Luke 20

Welsh 1894 (Cyfieithiad Briscoe 1853-94 (Test. Newydd a rhannau o'r Hen Dest.))

← Chapter 19 Jump to: Chapter 21 →

1A bu ar un o’r dyddiau hyn, ac Efe yn dysgu’r bobl yn y deml, ac yn efengylu, daeth Arno yr archoffeiriaid a’r ysgrifenyddion ynghyda’r henuriaid,

2a llefarasant, gan ddywedyd Wrtho, Dywaid wrthym trwy ba awdurdod yr wyt yn gwneuthur y pethau hyn; neu pwy yw’r hwn a roddodd i Ti yr awdurdod hon?

3A chan atteb, dywedodd wrthynt, Gofyn i chwithau air a wnaf Finnau hefyd,

4a dywedwch Wrthyf, Bedydd Ioan, ai o’r nef yr ydoedd, neu o ddynion?

5A hwy a ymresymmasant â’u gilydd gan ddywedyd, Os dywedwn, “O’r nef,” dywaid Efe, Paham na chredasoch ef;

6ond os dywedwn “O ddynion,” y bobl oll a’n llabyddiant, canys perswadiwyd hwynt yr oedd Ioan yn brophwyd.

7Ac attebasant, Na wyddent o ba le.

8A’r Iesu a ddywedodd wrthynt, Nid wyf Finnau chwaith yn dywedyd wrthych, “trwy ba awdurdod yr wyf yn gwneuthur y pethau hyn.”

9A dechreuodd ddywedyd wrth y bobl y ddammeg hon, Dyn a blannodd winllan, a gosododd hi i lafurwyr, a bu mewn gwlad ddieithr am amser maith.

10Ac yn yr amser, danfonodd at y llafurwyr was fel y rhoddent iddo o ffrwyth y winllan; a’r llafurwyr wedi ei guro, a’i danfonasant ef ymaith yn wag- law.

11A chwanegodd anfon gwas arall; a hwy, wedi curo hwn hefyd ac ei ammharchu, a’i danfonasant ymaith yn wag- law.

12A chwanegodd anfon y trydydd; a hwy wedi ei glwyfo ef, a fwriasant hwn hefyd allan.

13A dywedodd arglwydd y winllan, Pa beth a wnaf? Danfonaf fy mab anwyl; hwyrach mai hwn a barchant.

14A phan welsant ef, y llafurwyr a ymresymmasant â’u gilydd, gan ddywedyd, Hwn yw’r etifedd; lladdwn ef, fel y caffom ni yr etifeddiaeth.

15Ac wedi ei fwrw ef allan o’r winllan, lladdasant ef. Pa beth, gan hyny, a wna arglwydd y winllan iddynt?

16Daw a difetha y llafurwyr hyn, a rhydd y winllan i eraill. Ac wedi clywed o honynt, dywedasant, Na fydded.

17Ac Efe, gan edrych arnynt, a ddywedodd, Pa beth, gan hyny, yw hyn a ysgrifenwyd, “Y maen a wrthododd yr adeiladwyr, Hwn a aeth yn ben i’r gongl.”

18Pob un a syrthio ar y maen hwnw a ddryllir yn ddarnau; ac ar bwy bynnag y syrthio, chwal ef. A cheisiodd yr ysgrifenyddion a’r archoffeiriaid roddi eu dwylaw Arno yn yr un awr;

19ac ofnasant y bobl; canys gwyddent mai yn eu herbyn hwy y dywedodd y ddammeg hon:

20ac wedi gwylied, danfonasant gynllwynwyr yn cymmeryd arnynt eu bod yn gyfiawnion, fel y cymmerent afael yn Ei ymadrodd, i’w draddodi Ef i lywodraeth ac awdurdod y rhaglaw;

21a gofynasant Iddo, gan ddywedyd, Athraw, gwyddom mai uniawn y dywedi ac y dysgi, ac na dderbyni wyneb, eithr mewn gwirionedd y dysgi ffordd Duw.

22Ai cyfreithlawn rhoddi o honom deyrnged i Cesar, ai nad yw?

23A chan ddeall eu cyfrwysdra hwy, dywedodd wrthynt, Dangoswch i Mi ddenar.

24Delw ac argraph pwy sydd ganddi? A hwy a ddywedasant, Yr eiddo Cesar.

25Ac Efe a ddywedodd wrthynt, Gan hyny, telwch bethau Cesar i Cesar, a phethau Duw i Dduw.

26Ac ni allasant gael gafael yn Ei ymadrodd, ger bron y bobl; a chan ryfeddu wrth Ei atteb tawsant.

27Ac wedi dyfod Atto, rhai o’r Tsadwceaid, y rhai a ddywedant nad oes adgyfodiad,

28a ofynasant Iddo, gan ddywedyd, Athraw, Mosheh a ysgrifenodd i ni, Os bydd brawd rhyw un wedi marw, a chanddo wraig, ac yntau yn ddiblant, ar gymmeryd o’i frawd ef y wraig, a chodi had i’w frawd.

29Saith brawd, ynte, oedd; ac y cyntaf, wedi cymmeryd gwraig,

30a fu farw yn ddiblant, ac yr ail, a’r trydydd a’i cymmerodd hi;

31ac yr un ffunud y saith ni adawsant blant, ac a fuant feirw.

32Ac ar ol hyny y bu farw y wraig hefyd.

33Yn yr adgyfodiad, gan hyny, i ba un o honynt y bydd hi yn wraig, canys y saith a’i cawsant hi yn wraig?

34Ac wrthynt y dywedodd yr Iesu, Meibion y byd hwn a briodant ac a roddir i’w priodi;

35ond y rhai a gyfrifir yn deilwng i gael y byd hwnw a’r adgyfodiad o feirw, nid ydynt nac yn priodi nac eu rhoddi i’w priodi;

36canys hyd yn oed marw mwy nis gallant, canys cyd-stad â’r angylion ydynt, a meibion Duw ydynt, gan fod yn feibion yr adgyfodiad.

37Ond y cyfodir y meirw, Mosheh hefyd a hyspysodd yn “Y Berth,” pan eilw Iehofah “Duw Abraham, a Duw Itsaac, a Duw Iacob;”

38a Duw, nid Duw meirwon yw, eithr y rhai byw, canys pawb o honom, Ynddo Ef yr ydym yn byw.

39A chan atteb, rhai o’r ysgrifenyddion a ddywedasant, Athraw, da y dywedaist;

40canys ni feiddient mwy ofyn dim Iddo.

41A dywedodd wrthynt, Pa fodd y dywedant fod y Crist yn Fab Dafydd?

42canys Dafydd ei hun a ddywaid yn Llyfr y Psalmau, “Dywedodd Iehofah wrth fy Arglwydd, Eistedd ar Fy neheulaw,

43Hyd oni osodwyf dy elynion yn droed-faingc i’th draed,”

44Dafydd, gan hyny, “Arglwydd” a eilw efe Ef, a pha fodd mai mab iddo yw?

45Ac wrth glywed o’r holl bobl, dywedodd wrth Ei ddisgyblion,

46Cymmerwch ofal rhag yr ysgrifenyddion, y rhai a ewyllysiant rodio mewn gwisgoedd llaesion, ac a garant gyfarchiadau yn y marchnadoedd, a’r prif-gadeiriau yn y sunagogau,

47a’r prif led-orweddleoedd yn y swpperau, y rhai a lwyr-fwyttant dai y gwragedd gweddwon, ac er rhith y hir-weddïant. Y rhai hyn a dderbyniant gondemniad gorlawnach.

← Chapter 19 Jump to: Chapter 21 →