1 Chronicles 29

Lao Bible 2012 (ພຣະຄຳພີສັກສິ)

← Chapter 28 Jump to:

1ແລ້ວກະສັດດາວິດກໍປະກາດຕໍ່ທີ່ປະຊຸມທັງໝົດວ່າ, “ໂຊໂລໂມນລູກຊາຍຂອງຂ້າພະເຈົ້າແມ່ນຜູ້ທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ເລືອກເອົາ, ແຕ່ລາວຍັງໜຸ່ມ ແລະຂາດປະສົບການ. ພາລະກິດນີ້ເປັນວຽກທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ຫລາຍ ເພາະບໍ່ແມ່ນວຽກສຳລັບສ້າງຣາຊວັງໃຫ້ມະນຸດຢູ່, ແຕ່ເປັນວຽກທີ່ສ້າງວິຫານສຳລັບພຣະເຈົ້າຢາເວ ພຣະເຈົ້າ.

2ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ພະຍາຍາມຈັດຕຽມວັດສະດຸຕ່າງໆໄວ້ ສຳລັບສ້າງພຣະວິຫານ ເປັນຕົ້ນ: ຄຳ, ເງິນ, ທອງສຳຣິດ, ເຫຼັກ, ໄມ້, ຫີນມີຄ່າແລະພອຍ, ຫີນລາຍແລະຫີນອ່ອນ ເປັນຈຳນວນຫລວງຫລາຍ.

3ນອກຈາກສິ່ງທັງໝົດທີ່ໄດ້ຖືກຈັດຫາໄວ້ນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າຍັງໄດ້ມອບເງິນແລະຄຳຈາກຊັບສົມບັດສ່ວນຕົວຂອງຂ້າພະເຈົ້າໃຫ້ຕື່ມ ເພາະຂ້າພະເຈົ້າຮັກວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າ.

4ຂ້າພະເຈົ້າມອບຄຳສົດຈາກໂອເຟຍກວ່າໜຶ່ງຮ້ອຍໂຕນ ແລະເງິນສົດສອງຮ້ອຍຫົກສິບຫ້າໂຕນ ສຳລັບໃຊ້ຕົບແຕ່ງຝາຂອງພຣະວິຫານ ແລະສຳລັບເຮັດສິ່ງຂອງຕ່າງໆທີ່ພວກຊ່າງສີມືຈະລົງມືເຮັດ. ບັດນີ້ ຜູ້ໃດອີກແດ່ທີ່ມີໃຈເຫລື້ອມໃສສັດທາ ຢາກຖວາຍແກ່ພຣະເຈົ້າຢາເວ?”

6ແລ້ວບັນດາຫົວໜ້າຕະກຸນຕ່າງໆ, ບັນດາເຈົ້າໜ້າທີ່ຂອງເຜົ່າຕ່າງໆ, ບັນດາຜູ້ບັນຊາການກອງທັບ ແລະບັນດາຜູ້ບໍລິຫານຊັບສົມບັດຂອງກະສັດ ກໍໄດ້ສະໝັກໃຈຖວາຍສິ່ງຂອງເພື່ອວຽກງານການກໍ່ສ້າງພຣະວິຫານ

7ດັ່ງຕໍ່ໄປນີ້: ຄຳໜຶ່ງຮ້ອຍເກົ້າສິບໂຕນ, ເງິນສາມຮ້ອຍແປດສິບໂຕນ, ທອງສຳຣິດຫົກຮ້ອຍເຈັດສິບຫ້າໂຕນ ແລະເຫຼັກສາມພັນເຈັດຮ້ອຍຫ້າສິບໂຕນ.

8ສ່ວນຜູ້ທີ່ມີຫີນມີຄ່າກໍໄດ້ຖວາຍໃຫ້ຄັງວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າຢາເວ ຊຶ່ງເຢຮີເອນຄົນເລວີໃນຕະກຸນເກໂຊນເປັນຜູ້ບໍລິຫານ.

