bible
ra
🌐 Language
English
Español
Français
Deutsch
Português
Italiano
Nederlands
Русский
中文
日本語
한국어
العربية
Türkçe
Tiếng Việt
ไทย
Indonesia
All Languages
Home
/
Javanese
/
Javanese KJS17 (Kitab Jawa Suriname)
/
Genesis 32
Genesis 32
Javanese KJS17 (Kitab Jawa Suriname)
← Chapter 31
Jump to:
Chapter 1
Chapter 2
Chapter 3
Chapter 4
Chapter 5
Chapter 6
Chapter 7
Chapter 8
Chapter 9
Chapter 10
Chapter 11
Chapter 12
Chapter 13
Chapter 14
Chapter 15
Chapter 16
Chapter 17
Chapter 18
Chapter 19
Chapter 20
Chapter 21
Chapter 22
Chapter 23
Chapter 24
Chapter 25
Chapter 26
Chapter 27
Chapter 28
Chapter 29
Chapter 30
Chapter 31
Chapter 32
Chapter 33
Chapter 34
Chapter 35
Chapter 36
Chapter 37
Chapter 38
Chapter 39
Chapter 40
Chapter 41
Chapter 42
Chapter 43
Chapter 44
Chapter 45
Chapter 46
Chapter 47
Chapter 48
Chapter 49
Chapter 50
Chapter 33 →
1
Yakub neruské mlakuné, terus dipetuk karo para mulékaté Gusti Allah.
2
Bareng weruh mulékat mau, Yakub terus ngomong: “Iki suradaduné Gusti Allah.” Mulané panggonan kono mau dijenengké: Mahanaim.
3
Sakwisé kuwi Yakub terus kongkonan wong mlaku ndisik nemoni Esau, kakangé, menyang negara Seir bawahé Edom.
4
Pada diweling mengkéné: “Kowé pada ngomonga marang bendaraku Esau mengkéné: Tembungé abdi sampéyan Yakub: Kula wis dadi wong mantya ing panggonané Laban, tekané saiki.
5
Lan menèh kula wis olèh sapi, kimar, uga wedus lan batur lanang wadon, malah saiki lantaran kongkonan iki perlu ngomongi marang bendara, supaya kula olèh kawelasan ana ngarepé sampéyan.”
6
Sak baliné para kongkonan mau terus pada ngomong marang Yakub: “Kita wis nemoni marang kakangmu Esau, lan dèkné wis budal ditutké wong 400 perlu metuki sampéyan.”
7
Ing kono Yakub wedi banget, lan atiné lara, mulané para baturé, wedus, sapiné lan untané terus dipratung dadi rong kumpulan.
8
Mikiré: “Yèn Esau teka nyerang sing siji nganti kalah, kumpulan sing sijiné ijik bisa utyul.”
9
Yakub terus ngomong: “Duh Gusti Allahé simbah Abraham lan Gusti Allahé bapak Isak, duh GUSTI, sing wis ngetokké tembung marang kula: Kowé muliha menyang negaramu marang sanak sedulurmu lan Aku bakal nggawé betyik marang kowé,
10
kula iki blas ora pantes yèn nampa kabèh kawelasan katrésnan lan kasetian sing wis Gusti wènèhaké marang abdimu, mbiyèn kula nyabrang laut Yordan kula mung nggawa teken kula iki, nanging kula saiki wis nganti dadi rong kumpulan iki.
11
Gusti utyulké kula sangka tangané kakang kula, sangka tangané Esau, awit kula wedi marang dèwèké, menawa tekané terus matèni kula uga para ibu lan anak-anaké.
12
Gusti wis ngetokké tembung: ‘Aku mesti bakal nggawé betyik marang kowé lan turunanmu bakal Tak dadèkké kaya wediné segara sing ora kena diitung awit sangka akèhé.”
13
Ing wengi kuwi Yakub nginep ing panggonan kono. Sakwisé mengkono terus njupuk sak bagéan olèh-olèhé digawé pisungsung marang Esau kakangé.
14
Wedus wédok 200, wedus lanang 20, wedus gèmbèl wédok 200, sing lanang 20.
15
Unta wédok sing ijik nusoni 30 uga anak-anaké, sapi wédok 40 lan sapi lanang 10, kimar wédok 20 lan kimar lanang 10.
