Acts 27

Ahirani (आहिराणी नवा करार) - No Year

1जव फेस्त राज्यपाल ना द्वारे हय निश्चित हुईग्य कि आमी जहाज ना द्वारे इटली प्रांत (मा रोम शहर ले) जावूत, त तेस्नी पौल आणि काही अन्य बंदिस्ले बी सम्राट अगस्तस ना सैनिक दल ना सुभेदार जेना नाव युल्य होत तेना हात मा सोपी दिध.

2आणि अद्रमुत्तिय शहर ना एक जहाज जो आशिया प्रांत ना तठ ना जागा वर जावावर होता, आणि चळीसन आमी समुद्रीमार्ग कण प्रवास चालू कर, आणि अरिस्तार्ख नाव ना एक झन बी आमना संगे होता, जो मासेदोनिया प्रांत ना थेस्सलनीका शहर ना राहणार होता.

3दुसरा दिन आमी सिदोन शहर ले पोहोचीग्युत आणि युल्य नि पौल वर कृपा करीसन तेना मित्रस कळे जावू दिधा कि तेस्ना पासून गरज ना वस्तूस्ले लई येवो.

4तठून आमनी परत प्रवास चालू करा, हवा विरुद्ध होवाना मुळे आमी कुप्र बेट ना आळ कळून ग्युत,

5आणि किलकिया प्रांत आणि पंफुलिया प्रांत ना तठ ना जोळे ना समुद्री मधून निघीसन मुर्या शहर, जो लुक्या प्रांत मा शे पोहोचनुत.

6तठे सुभेदार ले आलेक्सांद्री शहर ना जहाज इटली प्रांत ले जातांना भेटणा, आणि तेनी आमले त्या जहाज वर चळाई टाक.

7जव आमी गैरा दिनस लगून धीरे-धीरे प्रवास करत मुसकील कण कनिदा नगर ना समोर पोहोचनुत, त एनासाठे कि हवा आमले पुळे जावू नई देत होती, आमी सल्मोन शहर ना समोरून हुईसन क्रेत बेट ना आळ मा चालना ग्युत.

8आणि तेना तठ-तठ वर जेमतेम करीसन शुभलंगरबारी नाव नि एक जागा वर पोहोचनुत, जठून लसया नगर जोळेच होता.

9जव गैरा दिन बीती ग्यात, आणि जल प्रवास मा बी धोका एनासाठे होत होता कि उपासना दिन आते बीती जायेल होतात. आणि पौल नि त्या सर्वास्ले हय सांगीसन चेतावणी दिधी,

10“ओ भावूसहोण, मले अस वाटस कि ह्या समुद्र प्रवास मा विपत्ती आणि धोका, नईत फक्त जहाज मधला माल ले आणि जहाज ले शे पण आमना जीव ना बी शे.”

11पण सुभेदार नि जहाज ना कप्तान आणि मालक ना गोष्टीस्वर पौल ना गोष्टीस्तून जास्त विश्वास कर.

12शुभलंगरबारी नाव ना एक बंदर हिवाया मा मुक्काम कराले चांगला नई होता, एनासाठे गैरास्ना विचार हुईना कि तठून पुळे चालना जावूत कदी कोणत्या प्रकारे होवू सकस फेनिके बंदर मा पोहोचीसन हिवाया काळूत. हवू त क्रेत बेट ना तठ ना एक बंदर शे, जेना दरवाजा दक्षिण-पश्चिम आणि उत्तर-पश्चिम दिशा कळे उघळस.

13जव दक्षिण कळून हालकी-हालकी हवा येवाले लागणी, त तेस्नी विचार कर कि त्या तेस्नी योजना प्रमाणे फेनिके बंदर मा पोहोची जासुत, एनासाठे नांगर उचलनात आणि क्रेत बेट ना तठ-तठ कण, समुद्र तठ ना कळे चालू लागनात.

14पण थोळाच टाईम मा जमीन कळून एक मोठी आंधी उणी, जी उत्तर-पश्चिम म्हणावत होती.

15जव आंधी जहाज वर लागणी, तव आमी जहाज ले हवा ना ताण मा सोळी दिध, आणि ह्याच प्रमाणे वाहत चालना ग्युत.

16तव कौदा नाव ना बेट नि आळ मा वाहत-वाहत आमी जेमतेम करीसन जीवनरक्षक नाव ले काबू मा करी सकनुत.

17मंग जहाज ना कर्मी दल नि जीवनरक्षक नाव ले उचलीसन तेले सुधार आणि जहाज ले खाले तून वरे लोंग आवत्यास्कन वातळ बांधी दिध, आणि सूर्ती नि उथळ ना रेत वर फशी जावानी भीती कण तेस्नी शीड ले थोळासा खाले उतारीसन जहाज ले हवा ना ताण कण धीरे-धीरे जावा साठे दिध.

18आणि जव आमी आंधी कण गैरा हिचकोया आमी धक्का खाय ऱ्हायनूत, त दुसरा दिन त्या जहाज ना माल फेकाले लागनात,

19आणि तिसरा दिन तेस्नी आपलाच हात कण जहाज ना सामान बी फेकी दिनात.

20आणि जव गैरा दिनस लगून नईत सूर्य व नईत तारा दिखनात, आणि मोठी आंधी चालीऱ्हायंती, त धीरे-धीरे आमनी वाचाणी पुरी आशा समाप्त हुईगी.