9ປະຊາຊົນຖວາຍດ້ວຍໃຈເຫລື້ອມໃສສັດທາໃຫ້ແກ່ພຣະເຈົ້າຢາເວ ແລະພວກເຂົາຕ່າງກໍມີຄວາມຊົມຊື່ນຍິນດີທີ່ມີຄົນຖວາຍຢ່າງຫລວງຫລາຍ. ສ່ວນກະສັດດາວິດຍິ່ງມີຄວາມສຸກໃຈຫລາຍທີ່ສຸດ.

10ກະສັດດາວິດໄດ້ສັນລະເສີນພຣະເຈົ້າຢາເວຕໍ່ໜ້າທີ່ປະຊຸມທັງຫລາຍ. ເພິ່ນກ່າວວ່າ, “ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າຢາເວ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງອິດສະຣາເອນບັນພະບຸລຸດຂອງຂ້ານ້ອຍ ຂໍໃຫ້ພຣະອົງຈົ່ງໄດ້ຮັບຄຳຍົກຍໍສັນລະເສີນຕະຫລອດໄປເທີ້ນ

11ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າຢາເວ ພຣະອົງຊົງຍິ່ງໃຫຍ່ແລະຊົງຣິດເດດ, ມີໄຊຊະນະ, ງົດງາມແລະເຕັມປ່ຽມດ້ວຍສະຫງ່າຣາສີ. ທຸກໆສິ່ງໃນຈັກກະວານແລະທີ່ເທິງແຜ່ນດິນໂລກກໍເປັນຂອງພຣະອົງ, ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າຢາເວ ພຣະອົງເປັນຈອມກະສັດປົກຄອງເໜືອສັບພະທຸກສິ່ງ.

12ຄວາມຮັ່ງມີແລະຊັບສົມບັດທັງໝົດກໍມາຈາກພຣະອົງທັງສິ້ນ; ພຣະອົງປົກປ້ອງຄຸ້ມຄອງສັບພະທຸກສິ່ງດ້ວຍກຳລັງ ແລະຣິດເດດຂອງພຣະອົງເອງ ແລະພຣະອົງບັນດານໃຫ້ຜູ້ໃດຜູ້ໜຶ່ງຍິ່ງໃຫຍ່ແລະເຂັ້ມແຂງໄດ້.

13ບັດນີ້ ພຣະເຈົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍເອີຍ ພວກຂ້ານ້ອຍຂໍໂມທະນາຂອບພຣະຄຸນ ແລະຍ້ອງຍໍສັນລະເສີນພຣະນາມອັນຮຸ່ງເຮືອງຂອງພຣະອົງ.

14ຕາມທີ່ຈິງແລ້ວ ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງແລະຂ້ານ້ອຍເອງຈະຖວາຍສິ່ງໃດໆໃຫ້ແກ່ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ດອກ ເພາະທຸກສິ່ງເປັນຂອງຂວັນມາຈາກພຣະອົງທັງສິ້ນ ແລະພວກຂ້ານ້ອຍກໍພຽງແຕ່ຖວາຍສິ່ງທີ່ເປັນຂອງພຣະອົງຄືນໃຫ້ພຣະອົງເທົ່ານັ້ນ.

15ພວກຂ້ານ້ອຍມີຊີວິດທີ່ຜ່ານມາ ດັ່ງຄົນທີ່ຖືກເນລະເທດແລະຄົນຕ່າງດ້າວ ເໝືອນບັນພະບຸລຸດຂອງພວກຂ້ານ້ອຍທີ່ເຄີຍເປັນມາ. ຊີວິດຂອງພວກຂ້ານ້ອຍປຽບດັ່ງເງົາທີ່ຜ່ານພົ້ນໄປ ແລະພວກຂ້ານ້ອຍກໍບໍ່ອາດຫລີກລ້ຽງຈາກຄວາມຕາຍໄດ້.

16ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າຢາເວ ພຣະເຈົ້າຂອງພວກຂ້ານ້ອຍເອີຍ ພວກຂ້ານ້ອຍໄດ້ນຳເອົາຊັບສົມບັດທັງໝົດນີ້ມາສ້າງວິຫານ ເພື່ອເປັນການຍ້ອງຍໍໃຫ້ກຽດພຣະນາມອັນບໍຣິສຸດຂອງພຣະອົງ; ແຕ່ສິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນລ້ວນແຕ່ມາຈາກພຣະອົງ ແລະເປັນຂອງພຣະອົງທັງສິ້ນ.

17ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍ ຂ້ານ້ອຍຮູ້ວ່າພຣະອົງທົດສອບເບິ່ງຈິດໃຈຂອງມະນຸດທຸກຄົນ ແລະພໍໃຈກັບປະຊາຊົນທີ່ເປັນນໍ້າໜຶ່ງໃຈດຽວກັນ. ຂ້ານ້ອຍຂໍມອບສິ່ງທັງໝົດນີ້ໃຫ້ພຣະອົງດ້ວຍໃຈເຫລື້ອມໃສສັດທາ ແລະຂ້ານ້ອຍເຫັນວ່າປະຊາຊົນທີ່ມາເຕົ້າໂຮມກັນທີ່ນີ້ ພວກເຂົາມີຄວາມສຸກໃຈຫລາຍສໍ່າໃດ ທີ່ໄດ້ນຳເອົາເຄື່ອງຂອງມາຖວາຍແກ່ພຣະອົງ.

18ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງອັບຣາຮາມ, ອີຊາກ ແລະຢາໂຄບບັນພະບຸລຸດຂອງຂ້ານ້ອຍເອີຍ ຂໍໂຜດຮັກສາການອຸທິດຕົວຢ່າງນີ້ ໄວ້ໃຫ້ເຂັ້ມແຂງຢູ່ໃນຈິດໃຈປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງຕະຫລອດໄປ ແລະຮັກສາພວກເຂົາໃຫ້ສັດຊື່ຕໍ່ພຣະອົງສືບໆໄປດ້ວຍເທີ້ນ.

19ຂໍໂຜດໃຫ້ໂຊໂລໂມນລູກຊາຍຂອງຂ້ານ້ອຍມີໃຈປາຖະໜາອັນເຕັມລົ້ນ ທີ່ຈະປະຕິບັດຕາມທຸກໆສິ່ງທີ່ພຣະອົງໄດ້ສັ່ງ ແລະທີ່ຈະກໍ່ສ້າງພຣະວິຫານ ຊຶ່ງຂ້ານ້ອຍໄດ້ຈັດຕຽມໄວ້ແລ້ວນີ້ດ້ວຍ.”

20ແລ້ວກະສັດດາວິດກໍໄດ້ສັ່ງປະຊາຊົນວ່າ, “ຈົ່ງຍ້ອງຍໍສັນລະເສີນພຣະເຈົ້າຢາເວ ພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຈົ້າສາ” ແລະທີ່ປະຊຸມທັງໝົດກໍຍ້ອງຍໍສັນລະເສີນພຣະເຈົ້າຢາເວ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງບັນພະບຸລຸດຂອງພວກເຂົາ ພ້ອມທັງໄດ້ຂາບລົງ ແລະຍ້ອງຍໍໃຫ້ກຽດຕໍ່ໜ້າພຣະເຈົ້າຢາເວ ແລະກະສັດຂອງພວກຕົນ.

21ວັນຕໍ່ມາ ພວກເຂົາໄດ້ຂ້າສັດຖວາຍບູຊາໃຫ້ແກ່ພຣະເຈົ້າຢາເວກ່ອນ ແລ້ວຈຶ່ງນຳມາໃຫ້ປະຊາຊົນ. ພວກເຂົາຍັງຂ້າສັດເຜົາທັງໂຕຖວາຍທີ່ເທິງແທ່ນບູຊາເຊັ່ນ: ງົວເຖິກໜຶ່ງພັນໂຕ, ແກະເຖິກໜຶ່ງພັນໂຕ ແລະລູກແກະໜຶ່ງພັນໂຕ. ພວກເຂົາຍັງໄດ້ນຳເຫຼົ້າອະງຸ່ນມາຖວາຍຄືກັນ.

