Luke 18

Belarusian Bible Maley (© 1931, 1948; у 1985, 1991 Унесены Праўкі)

← Chapter 17 Jump to: Chapter 19 →

1Сказаў такжа ім прыповесьць аб тым, што трэба заўсёды маліцца і не апускаць рук,

2кажучы, што ў адным месьце быў судзьдзя, які Бога не баяўся і людзей не сароміўся.

3У тым жа месьце была адна ўдава, і яна, прыходзячы да яго, казала: абарані мяне ад ворага майго.

4Але ён доўгі час не хацеў. А пасьля сказаў сам сабе: хоць я і Бога не баюся, і людзей не саромлюся,

5але, як гэтая ўдава не дае мне спакою, абараню яе, каб яна ня прыходзіла балей дакучаць мне.

6I сказаў Госпад: чуеце, што кажа судзьдзя няправедны?

7Ці-ж Бог не абароніць выvбраных Сваіх, што клічуць яго дзень і ноч, і доўга цярпець будзе іх?

8Кажу вам, што хутка ўчыніць ім справядлівасьць. Але Сын Чалавечы, прыйшоўшы, ці знойдзе веру на зямлі?

9Сказаў такжа гэткую прыповесьць да некаторых, што пэўныя былі сябе, што яны праведныя, і паніжалі другіх:

10двое людзей увайшлі ў царкву памаліцца: адзін фарысэй, а другі мытнік.

11Фарысэй, стоючы, гэтак маліўся ў сабе: Божа, дзякую табе, што я не такі, як другія людзі: зьдзірцы, крыўдзіцелі, чужаложцы, або як гэты мытнік:

12пашчу два разы ў тыдзень, даю дзесяціну з усяго, што прыдбаю.

13А мытнік, стануўшы здалёк, не адважаўся навет падняць вачэй на неба; але, б’ючы сябе ў грудзі, гаварыў: Божа! будзь міласьцівы нада мною грэшным.

14Кажу-ж вам, што гэты пайшоў апраўданы балей, чымся той: бо ўсякі, хто сам сябе вывышшае, паніжоны будзе, а паніжаючы сябе ўзвысіцца.

15Прыносілі да Яго і дзяцей, каб Ён дакрануўся да іх; вучні-ж, бачучы гэтае, забаранялі ім.

16Але Ісус, паклікаўшы іх, сказаў: пусьцеце дзяцей прыходзіць да Мяне і не забараняйце ім, бо гэткіх ёсьць Царства Божае;

17запраўды кажу вам: хто ня прыvйме Царства Божага, як дзіця, той ня ўвойдзе ў яго.

18I спытаўся ў Яго нехта з начальнікаў: Вучыцель добры! што мне рабіць, каб унасьледаваць жыцьцё вечнае?

19Ісус сказаў яму: чаму кажаш Мне «добры»? Ніхто ня добры, адзін толькі Бог.

20Ведаеш прыказаньні: не чужалож, не забівай, не крадзі, ня сьведчы крыва; паважай айца твайго і матку тваю. (Вых. 20:12-16)

21Ён жа сказаў: усяго гэтага пільнаваўся я змалку лет маіх.

22Пачуўшы гэтае, Ісус сказаў яму: яшчэ аднаго не хапае табе: усё, што маеш, прадай і раздай убогім, і будзеш мець скарб на небе; і прыходзь ідзі за Мною.

23Ён жа, пачуўшы, засумаваў, бо быў надта багаты.

24Ісус, бачучы, што ён засумаваў, сказаў: як трудна багатаму ўвайсьці ў Царства Божае.

25Бо лягчэй вярблюду прайсьці праз голчына вуха, чымся багатаму ўвайсьці ў Царства Божае.

26Чуўшыя гэтае сказалі: хто-ж можа спасьціся?

27Але Ён сказаў: немагчымае для людзей магчыма для Бога.

28Пётр жа сказаў: вось мы кінулі ўсё і пайшлі за Табою.

29А Ён сказаў ім: запраўды кажу вам: няма нікога, хто, кінуўшы дом, ці бацькоў, ці братоў, ці сёстраў, ці жонку, ці дзяцей дзеля Царства Божага,

30не атрымаў бы шмат балей у гэты час, а ў век будучы — жыцьцё вечнае.

31Адклікаўшы-ж дванаццацёх вучняў Сваіх, сказаў ім: вось уваходзім у Ерузалім, і зьдзейсьніцца ўсе напісанае праз прарокаў аб Сыне Чалавечым;

32бо выдадуць Яго паганам і назьдзекуюцца над Ім, і зьняважаць Яго, і аплююць Яго;

33і будуць біць і забюць Яго на сьмерць; і на трэці дзень уваскрэсьне.

34Але яны нічога з гэтага не зразумелі; словы гэтыя былі закрыты для іх, і яны не разумелі сказанага.

35I сталася, як падыходзіў да Ерыхону, адзін сьляпы сядзеў ля дарогі, жабруючы;

36і, пачуўшы, што міма яго праходзіць народ, спытаўся: што гэта такое?

37Яму сказалі, што Ісус Назарэй ідзе.

38Тады ён закрычэў: Ісус, Сын Давідаў, зьмілуйся нада мною!

39Пярэднія закрычэлі на яго, каб маўчаў; але ён яшчэ мацней крычэў: Сын Давідаў! зьмілуйся нада мною!

40Ісус, затрымаўшыся, сказаў прывесьці яго да Сябе. I, калі той падыйшоў да Яго, спытаўся ў яго:

41чаго ты хочаш ад Мяне? Той сказаў: Госпадзе, каб мне бачыць.

42Ісус сказаў яму: Бач жа! вера твая спасла цябе.

43I ён той жа час пачаў бачыць і пайшоў за Ім, славячы Бога. I ўвесь народ, бачучы гэнае, аддаў хвалу Богу.

← Chapter 17 Jump to: Chapter 19 →