Luke 17

Belarusian Bible Maley (© 1931, 1948; у 1985, 1991 Унесены Праўкі)

← Chapter 16 Jump to: Chapter 18 →

1І сказаў Ісус да вучняў сваіх: спакусы ня могуць ня прыйсьці, але гора таму, праз. каго яны прыходзяць:

2лепей было-б яму, каліб камень ад жорнаў павесілі яму на шыю і кінулі яго ў мора, чымся каб ён спакусіў аднаго з малых гэтых.

3Глядзіце-ж за сабою. Калі-ж саграшыць проці цябе брат твой, дакарай яго і, калі пакаецца, даруй яму;

4і калі сем разоў у дзень саграшыць проці цябе і сем разоў у дзень зьвернецца да цябе ды скажа: «каюся», даруй яму.

5I сказалі апосталы Госпаду: дадай нам веры.

6Госпад сказаў: калі-б вы мелі веру з зерне гарчычнае і сказалі смакоўніцы гэтай: выvкараніся і перасадзіся ў мора, то яна паслухала-б вас.

7А хто з вас, маючы слугу, што гарэ ці пасе, калі ён прыдзе з поля, скажа яму: ідзі хутчэй, сядай за стол?

8Дык ці ж ня скажа яму: прырыхтуй мне павячэраць і, падперазаўшыся, служы мне, пакуль буду есьці ды піць, і пасьля еш і пі сам?

9Ці дзякуе ён слузе гэнаму за тое, што зрабіў загаданае яму? Ня думаю.

10Так і вы, калі выvпаўніце ўсё, што загадана вам, кажыvце: мы слугі нічога ня вартыя, бо зрабілі, што павінны былі зрабіць.

11І сталася, як ішоў да Ерузаліму, праходзіў між Самарыяй і Галілеяй.

12I, калі ўваходзіў Ён у адно сяло, спаткалі Яго дзесяцёра пракажоных, якія затрымаліся здалёк.

13і моцным голасам гаварылі: Ісус Настаўнік! памілуй нас.

14Убачыўшы іх, Ён сказаў ім: ідзеце, пакажэцеся сьвяшчэньнікам. I калі яны йшлі, ачысьціліся.

15Адзін жа з іх, бачучы, што паздаравеў, вярнуўся, моцным голасам славючы Бога,

16і паваліўся да ног Яго, дзякуючы Яму, і гэта быў Самаранін.

17Тады Ісус сказаў: ці ня дзесяць ачысьціліся? дзе-ж дзевяць?

18яны не вярнуліся аддаць славу Богу, апрача гэтага чужынца.

19I сказаў яму: устань, ідзі; вера твая спасла цябе.

20Запытаны-ж фарысэямі, калі прыйдзе Царства Божае, адказаў ім: ня прыйдзе Царства Божае відавочна.

21і ня скажуць: вось яно тут, ці вось там. Бо вось, Царства Божае ўнутры вас ёсьць.

22Вучням жа сказаў: прыйдуць дні, калі захочаце бачыць хоць адзін дзень Сына Чалавечага, і ня ўбачыце;

23і скажуць вам: »вось тут», ці »вось там», — ды не хадзіце й не ганяйцеся,

24бо як бліскавіца, мільгануўшы з аднаго краю неба, да другога краю неба сьвеціць, так будзе Сын Чалавечы ў дзень свой.

25Але мусіць Ён многа працярпець, і адцураецца яго род гэты.

26I, як было ў дні Ноя, так будзе ў дні Сына Чалавечага:

27елі, пілі, жаніліся, выходзілі замуж да таго дня, як Ной увайшоў у човен, і прыйшоў патоп і загубіў усіх.

28Таксама, як было ў дні Лота: елі, пілі, куплялі, прадавалі, садзілі, будавалі;

29але ў дзень, калі Лот выйшаў з Садому, лінуў агонь ды з серкаю з неба і зьнішчыў усіх.

30Так будзе і ў той дзень, калі прыйдзе Сын Чалавечы.

31У той дзень, хто будзе на страсе, а рэчы яго ў доме, няхай ня зыходзе ўзяць іх; і хто будзе ў полі, таксама няхай не варочаецца.

32Спомніце жонку Лотаву.

33Хто будзе старацца захоўваць душу сваю, той заґубіць яе; а хто загубіць яе, той ажыvвіць яе.

34Кажу вам: у тую ноч будзе двое на аднэй пасьцелі: аднаго возьмуць, — а другога пакінуць;

35і дзьве будуць малоць разам: адна будзе ўзята, а другая пакінена;

36і двое будуць у полі; адзін узяты будзе, а другі пакінены.

37I, пытаючыся, казалі Яму: дзеv, Госпадзе? Ён жа сказаў ім: дзе толькі цела, там зьбяруцца і арлы.

← Chapter 16 Jump to: Chapter 18 →