21जव त्या गैरा दिन लगून भुक्या ऱ्हाय लीनात, त पौल नि तेस्ना मधमा उभा ऱ्हायसन सांग, ओ भावूसहोण, तुमी मनी गोष्ट ले मानीसन क्रेत बेट तून पुळे येवालेच नको पाहिजे होत, त नईत हय विपत्ती येती आणि नईत हवू नुकसान होता.

22पण आते मी समजाळस कि हिम्मत ठेवा, कारण कि तुमना मधून कोणाच जीव ना नुकसान नई होवाव, पण फक्त जहाज नी.

23कारण कि परमेश्वर जेना मी सेवक शे, आणि जेनी सेवा करस, तेना एक परमेश्वर ना दूत नि काल रात ले मना जोळे ईसन सांग,

24“ओ पौल, भ्यावू नको, तुले सम्राट पुळे उभ ऱ्हाण अवश्य शे, आणि अवश्य शे कि परमेश्वर सर्वास्ले ज्या तुना संगे प्रवास करी ऱ्हायनात जित्ता ठेवीन.

25एनासाठे, ओ भावूसहोण, हिम्मत ठेवा, कारण कि मी परमेश्वर वर विश्वास करस, कि जस मले सांगामा एयेल शे, तसच हुईन.

26पण आमले कोणता तरी बेट वर जाईसन थांबन पळीन.”

27जव चौदावी रात हुईनी, आणि आमी अंद्रिया समुद्र मा भटकी ऱ्हायंतुत, त आधी रात ना आंगे-पांगे जहाज ना कर्मी दल नि अंदाज कण समज कि आमी कोणता तरी देश ना जोळे पोहोची ऱ्हायनूत.

28तेस्नी पाणी नि खोलाई माफी आणि ती सदोतीस मीटर खोल भरणी आणि थोडा पुळे चालीसन परत पाणी नि खोलाई माफी त सत्तावीस मीटर खोल भरणी.

29तव दघळ वाली जागास्वर पळा नि भीती मुळे तेस्नी जहाज ना मांगे चार नांगर टाकात, आणि उजाया होवानी प्रार्थना करत ऱ्हायनात.

30पण जव जहाज ना कर्मी दल जहाज वरून पयाना देखत होतात, आणि तेस्नी जहाज ना समोरून नांगर टाकना बहाणा कण जीवनरक्षक होड्या ले समुद्र मा उतारी टाक,

31त पौल नि सुभेदार आणि सैनिकस्ले सांग, “कदी ह्या लोक जहाज वर नई ऱ्हावावत, त तुमी बी नई वाचू सकावत.”

32तव सैनिकस्नी आवत्यास्ले कापीसन जीवनरक्षक होड्या ले पाळी टाक.

33जव उजाया होवावर होता, त पौल नि हय सांगीसन, सर्वास्ले जेवण करासाठे उत्साहित कर, “आज चौदा दिन हुई ग्यात कि तुमी चिंता करत-करत भुक्या ऱ्हायनात, आणि काहीच नई खाद.

34एनासाठे तुमले समजाळस कि काही खाई ल्या, जेना कण कि तुमी वाचोत, कारण कि तुमना मधून कोणाच डोका ना एक बाल बी नई पळाव.”

35आणि हय सांगीसन तेनी भाकर लिसन सर्वास समोर परमेश्वर ना धन्यवाद करा आणि मोळीसन खावाले लागणा.

36एना कण सर्वास्ले प्रोत्साहन भेटणा आणि त्या बी जेवण कराले लागनात.

37आमी सर्वा मियसन जहाज वर दोन शे शहात्तर झन होतुत.

38जव त्या जेवण करीसन तृप्त हुई ग्यात, त गहू ले समुद्र मा फेकीसन जहाज ले हलका कराले लागनात.

39जव दिन निघणा, त तेस्नी त्या देश ले नई वयख, पण एक भूभाग ले देख जेना चौकोण किनारा होता, आणि विचार कर कि कदी होवू सकस त एनाच वर जहाज ले टेकुत.

40तव तेस्नी नांगर ले सोळीसन समुद्र मा सोळी दिध आणि त्याच टाईम ले पाल ना दोऱ्यास्ले ढिल्ला करी दिनात, आणि हवा ना समोर पुळला फट चळाईसन किनारा कळे चालनात.

41पण दोन समुद्र नि संगम नि रेत नि जागा वर तेस्नी जहाज ले टेक, आणि तेना पुळला भाग त सरळ हुईग्या, आणि फाकू नई सकनी, पण जहाज ना मांगना भाग लाठास्ना तळाखा मुळे मुळाले लागणा.

42तव सैनिकस्ना हवू विचार हुईना कि कैदिस्ले मारी टाकुत, अस नई हुई जावो कि तेस्ना मधून कोणी झेपिसन निघी पयो.

43पण सुभेदार नि पौल ले वाचाळानी ईच्छा कण तेस्ले असा करा पासून रोक, आणि हय सांग, कि ज्या झेपी सकतस त्या पहिले कुदिसन किनारा वर निघी जावोत.

44आणि बाकी लोक फळ्यास्वर, आणि कोणी जहाज ना दुसरा वस्तूस्ना सहारा कण निघी जावोत, ह्याच प्रमाणे सर्वा लोक जमीन वर सुखरूप पोचनात.

← Chapter 26 Jump to: Chapter 28 →