bible
ra
🌐 Language
English
Español
Français
Deutsch
Português
Italiano
Nederlands
Русский
中文
日本語
한국어
العربية
Türkçe
Tiếng Việt
ไทย
Indonesia
All Languages
Home
/
Javanese
/
Javanese KJS17 (Kitab Jawa Suriname)
/
Genesis 30
Genesis 30
Javanese KJS17 (Kitab Jawa Suriname)
← Chapter 29
Jump to:
Chapter 1
Chapter 2
Chapter 3
Chapter 4
Chapter 5
Chapter 6
Chapter 7
Chapter 8
Chapter 9
Chapter 10
Chapter 11
Chapter 12
Chapter 13
Chapter 14
Chapter 15
Chapter 16
Chapter 17
Chapter 18
Chapter 19
Chapter 20
Chapter 21
Chapter 22
Chapter 23
Chapter 24
Chapter 25
Chapter 26
Chapter 27
Chapter 28
Chapter 29
Chapter 30
Chapter 31
Chapter 32
Chapter 33
Chapter 34
Chapter 35
Chapter 36
Chapter 37
Chapter 38
Chapter 39
Chapter 40
Chapter 41
Chapter 42
Chapter 43
Chapter 44
Chapter 45
Chapter 46
Chapter 47
Chapter 48
Chapter 49
Chapter 50
Chapter 31 →
1
Rahèl bareng rumangsa yèn ora nduwé anak karo Yakub, terus mèri marang yuné lan ngomong marang Yakub: “Mbok kula dikèki anak! Yèn ora, kula luwung mati.”
2
Ing kono Yakub muntap nesuné marang Rahèl, semauré: “Apa aku iki Gusti Allah, sing maraké ora nggawé kowé meteng?”
3
Tembungé Rahèl: “Wis iki Bilha réwang kula wadon, sampéyan turoni, supaya nglairké anak ing pangkonku, supaya olèh turunan kanggo kula.”
4
Bilha baturé mau terus dikèkké Yakub supaya dadi bojoné, ya kelakon dituroni.
5
Bilha terus meteng lan nduwé anak lanang patutan sangka Yakub.
6
Rahèl terus ngomong: “Gusti Allah wis ngekèki adil marang aku, lan wis nuruti penjalukku, dikèki anak lanang.” Mulané botyahé dijenengaké Dan.
7
Bilha baturé wadon Rahèl mau meteng menèh, lan nglairké anak lanang sing kaping pindo patutan sangka Yakub.
8
Rahèl terus ngomong: “Tak tenani banget enggonku gelut karo yuku lan aku kelakon menang.” Mulané botyahé mau dijenengaké Naftali.
9
Bareng Léa weruh yèn mandek nglairké anak, terus ya masrahaké baturé wadon Silpa marang Yakub supaya dadi bojoné.
10
Lan Silpa baturé wadon Léa mau ya nglairké anak lanang patutan karo Yakub.
11
Léa terus ngomong: “Beja!” Mulané botyahé dijenengaké Gad.
12
Sakwisé mengkono Silpa baturé wadon Léa nglairké anak lanang sing kaping pindo patutan sangka Yakub.
13
Semauré Léa: “Aku iki rahayu, saben wong wadon mesti ngarani aku rahayu.” Anaké terus dijenengaké: Asyèra.
14
Sakwijiné dina waktu mangsa panèn gandum, Rubèn dolan-dolan, terus nemu woh dudaim ing kebon, dikèkké marang Léa ibuné; Rahèl terus ngomong marang Léa: “Aku mbok wènèhana woh dudaim duwèké anakmu kuwi!”
15
Semauré Léa marang Rahèl: “Apa durung tyukup enggonmu njukuk bojoku? Saiki arep ngepèk woh dudaim duwèké anakku?” Semauré Rahèl: “Yèn mengkono mbengi iki bapaké bèn turu karo kowé kanggo ijolé woh dudaim duwèké anakmu!”
16
Bareng wantyi soré mulihé Yakub sangka kebon, terus dipapak Léa karo ngomong: “Sampéyan wengi iki kudu turu ing panggonan kula, awit sampéyan wis kula séwa nganggo woh dudaim duwèkké anak kula.” Dadi mbengi kuwi Yakub turu karo Léa.
17
Gusti nuruti penjaluké Léa, nganti meteng lan nglairké anak lanang kaping lima patutan karo Yakub.
18
Léa terus ngomong: “Aku wis dikèki berkah karo Gusti, awit aku wis masrahaké baturku wadon marang bojoku.” Anaké kuwi dijenengaké Isakar.
19
Léa terus meteng menèh lan nglairké anak lanang kaping enem patutan sangka Yakub.
20
Léa terus ngomong: “Gusti wis ngekèki berkah sing apik marang aku, saiki bojoku bakal tetep manggon selawasé karo aku, awit wis ngolèhké anak lanang nganti enem.” Anaké mau dijenengaké Sébulon.
21
Sakwisé kuwi Léa nglairké anak wadon lan dijenengaké Dina.
22
Gusti ya terus éling Rahèl; penjaluké dituruti lan karo Gusti dibukak wetengé,
23
terus meteng lan nglairké anak lanang, omongé: “Gusti wis ngilangké isinku.”
24
Anaké terus dijenengaké Yosèf, semauré: “Muga-muga GUSTI gelem nambahi anak lanang siji engkas marang aku.”
