bible
ra
🌐 Language
English
Español
Français
Deutsch
Português
Italiano
Nederlands
Русский
中文
日本語
한국어
العربية
Türkçe
Tiếng Việt
ไทย
Indonesia
All Languages
Home
/
Javanese
/
Javanese KJS17 (Kitab Jawa Suriname)
/
Genesis 48
Genesis 48
Javanese KJS17 (Kitab Jawa Suriname)
← Chapter 47
Jump to:
Chapter 1
Chapter 2
Chapter 3
Chapter 4
Chapter 5
Chapter 6
Chapter 7
Chapter 8
Chapter 9
Chapter 10
Chapter 11
Chapter 12
Chapter 13
Chapter 14
Chapter 15
Chapter 16
Chapter 17
Chapter 18
Chapter 19
Chapter 20
Chapter 21
Chapter 22
Chapter 23
Chapter 24
Chapter 25
Chapter 26
Chapter 27
Chapter 28
Chapter 29
Chapter 30
Chapter 31
Chapter 32
Chapter 33
Chapter 34
Chapter 35
Chapter 36
Chapter 37
Chapter 38
Chapter 39
Chapter 40
Chapter 41
Chapter 42
Chapter 43
Chapter 44
Chapter 45
Chapter 46
Chapter 47
Chapter 48
Chapter 49
Chapter 50
Chapter 49 →
1
Sakwisé lelakon kuwi mau Yosèf dikabari: “Bapakmu lara!” Yosèf terus ngajak anaké loro, Manasé lan Efraim.
2
Bareng Yakub dikèki kabar: “Kuwi anakmu Yosèf teka niliki sampéyan.” Israèl terus ngumpulké kekuwatané lan njagong ing ambèné.
3
Yakub terus ngomong marang Yosèf: “Gusti Allah Sing Mahakwasa, wis ngétok marang aku ing Lus, negara Kanaan lan mberkahi aku,
4
lan aku diomongi: Kowé bakal Tak dadèkké tambah-tambah lan tangkar-tumangkar, lan Tak dadèkké sak kumpulan bangsa. Uga turunanmu bakal Tak wènèhi negara iki dadi duwèké ing selawas-lawasé.
5
Kanggo kuwi anakmu loro sing lairé patutan karo kowé ing negara Egipte, sak durungé aku teka mréné, kuwi pada dadia anakku; Efraim lan Manasé dadia anakku pada kaya Rubèn lan Siméon.
6
Nanging turunanmu sing lairé sakwisé kuwi, tetep dadi duwèkmu, nanging bab enggoné nampa warisan klebu atas jenengé seduluré loro mau.
7
Nanging kanggo aku iki, waktu tekaku sangka Padan, aku kepatèn Rahèl ing negara Kanaan ing dalan sing wis ora pati adoh karo Efrat, terus tak kubur ing kono, ing pinggir dalan sing nuju ing Efrat. Ya kuwi Bètléhèm.”
8
Waktu Israèl weruh para anaké Yosèf, terus takon: “Kuwi sapa?”
9
Tembungé Yosèf marang bapaké: “Kuwi anak kula pawèhé Gusti Allah ing kéné.” Tembungé Yakub: “Tyedaké ing ngarepku kéné, arep tak wènèhi berkah.”
10
Nanging mripaté Israèl wis lamur awit sangka wis tuwa, dadi wis ora bisa weruh tyeta. Sakwisé pada dityedaké ing ngarepé, terus diambungi lan dirangkuli.
11
Israèl terus ngomong marang Yosèf: “Aku ora ngira yèn bakal bisa weruh kowé menèh, nanging saiki Gusti Allah malah nglilani aku weruh turunanmu uga.”
12
Yosèf terus ngundurké anaké sangka antarané dengkulé bapaké, terus sujut karo praupané ing lemah.
13
Terus anaké loro pada dityekel karo Yosèf, Efraim ing tangané tengen, madep ing sisih kiwané bapaké, lan tangané kiwa nggawa Manasé, sisih ing tengené bapaké, terus dityedké ing ngarepé.
14
Nanging Israèl enggoné ngekèkké tangané tengen ditumpangké ing sirahé Efraim, senajan kuwi sing tyiliké, lan tangané kiwa ing sirahé Manasé, dadi enggoné numpangké tangané digawé nyilang, sakjané Manasé kuwi sing mbarep.
15
Terus mberkahi marang Yosèf: “Mbahku lan bapakku, Abraham lan Isak, urip ngabekti marang Gusti Allah. Ya Gusti Allah kuwi sing dadi pangonku sakjeku urip tekan saiki.
16
Mulékat sing wis nylametaké aku sangka sak rupané kangèlan, Panjenengané gelema mberkahi botyah-botyah iki, supaya dadia jalarané jenengku lan asmané mbahku lan bapakku, ya Abraham lan Isak dadi kesuwur awit sangka botyah-botyah iki, lan pada tambah-tambah nganti dadi okèh banget ing bumi.”
17
Bareng Yosèf ngerti yèn bapaké enggoné numpangké tangané tengen ing sirahé Efraim, kuwi dipikir kurang apik, mulané nyekel tangané bapaké, arep dielih sangka sirahé Efraim menyang sirahé Manasé.
18
Tembungé Yosèf marang bapaké: “Aja mengkono, bapak, awit kuwi sing mbarep, tangané bapak sing tengen mbok ditumpangké ing sirahé.”
19
Nanging bapaké ora gelem, tembungé: “Aku wis weruh anakku! Aku wis weruh, pantyèn kuwi ya bakal dadi bangsa lan gedé pangwasané, nanging adiké bakal ngungkuli kakangé, lan turunané adiké bakal dadi kumpulané bangsa sing gedé.”
20
Botyah loro mau terus diberkahi ing dina kuwi, tembungé: “Karo nyebut jenengmu Israèl enggoné bakal pada ngedum berkah, tembungé: Gusti Allah bakal ndadèkké kowé kaya Efraim lan Manasé.” Mengkono dadiné Efraim dipernahaké ing ngarepé Manasé.
21
Sakwisé mengkono Israèl terus ngomong marang Yosèf: “Wis ora suwé menèh aku bakal mati, nanging Gusti Allah bakal nunggal karo kowé lan kowé bakal pada mulih menèh menyang negarané leluhurmu.
22
Lan kowé tak pandumi ngungkuli para sedulurmu, gegeré gunung sing tak rebut sangka tangané wong Amori karo pedang lan panahku.”
← Chapter 47
Jump to:
Chapter 1
Chapter 2
Chapter 3
Chapter 4
Chapter 5
Chapter 6
Chapter 7
Chapter 8
Chapter 9
Chapter 10
Chapter 11
Chapter 12
Chapter 13
Chapter 14
Chapter 15
Chapter 16
Chapter 17
Chapter 18
Chapter 19
Chapter 20
Chapter 21
Chapter 22
Chapter 23
Chapter 24
Chapter 25
Chapter 26
Chapter 27
Chapter 28
Chapter 29
Chapter 30
Chapter 31
Chapter 32
Chapter 33
Chapter 34
Chapter 35
Chapter 36
Chapter 37
Chapter 38
Chapter 39
Chapter 40
Chapter 41
Chapter 42
Chapter 43
Chapter 44
Chapter 45
Chapter 46
Chapter 47
Chapter 48
Chapter 49
Chapter 50
Chapter 49 →
All chapters:
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31
32
33
34
35
36
37
38
39
40
41
42
43
44
45
46
47
48
49
50