Luke 22 — Welsh CTE 1894 (Testament Newydd gyda Nodiadau 1894-1915 (William Edwards))

10Ac efe ddywedodd wrthynt, Wele, wedi eich myned i mewn i'r Ddinas, cyferfydd â chwi ddyn yn dwyn ystenaid o ddwfr: canlynwch ef i'r tŷ, i'r hwn yr êl efe i mewn.

11A chwi a ddywedwch wrth feistr y tŷ, Y mae yr Athraw yn dywedyd wrthyt, Pa le y mae y west‐ystafell, lle y bwytawyf y Pasc gyd â'm Dysgyblion?

12Ac efe a ddengys i chwi oruwch‐ystafell fawr wedi ei dodrefnu; yno parotowch.

13A hwy a aethant ymaith, ac a gawsant fel yr oedd efe wedi dywedyd wrthynt, ac a barotoisant y Pasc.

14A phan ddaeth yr Awr, efe a eisteddodd i lawr, a'r Apostolion gyd âg ef.

15Ac efe a ddywedodd wrthynt, Mi a awyddais yn ddirfawr fwyta y Pasc hwn gyd â chwi cyn dyoddef o honof:

16canys yr wyf yn dywedyd i chwi, Ni fwytâf fi o hono hyd oni chyflawner ef yn Nheyrnas Dduw.

17Ac wedi iddo dderbyn cwpan a diolch, efe a ddywedodd, Cymmerwch hwn, a rhenwch yn eich plith:

18canys yr wyf yn dywedyd i chwi, nad yfaf fi o gwbl o hyn allan o gynyrch y winwydden, hyd oni ddêl Teyrnas Dduw.

19Ac efe a gymmerodd fara, ac a ddiolchodd, ac a'i torodd, ac a'i rhoddodd iddynt, gan ddywedyd, Hwn yw fy nghorff yr hwn sydd yn cael ei roddi drosoch: gwnewch hyn er coffa am danaf fi.

20A'r cwpan yr un modd, wedi swperu, gan ddywedyd, Y Cwpan hwn yw y Cyfamod Newydd yn fy ngwaed, yr hwn sydd yn cael ei dywallt allan drosoch.

21Yn mhellach, wele law yr hwn sydd yn fy mradychu gyd â mi ar y bwrdd.

22Canys y mae Mab y Dyn yn wir yn myned yn ol yr hyn sydd wedi ei arfaethu: er hyny, gwae y dyn hwnw trwy yr hwn y mae yn cael ei fradychu.

23A hwy a ddechreuasant ymddadleu yn eu plith eu hunain, pwy yn wir o honynt oedd ar wneuthur hyn.

24A bu ymryson yn eu plith, pwy o honynt a gyfrifid i fod y mwyaf.

25Ac efe a ddywedodd wrthynt, Y mae Breninoedd y Cenedloedd yn arglwyddiaethu arnynt; y mae y rhai sydd mewn awdurdod arnynt yn cael eu galw, Cymwynaswyr.

26Ond chwychwi, nid felly; eithr y mwyaf yn eich plith, bydded megys yr ieuengaf; a'r hwn sydd yn arweinydd megys yr hwn sydd yn gweini.

27Canys pwy sydd fwyaf, ai yr hwn sydd yn eistedd i fwyta, neu yr hwn sydd yn gweini? Onid yr hwn sydd yn eistedd i fwyta? Eithr yr wyf fi yn eich canol chwi fel yr hwn sydd yn gweini.

28Eithr chwychwi yw y rhai sydd wedi dyfal‐barhâu gyd â mi yn fy mhrofedigaethau.

29Ac yr wyf yn sicrhâu drwy gyfamod i chwi Deyrnas, fel y sicrhâodd y Tâd drwy gyfamod Deyrnas i mi;

30fel y bwytâoch ac yr yfoch ar fy mwrdd i yn fy Nheyrnas, ac yr eisteddoch ar orsedd‐feydd yn barnu Deuddeg Llwyth Israel.

31Simon, Simon, Wele, Satan a'ch ceisiodd chwi iddo ei hun i'ch gogrynu fel gwenith:

32ond mi a wneuthum ddeisyfiad drosot ti, na ddiffygiai dy ffydd di; a thydi pan y gwnei droi drachefn, cadarnhâ dy Frodyr.

33Ond efe a ddywedodd wrtho, Arglwydd, yr wyf yn barod i fyned gyd â thi i garchar, ac hefyd i angeu.

34Ac efe a ddywedodd, Yr wyf yn dywedyd i ti, Petr, Ni chân y ceiliog heddyw, hyd nes i ti wadu dair gwaith yr adweini fi.

35Ac efe a ddywedodd wrthynt, Pan y'ch anfonais chwi heb gôd, ac ysgrepan, a sandalau, a fu angen dim arnoch? A hwy a ddywedasant, Dim.

36Ac efe a ddywedodd wrthynt, Eithr yr awrhon yr hwn sydd ganddo gôd, cymmered; yr un modd hefyd, ysgrepan: a'r hwn nid oes ganddo, gwerthed ei wisg uchaf, a phryned gleddyf:

37canys yr wyf yn dywedyd i chwi, fod yn rhaid i'r hyn sydd wedi ei ysgrifenu gael ei gyflawnu ynof fi, — A chyd â'r troseddwyr y cyfrifwyd ef,: canys y mae hefyd gyflawniad i'r peth am danaf fi.

38A hwy a ddywedasant, Arglwydd, wele yma ddau gleddyf. Ac efe a ddywedodd wrthynt, Digon yw.

39Ac wedi myned allan, efe a a aeth, yn ol ei arfer, i Fynydd yr Olew‐wydd: a'r Dysgyblion hefyd a'i canlynasant ef.