25
Sakwisé Rahèl nglairké Yosèf, Yakub terus ngomong marang Laban: “Kula sampéyan lilani mulih menyang negara kelairan kula.
26
Bojo lan anak kula sampéyan kèkké, kanggo upahé enggèn kula kerja marang sampéyan, kula terus bakal mulih, awit sampéyan ngerti déwé kula temen kerja marang sampéyan.”
27
Nanging Laban nyauri Yakub: “Mbok kowé nggawé legané atiku; aku wis nitèni yèn GUSTI mberkahi aku awit sangka kowé.”
28
Semauré Laban menèh: “Njaluka déwé upahmu pira sing kudu tak bayar, mesti bakal tak wènèhi.”
29
Tembungé Yakub marang Laban: “Sampéyan ngerti déwé, kepriyé kula kerja marang sampéyan, lan kepriyé kahanan kéwan-kéwan sampéyan sak suwéné kula jaga.
30
Awit duwèké sampéyan mung setitik sak durungé kula teka, nanging saiki wis okèh banget, lan GUSTI wis mberkahi sampéyan sak suwéné kula ning kéné. Dadiné saiki apa kula bisa nyambut nggawé kanggo brayat kula déwé?”
31
Semauré Laban: “Apa sing dadi penjalukmu marang aku?” Tembungé Yakub: “Sampéyan ora usah ngekèki apa-apa marang kula, kula saguh ngengon lan njaga wedus sampéyan kabèh menèh, yèn sampéyan nglilani tembungé kula iki:
32
Dina iki kula bakal ngubengi wedus-wedus sampéyan kabèh, misahaké sangka wedus sing tutul-tutul lan blentong-blentong; wedus gèmbèl sing ireng, lan sing bléntong utawa tutul, iki dadia duwèké kula.
33
Lan mbésuk kejujuranku bakal kétok, yèn sampéyan nitipriksa upah kula: Kabèh wedus sing ora tutul-tutul utawa blentong-blentong, lan wedus gèmbèl sing ora ireng, kuwi anggepen kula nyolong.”
34
Semauré Laban: “Apik, tandangana omonganmu kuwi!”
35
Dina kuwi uga Yakub terus misahaké wedus-wedusé lanang sing bléntong lan sing tutulen, lan sakkèhé wedus sing tutul-tutul lan blentong-blentong, sing ana putihé, lan tunggalé wedus gèmbèl sing ireng; terus pada dipasrahké marang anak-anaké supaya dijaga.
36
Kejaba kuwi Laban netepaké panggonané Yakub leté mlaku telung dina. Yakub terus ngengon wedus-wedusé Laban sing kèri.
37
Yakub terus njupuk pangé wit ringin, wit mandrah lan wit platan sing ijik teles, pada diklontoki kulité nganti kétok putihé dadi blentong-blentong.
38
Kabèh pang sing wis diklontoki mau terus didèkèkké ing kalèné lan panggonan ngombé, sing mesti diparani karo wedus-wedusé yèn arep ngombé, dipernahaké ing ngarepé wedus. Wedus mau lumrahé seneng kawinan yèn arep ngombé.
39
Yèn wedus-wedusé kuwi kawinan tyedak karo kabèh pang mau, anaké terus pada blentong-blentong, tutul-tutul lan lorèk-lorèk.
40
Tyempé sing kaya mengkono mau terus didèwèkké, lan kumpulané wedus diadepaké marang sing blentong-blentong lan sing ireng ing antarané wedusé Laban. Mengkono enggoné ngréka nglumpukké kéwan-kéwan kanggo dèkné déwé, ora dityampur karo kumpulané wedusé Laban.
41
Lan saben wedus sing rosa pada arep kawinan, Yakub terus ndèkèk pangé mau ing wadah ngombé ing ngarepé wedus mau, supaya pada kawinan ing ngarepé kabèh pang mau.
42
Nanging yèn sing kawinan kuwi wedus sing ora rosa, ora didèkèki pangé, sak nalika wedus-wedusé sing ora rosa dadi pandumané Laban lan sing rosa dadi pandumané Yakub.
43
Jalaran sangka kuwi bandané Yakub mundak tambah. Dèkné sugih banda, batur wadon lan lanang, unta lan kimar.
← Chapter 29
Jump to:
Chapter 1
Chapter 2
Chapter 3
Chapter 4
Chapter 5
Chapter 6
Chapter 7
Chapter 8
Chapter 9
Chapter 10
Chapter 11
Chapter 12
Chapter 13
Chapter 14
Chapter 15
Chapter 16
Chapter 17
Chapter 18
Chapter 19
Chapter 20
Chapter 21
Chapter 22
Chapter 23
Chapter 24
Chapter 25
Chapter 26
Chapter 27
Chapter 28
Chapter 29
Chapter 30
Chapter 31
Chapter 32
Chapter 33
Chapter 34
Chapter 35
Chapter 36
Chapter 37
Chapter 38
Chapter 39
Chapter 40
Chapter 41
Chapter 42
Chapter 43
Chapter 44
Chapter 45
Chapter 46
Chapter 47
Chapter 48
Chapter 49
Chapter 50
Chapter 31 →
All chapters:
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31
32
33
34
35
36
37
38
39
40
41
42
43
44
45
46
47
48
49
50