Luke 22 — Belarusian Bible Maley (© 1931, 1948; у 1985, 1991 Унесены Праўкі)

1Надыходзіла-ж сьвята праснакоў, званае Пасха.

2I шукалі архірэі і кніжнікі, як бы загубіць Яго, бо баяліся народу.

3Увайшоў жа шатан у Юду, празванага Іскарыётам, аднаго з дванаццацёх;

4і той пайшоў і гаварыў з архірэямі й начальнікамі, як Яго прадаць ім.

5Яны-ж узрадаваліся і згодзіліся даць яму грошай;

6і ён абяцаў і шукаў нагоды, каб выдаць Яго ім і не пры народзе.

7Прыйшоў жа дзень праснакоў, калі належала рэзаць вялікоднае ягня.

8I паслаў Ісус Пятра і Іоана, сказаўшы: пайдзеце, прыгатуйце нам есьці пасху.

9Яны-ж сказалі Яму: дзе скажаш нам прыгатаваць?

10Ён жа сказаў ім: вось, пры ўваходзе вашым у места, спаткаецца з вамі чалавек, нясучыv збанок вады; пайдзеце за ім у дом, у які ўвойдзе ён,

11і скажэце гаспадару дому: Вучыцель кажа табе: дзе пакой, у якім бы Мне есьці пасху з вучнямі Маімі?

12I ён пакажа вам сьвятліцу вялікую, засланую; там прыгатуйце.

13Яны пайшлі і знайшлі, як сказаў ім, і прыгатавалі пасху.

14I, як прыйшла гадзіна, Ён сеў за стол, і дванаццаць апосталаў з Ім,

15і сказаў ім: крэпка зажадалася Мне есьці з вамі гэтую пасху перш, чым маю цярпець мукі.

16Бо кажу вам, што ўжо ня буду есьці яе, пакуль ня споўніцца ў Царстве Божым.

17I, узяўшы чару й аддаўшы хвалу, сказаў: вазьмеце гэтае і падзяліце між сабою,

18бо кажу вам, што ня буду піць ад плоду вінаграднага, пакуль ня прыйдзе Царства Божае.

19I, узяўшы хлеб і аддаўшы хвалу, паламаў і падаў ім, кажучы: гэта ёсьць Цела Маё, што за вас даецца; рабеце гэта на ўспамін аба Мне.

20Такжа і чару пасьля вячэры, кажучы: гэтая чара ёсьць новы тэстамант у Маёй крыві, што за вас праліваецца.

21Ды вось, рука выдаючага Мяне са Мною за сталом;

22Сын жа чалавечы йдзе паводле таго, што наперад суджана; але гора таму чалавеку, што Яго прадаець.

23I яны пачалі пытацца адзін у аднаго: хто гэта з іх меўся ўчыніць гэтае?

24Узьнялася-ж і спрэчка між імі, хто з іх павінен лічыцца большым.

25Ён жа сказаў ім: цары народаў пануюць над імі, і валадары іх дабрадзеямі называюцца,

26вы-ж ня гэтак: але большы сярод вас станься як меншы, і правадыр — як слуга.

27Бо хто большы: той, што сядзіць за сталом, ці той, што паслугуе? Ці не супачываючы? А я сярод вас, як паслугуючы.

28Але вы выvтрывалі са Мною ў спакушэньнях Маіх,

29і Я адказваю вам Царства, як Мне адказаў Ацец Мой,

30каб вы елі й пілі за сталом Маім у царстве Маім; і пасяvдзеце на пасадах судзіць дванаццаць кален Ізраілявых.

31I сказаў Госпад: Сымон, Сымон! вось шатан пажадаў вас, каб прасеіваць, як пшаніцу;

32але Я маліўся за цябе, каб не паменшала вера твая; і ты некалі, навярнуўшыся, умацуй братоў тваіх.

33Той жа адказаў Яму: Госпадзе! з Табою я гатоў ісьці і ў вязьніцу і на смерць!

34Але Ён сказаў: кажу табе, Пётр, не прапяе певень сягоньня, як ты тройчы адрачэшся, што знаеш Мяне.

35I сказаў ім: калі пасылаў Я вас без мяшка й бяз торбы і без абутку, ці мелі вы ў чым недастатак? Яны адказалі: ні ў чым.

