Luke 10

Belarusian Bible Maley (© 1931, 1948; у 1985, 1991 Унесены Праўкі)

← Chapter 9 Jump to: Chapter 11 →

1Пасьля гэтага выбраў Госпад і другіх семдзесят вучняў і паслаў іх па двох перад абліччам Сваім у кожнае места і месца, куды Сам меўся йсьці.

2I сказаў ім: жніво багатае, а работнікаў мала; дык прасеце Гаспадара жніва, каб выслаў работнікаў на жніво Сваё.

3Ідзеце! Я пасылаю вас, як ягняvт сярод ваўкоў.

4Не бярэце ні мяшка, ні торбы, ні абутку і нікога ў дарозе ня вітайце.

5У якую-ж хату ўвойдзеце, перш кажэце: мір дому гэтаму!

6I калі будзе там сын міру, то супачыне на ім мір ваш; а калі не, то да вас вернецца.

7У доме-ж тым аставайцеся, ешце і піце, што ў іх ёсьць; бо работнік варт платы сваёй. Не пераходзьце з дому ў дом.

8I калі прыvдзеце ў якое места, і прымуць вас, ешце, што вам дадуць;

9і адзараўляйце ў іх хворых, і кажэце ім: падыйшло да вас Царства Божае.

10Калі-ж прыvдзеце ў якое места, і ня прымуць вас, то, выйшаўшы на вуліцу, скажэце:

11і пыл, што прыліп да нас ад вашага места, абтрасаем вам: аднак жа ведайце, што падыйшло да вас Царства Божае.

12Кажу-ж вам, што Садому ў дзень той лепей будзе, чымся месту гэткаму.

13Гора табе, Харазін! гора табе, Віфсаіда! Бо калі-б у Тыры й Сідоне сталіся цуды, што дзеяліся ў вас, то даўно-б яны пакаяліся, седзячы ў валасяvніцы ды попелі;

14але Тыру й Сідону лепш будзе на судзе, чым вам.

15I ты, Капэрнаум, да неба ўзьнёсшыся, да пекла спадзеш.

16Хто слухае вас — Мяне слухае, і хто вас цураецца, той Мяне цураецца; а хто цураецца Мяне, цураецца і Паслаўшага Мяне.

17Семдзесят вучняў вярнуліся з радасьцю ды гаварылі: Госпадзе! і дэманы слухаюцца нас дзеля іменьня Твайго.

18Ён жа сказаў ім: Я бачыў шатана, спаўшага з неба як малоньня;

19вось даю вам уладу наступаць на зьмеяў і скарпіёнаў і на ўсю сілу варожую, і нішто не пашкодзіць вам;

20аднак жа з таго ня цешцеся, што духі вам пакараюцца; але цешцеся з таго, што іменьні вашыя запісаны на нябёсах.

21У той час узрадаваўся духам Ісус і сказаў: Хвала Табе, Ойча, Госпадзе неба й зямлі, што ты ўтаіў гэтае ад мудрых і разумных і адкрыў малым. Запраўды, Ойча; бо так яно ўпадабалася прад абліччам Тваім.

22I, зьвярнуўшыся да вучняў, сказаў: усё Мне аддана Айцом Маім; і хто ёсьць Сын, ня ведае ніхто, апрача Айца, і хто ёсьць Ацец, ня ведае ніхто, апрача Сына і каму Сын хоча адкрыць.

23I, зьвярнуўшыся да вучняў, сказаў ім асобна: шчасьлівыя вочы, бачучы тое, што вы бачыце!

24бо кажу вам, што многія прарокі й цары хацелі бачыць, што вы бачыце, і ня бачылі; і слышаць, што вы чуеце, і ня слышалі.

25I вось адзін законьнік устаў і, спакушаючы Яго, сказаў: Вучыцель! што мне рабіць, каб унасьледаваць жыцьцё вечнае?

26А Ён сказаў яму: у законе што напісана? як чытаеш?

27Ён сказаў у адказ: узьлюбі Госпада Бога твайго ўсім сэрцам тваім, і ўсёю душою тваёю, і ўсёю моцаю тваёю, і ўсім разуменьнем тваім, і бліжняга твайго, як самога сябе.

28Ісус сказаў яму: справядліва ты адказаў; так рабі, і будзеш жыць.

29Але ён, хочучы апраўдаць сябе, сказаў Ісусу: а хто мой бліжні?

30На гэтае сказаў Ісус: нейкі чалавек ішоў з Ерузаліму да Ерыхону і папаўся разбойнікам, каторыя зьнялі з яго вопратку, ранілі яго і пайшлі, пакінуўшы яго ледзь жывым.

31Здарэньнем адзін сьвяшчэньнік ішоў гэтай дарогай і, угледзіўшы яго, прайшоў міма.

32Таксама й лявіт, быўшы на тым месцы, падыйшоў, паглядзеў і прайшоў міма.

33Самаранін жа нейкі, ідучы, найшоў на яго і, угледзіўшы, зьлітаваўся,

34і, падыйшоўшы, перавязаў яму раны, паліўшы алеем і віном; і, пасадзіўшы яго на свайго асла, прывёз яго ў заезд і паклапаціўся аб ім;

35а на другі дзень, ад’яжджаючы, дастаў два дынары, даў гаспадару заезду і сказаў яму: даглядай яго і, калі выдаш што балей, я, вярнуўшыся, аддам табе.

36Хто з гэтых трох, думаеш ты, быў бліжні таму, што папаўся разбойнікам?

37Ён сказаў: той, што зьлітаваўся над ім. Тады Ісус сказаў яму: ідзі й ты рабі гэтак.

38I сталася ў часе дарогі іх, прыйшоў Ён у вадно сяло; тут жанчына, іменьнем Марта, прыняла Яго ў дом свой;

39у яе была сястра, на імя Марыя, якая села ля ног Ісусавых і слухала слова Яго.

40Марта-ж клапацілася аб вялікай паслузе і, падыйшоўшы, сказала: Госпадзе! ці-ж Табе ня рупіць, што сястра мая адну мяне пакінула паслугоўваць? скажы ёй, каб памагла мне.

41Ісус жа сказаў ёй у адказ: Марта! Марта! ты турбуешся і клапоцішся аб многае,

42а адно толькі патрэбна. Марыя-ж выбрала добрую частку, якая не адымецца ў яе.

← Chapter 9 Jump to: Chapter 11 →