22ສະນັ້ນ ພວກເຂົາຈຶ່ງສຸກໃຈຫລາຍໃນມື້ນັ້ນ ໃນເມື່ອໄດ້ກິນແລະໄດ້ດື່ມຢູ່ຊ້ອງໜ້າພຣະເຈົ້າຢາເວ. ອັນນີ້ເປັນເທື່ອທີສອງ ທີ່ພວກເຂົາໄດ້ປະກາດແຕ່ງຕັ້ງໂຊໂລໂມນໃຫ້ຂຶ້ນເປັນກະສັດ. ໃນນາມຂອງພຣະເຈົ້າຢາເວ ພວກເຂົາໃຊ້ນໍ້າມັນສັກສິດຫົດສົງເຈີມໂຊໂລໂມນໃຫ້ຂຶ້ນເປັນຜູ້ປົກຄອງຂອງພວກເຂົາ ແລະແຕ່ງຕັ້ງຊາດົກໃຫ້ເປັນປະໂຣຫິດຂອງພວກເຂົາ.

23ດັ່ງນັ້ນ ໂຊໂລໂມນຈຶ່ງໄດ້ຂຶ້ນເປັນກະສັດແທນດາວິດພໍ່ຂອງຕົນ ຜູ້ທີ່ພຣະເຈົ້າຢາເວໄດ້ຕັ້ງຂຶ້ນ. ເພິ່ນເປັນກະສັດທີ່ປະສົບຄວາມສຳເລັດ ແລະປະຊາຊົນອິດສະຣາເອນທັງຊາດກໍເຊື່ອຟັງເພິ່ນ.

24ບັນດາເຈົ້າໜ້າທີ່ແລະນາຍພົນທະຫານທັງຫລາຍ ຕະຫລອດທັງລູກຊາຍທັງໝົດຂອງກະສັດດາວິດ ຕ່າງກໍໄດ້ສັນຍາວ່າ ຈະສັດຊື່ຕໍ່ກະສັດໂຊໂລໂມນ.

25ພຣະເຈົ້າຢາເວໄດ້ເຮັດໃຫ້ຊົນຊາດທັງໝົດເກງກົວກະສັດໂຊໂລໂມນ ແລະພຣະອົງໄດ້ບັນດານໃຫ້ເພິ່ນມີກຽດຍິ່ງໃຫຍ່ກວ່າກະສັດໃດໆທີ່ປົກຄອງປະເທດອິດສະຣາເອນ.

26ກະສັດດາວິດລູກຊາຍຂອງເຢຊີໄດ້ປົກຄອງທົ່ວທັງຊາດອິດສະຣາເອນ

27ເປັນເວລາສີ່ສິບປີ. ເພິ່ນປົກຄອງຢູ່ທີ່ເຮັບໂຣນເຈັດປີ ແລະຢູ່ທີ່ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມສາມສິບສາມປີ.

28ເພິ່ນໄດ້ຕາຍໄປເມື່ອເຖົ້າແກ່ຊະຣາຫລາຍແລ້ວ ທັງຮັ່ງມີ ແລະໄດ້ຮັບຄວາມເຄົາຣົບນັບຖືຢ່າງສູງ. ໂຊໂລໂມນລູກຊາຍຂອງເພິ່ນໄດ້ຂຶ້ນເປັນກະສັດແທນ.

29ປະຫວັດຂອງກະສັດດາວິດ ແຕ່ຕົ້ນຈົນຈົບແມ່ນໄດ້ຖືກບັນທຶກໄວ້ ໃນບົດບັນທຶກຂອງຜູ້ທຳນວາຍສາມຄົນ ດັ່ງນີ້: ຊາມູເອນ, ນາທານ ແລະກາດ.

30ບົດບັນທຶກນັ້ນໄດ້ບອກເຖິງການປົກຄອງອຳນາດ ແລະເຫດການທີ່ເກີດຂຶ້ນແກ່ເພິ່ນ, ແກ່ຊາດອິດສະຣາເອນ ແລະແກ່ອານາຈັກທັງຫລາຍທີ່ຢູ່ອ້ອມຮອບນັ້ນ.

← Chapter 28 Jump to: