wis pada tangi, abdiné terus ngomong: “Kula njaluk dililani mulih menyang panggonané bendara kula.”
55
Nanging kakangé Ribka lan ibuné pada nyauri: “Mbok ya botyahé ana kéné disik kira-kira sepuluh dina, sakwisé dèkné kena budal.”
56
Nanging semauré: “Kula aja sampéyan penggak, awit GUSTI wis nggawé kasél mlaku kula, sampéyan lilani ta, kula mulih menyang bendara kula.”
57
Semauré: “Apiké botyah wédoké diundang lan ditakoni déwé.”
58
Ribka terus diundang lan ditari: “Kowé apa gelem mèlu dayohé iki?” Semauré: “Ya, kula gelem.”
59
Ing kono seduluré Ribka terus nglilani budal dikantyani karo sing ngemong bareng karo abdiné Abraham uga sing ngantyani.
60
Ribka disangoni berkah, tembungé: “Duh sedulurku, kowé tangkar-tumangkara dadi éwon-éwon jutah, lan turunanmu bisa ngrebut gapurané mungsuhé dadi duwèké.”
61
Ribka karo para baturé wadon banjur tata-tata terus pada budal, numpak unta-untané, mèlu wongé. Mengkono abdi mau enggoné nggawa Ribka lan terus budal.
62
Isak mentas teka sangka sumur Lakai-Roi awit manggon ing negara Negeb.
63
Waktu Isak nuju mlaku-mlaku ing ara-ara ing wantyi soré, bareng nyawang adoh, weruh ana unta-unta teka.
64
Ribka ya nyawang adoh weruh Isak, terus mudun sangka untané,
65
lan ngomong marang abdi: “Sapa sing mlaku ing ara-ara mapak marang kita?” Tembungé abdi: “Kuwi bendara kula.” Ribka terus nyandak kudungé lan dienggo.
66
Abdiné kuwi terus nyritakké marang Isak sembarang sing wis dilakoni.
67
Isak terus nggawa Ribka menyang ing tarupé Sara, ibuné, terus dijikuk dadi bojoné lan banget ditrésnani. Mengkono Isak enggoné olèh panglipur sakwisé ibuné ninggal ndonya.
← Chapter 23
Jump to:
Chapter 1
Chapter 2
Chapter 3
Chapter 4
Chapter 5
Chapter 6
Chapter 7
Chapter 8
Chapter 9
Chapter 10
Chapter 11
Chapter 12
Chapter 13
Chapter 14
Chapter 15
Chapter 16
Chapter 17
Chapter 18
Chapter 19
Chapter 20
Chapter 21
Chapter 22
Chapter 23
Chapter 24
Chapter 25
Chapter 26
Chapter 27
Chapter 28
Chapter 29
Chapter 30
Chapter 31
Chapter 32
Chapter 33
Chapter 34
Chapter 35
Chapter 36
Chapter 37
Chapter 38
Chapter 39
Chapter 40
Chapter 41
Chapter 42
Chapter 43
Chapter 44
Chapter 45
Chapter 46
Chapter 47
Chapter 48
Chapter 49
Chapter 50
Chapter 25 →
All chapters:
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31
32
33
34
35
36
37
38
39
40
41
42
43
44
45
46
47
48
49
50