36Тады Ён сказаў ім: але цяпер, хто мае мяшок, той вазьмі яго, таксама й торбу; а ў каго няма, прадай вопратку сваю і купі меч;

37бо кажу вам, што павінна выvпаўніцца на Мне тое, што напісана: і да злачынцаў залічаны. Бо ўсё аба Мне спаўняvецца. (Ісая 53:12)

38Яны сказалі: Госпадзе! вось тут два мячы! Ён сказаў ім: даволі!

39I, выйшаўшы, пайшоў, як звычайна, на гару Аліўную; за Ім пайшлі і вучні Яго.

40Прыйшоўшы-ж на месца, сказаў ім: маліцеся, каб не папасьці ў спакушэньне.

41I Сам адыйшоў ад іх, як кінуць камень, і, укленчыўшы, маліўся,

42кажучы: Ацец, калі Твая воля, пранясі чару гэтую міма Мяне, але не Мая воля, але Твая няхай станецца.

43Зьявіўся-ж Яму ангел з неба, узмацоўваючы Яго,

44і ў барацьбе сьмяротнай пільней маліўся, і быў пот Яго, як каплі крыві, падаючы на зямлю.

45Устаўшы ад малітвы, Ён прыйшоў да вучняў сваіх і знайшоў іх сьпячымі ад гора,

46і сказаў ім: што вы сьпіцё? Устаньце і маліцеся, каб не папасьці ў спакушэньне.

47Яшчэ Ён гаварыў, аж вось народ, а наперадзе ішоў адзін з дванаццацёх, званы Юда, і ён падыйшоў да Ісуса, каб пацалаваць Яго.

48Ісус жа сказаў яму: Юда! пацалункам Сына Чалавечага прадаеш?

49Быўшыя-ж з Ім, бачучы, да чаго даходзе, сказалі: Госпадзе! ці ня ўдэрыць нам мячом?

50I адзін з іх удэрыў слугу архірэйскага і адсек яму правае вуха.

51Тады Ісус сказаў: пакіньце, даволі. I, дакрануўшыся да вуха яго, аздаравіў яго.

52Архірэям жа і начальнікам царквыv і старшыvнам, сабраўшымся проці Яго, сказаў Ісус: быццам на разбойніка выйшлі вы з мячамі ды каламі, каб узяць Мяне.

53Кожны дзень бываў Я з вамі ў царкве, і вы не падымалі на Мяне рук; але цяпер ваш час і ўлада цемры.

54I, узяўшы Яго, павялі і прывялі ў дом архірэя. Пётр жа ішоў здалёк.

55Калі-ж распалілі агонь сярод двара ды паселі разам, сеў і Пётр між імі.

56Адна служанка, убачыўшы яго седзячы ля вагня і паўглядаўшыся на яго, сказала: і гэты быў з Ім.

57Але ён адрокся ад Яго, сказаўшы: Жанчына! я ня ведаю Яго.

58I неўзабаве другі, убачыўшы яго, сказаў: і ты з іх. Але Пётр сказаў: не, чалавеча!

59I, як прайшла з гадзіна часу, яшчэ нехта настайваў: запраўдыv, і гэты быў з Ім, бо ён Галілеянін.

60Але Пётр сказаў: Чалавеча, ня ведаю, што ты гаворыш. I ў той жа час, калі ён яшчэ гаварыў, прапяяў певень.

61Тады Госпад, азірнуўшыся, паглядзеў на Пятра, і ўспомніў Пётр слова Госпада, як Ён сказаў яму: перш, чым прапяе певень, тройчы адрачэшся ад Мяне.

62I, выйшаўшы вон, горка заплакаў.

63І людзі, трымаўшыя Ісуса, зьдзекаваліся над Ім і білі Яго;

64і, накрыўшы Яго, білі Яго па абліччу і пыталіся ў Яго: прароч, хто ўдэрыў Цябе?

65I шмат другога, лаючы, гаварылі на Яго.

66Калі-ж настаў дзень, сабраліся старшыvны народу і архірэі і кніжнікі і ўвялі Яго ў свой сынэдрыон,

67кажучы: ці Ты Хрыстос? скажы нам. Ён сказаў ім: калі скажу вам, вы не паверыце;

68калі-ж і Я спытаюся ў вас, ня будзеце адказваць Мне і ня звольніце Мяне.

69Адгэтуль Сын Чалавечы сядзе праваруч сілы Божай.

70I сказалі ўсе: дык ты Сын Божы? Ён адказаў ім: вы кажаце, што Я.

71Яны-ж сказалі: якое яшчэ трэба нам сьвядоцтва? бо-ж мы самы чулі з вуснаў Яго.