16
Kabèh mau dipasrahké abdiné supaya dijaga, saben sak rombongan déwé-déwé, karo pada diweling: “Kowé ndisiki mlakuku lan saben sak rombongan kudu dileti.”
17
Sing mlaku ndisik diweling mengkéné: “Yèn Esau kakangku wis kepetuk karo kowé lan kowé ditakoni: Sapa bendaramu, lan kowé pada arep menyang ngendi? Lan banda sing kok giring iki duwèké sapa?
18
Kowé terus ngomonga: Duwèké abdimu Yakub, iki dipasrahké kanggo ndara kula Esau, lan Yakub déwé ing mburiné kula.”
19
Abdi sing kaping pindo lan kaping telu lan kabèh sing pada nggiring kumpulan mau ya pada diweling kaya mengkono uga, tembungé: “Kowé pada ngomonga marang bendaraku Esau kaya mengkono mau, yèn pada kepetuk dèkné.
20
Lan ya pada ngomonga mengkéné: ‘Abdi sampéyan Yakub ana mburiné kula.” Awit mikiré mengkéné: Atiné tak leremké karo pisungsung sing ndisiki aku, sakwisé mengkono tak temoni, menawa aku ditampa karo apik.
21
Dadi pisungsung mau dikèkké ndisik, nanging Yakub déwé sewengi ijik kèri nginep ing tarupé.
22
Bareng mbengi Yakub tangi lan ngajak bojoné loro pisan, batur wadon loro-loroné lan anaké lanang sewelas terus disabrangké ing kali Yabok.
23
Sakwisé kuwi pada disabrangké, sembarang duwèké kabèh.
24
Nanging Yakub kèri déwé. Dadakan ana wong lanang sing nggelut Yakub nganti tekan ésuk byar.
25
Bareng wong lanang mau rumangsa ora bisa ngalahké, terus ngantem pupuné Yakub, sak nalika pupuné kesléo sak njeruhné gelut mau.
26
Wong lanang mau terus ngetokké tembung: “Wis, utyulna aku, awit wis ésuk byar!” Tembungé Yakub: “Panjenengan ora bakal kula tyulké, yèn durung ngekèki berkah marang kula.”
27
Pitakoné wong lanang mau: “Jenengmu sapa?” Kula: “Yakub.”
28
Wong lanang kuwi ngetokké tembung menèh: “Jenengmu sak terusé duduk Yakub menèh, nanging Israèl, awit kowé wis gelut nglawan Gusti Allah lan manungsa, nanging kowé menang.”
29
Yakub terus ngomong: “Panjenengan kula suwun nyebut asmamu.” Nanging tembungé: “Kenèng apa kowé ndadak takon asmaku?” Yakub terus diberkahi ing kono.
30
Panggonan kono mau dijenengaké Yakub Penièl, tembungé: “Aku wis weruh Gusti Allah adu-arep, nanging nyawaku ketulungan.”
31
Waktu Yakub wis ngliwati Penièl, srengéngé njedul; dèkné mlakuné pintyang, awit pupuné kesléo.
32
Ya kuwi jalarané wong Israèl nganti saiki ora mangan daging sing nutupi pupuné, awit Gusti wis ngantem pupuné Yakub, ing ototé tyetik pupuné.
← Chapter 31
Jump to:
Chapter 1
Chapter 2
Chapter 3
Chapter 4
Chapter 5
Chapter 6
Chapter 7
Chapter 8
Chapter 9
Chapter 10
Chapter 11
Chapter 12
Chapter 13
Chapter 14
Chapter 15
Chapter 16
Chapter 17
Chapter 18
Chapter 19
Chapter 20
Chapter 21
Chapter 22
Chapter 23
Chapter 24
Chapter 25
Chapter 26
Chapter 27
Chapter 28
Chapter 29
Chapter 30
Chapter 31
Chapter 32
Chapter 33
Chapter 34
Chapter 35
Chapter 36
Chapter 37
Chapter 38
Chapter 39
Chapter 40
Chapter 41
Chapter 42
Chapter 43
Chapter 44
Chapter 45
Chapter 46
Chapter 47
Chapter 48
Chapter 49
Chapter 50
Chapter 33 →
All chapters:
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31
32
33
34
35
36
37
38
39
40
41
42
43
44
45
46
47
48
49
50