40Ac wedi dyfod o hono i'r lle, efe a ddywedodd wrthynt, Gweddïwch nad eloch i brofedigaeth.

41Ac efe a yrwyd ymaith oddi wrthynt tu ag ergyd careg, ac a aeth ar ei liniau, ac a ddechreuodd weddio,

42gan ddywedyd, O Dâd, Os yw yn unol a'th gynghor, dwg ymaith y cwpan hwn oddi wrthyf: er hyny, nid fy ewyllys i, ond yr eiddot ti a wneler.

43Ac ymddangosodd iddo Angel o'r Nef yn ei nerthu ef.

44Ac efe mewn ymdrech enaid oedd yn gweddïo yn daerach. A'i chwys ef oedd fel dyferynau mawrion o waed yn treiglo i lawr ar y ddaear.

45A phan gyfododd efe o'i weddi, efe a ddaeth at y Dysgyblion, ac a'u cafodd hwynt wedi syrthio i gwsg gan dristwch.

46Ac efe a ddywedodd wrthynt, Paham yr ydych yn cysgu? Codwch, a gweddiwch nad eloch i mewn i brofedigaeth.

47Ac efe eto yn llefaru, wele dyrfa, a'r hwn a elwid Judas, un o'r Deuddeg, oedd yn myned o'u blaen hwynt: ac a neshâodd at yr Iesu i'w gusanu ef.

48Eithr yr Iesu a ddywedodd wrtho, Judas, ai â chusan yr wyt ti yn bradychu Mab y Dyn?

49Ond pan welodd y rhai oedd o'i amgylch yr hyn oedd ar gymmeryd lle, hwy a ddywedasant, Arglwydd a darâwn ni â chleddyf?

50A rhyw un o honynt a darawodd was yr Arch‐offeiriad, ac a gymmerodd ymaith ei glust ddeheu ef.

51Eithr yr Iesu a atebodd ac a ddywedodd, Goddefwch hyd yn hyn: ac efe gan gyffwrdd â'i glust a'i hiachâodd ef.

52A'r Iesu a ddywedodd wrth y rhai a ddaethant yn ei erbyn ef, yr Arch‐offeiriaid, a Chad‐flaenoriaid y Deml, a'r Henuriaid, Ai at fel ysbeiliwr y daethoch chwi allan, â chleddyfau a bastynau?

53Pan oeddwn yn ddyddiol gyd â chwi yn y Deml nid estynasoch eich dwylaw yn fy erbyn i. Eithr hon yw eich Awr chwi, ac Awdurdod y Tywyllwch.

54Ac wedi iddynt ei ddal ef, hwy a'i harweiniasant ef, ac a'i dygasant ef i mewn i dŷ yr Arch‐offeiriad. A Phetr oedd yn canlyn o hir‐bell.

55Ac wedi iddynt gyneu tân yn wenfflam yn nghanol y Llys, a chyd‐eistedd, Petr a eisteddodd yn eu canol hwynt.

56Ond pan welodd rhyw forwynig ef yn eistedd yn y llewyrch, a chraffu arno, hi a ddywedodd, Yr oedd hwn hefyd gyd âg ef.

57Eithr efe a wadodd, gan ddywedyd, O Ddynes, nid adwaen i ef.

58Ac yn mhen ychydig, dyn arall a'i gwelodd ef, ac a ddywedodd, A thithau wyt un o honynt. Eithr Petr a ddywedodd, O Ddyn, nid ydwyf.

59Ac ar ol yspaid megys un awr, rhyw ddyn arall a daerodd yn hŷf, gan ddywedyd, Mewn gwirionedd yr oedd hwn hefyd gyd âg ef: canys Galilead yw.

60Eithr Petr a ddywedodd, O Ddyn, nis gwn beth yr wyt yn ei ddywedyd. Ac yn y man, ac efe eto yn llefaru, ceiliog a ganodd.

61A'r Arglwydd a drôdd, ac a edrychodd yn daer ar Petr: a Phetr a adgofiwyd o air yr Arglwydd, fel y dywedodd efe wrtho, Cyn canu o'r ceiliog heddyw, y gwedi fi deirgwaith [adn 34].

62Ac efe a aeth allan, ac a dorodd allan i wylo yn chwerw.

63A'r gwŷr oedd yn ei ddal ef a'i gwatwarasant, gan ei guro ef.

64Ac wedi rhoddi gorchudd ar ei wyneb ef, yr oeddynt yn gofyn iddo, gan ddywedyd, Proffwyda, pwy yw yr hwn a roddodd i ti ddyrnod?.

65A llawer o bethau eraill, gan gablu, hwy a ddywedasant yn ei erbyn ef.

66A phan aeth hi yn ddydd, Corff Henuriaid y Bobl a ddaeth ynghyd, Arch‐offeiriaid ac hefyd Ysgrifenyddion, ac a'i harweiniasant ef ymaith at eu Huchel Gynghor hwy,

67gan ddywedyd, Os tydi yw y Crist, dywed i ni. Ac efe ddywedodd wrthynt, Os dywedaf i chwi, ni chredwch ddim:

68ac os rhoddaf ofyniad i chwi, ni'm hatebwch.

69Ac o hyn allan y bydd Mab y Dyn yn eistedd ar ddeheulaw Gallu Duw.

70A hwy oll a ddywedasant, Ai Mab Duw gan hyny ydwyt ti? Ac efe a ddywedodd wrthynt, Yr ydych chwi yn ei ddywedyd: canys yr wyf yn Fab Duw.

71A hwy a ddywedasant, Pa angen sydd i ni mwyach am dystiolaeth? Canys clywsom ein hunain o'i enau ef.