Luke 16

Tajik NT 1999

← Chapter 15 Jump to: Chapter 17 →

1Ба шогирдони Худ низ гуфт: «Як марди сарватманд буд, ки амалдоре дошт, ва дар ҳаққи вай ба ӯ шикоят карданд, ки молу мулки ӯро исроф менамояд.

2Вайро ҷеғ зада, гуфт: “Ин чист, ки дар ҳаққи ту шунидаам? Аз корҳои худ ҳисобот деҳ, зеро дигар наметавонӣ амалдор бошӣ”.

3Он амалдор дар дили худ гуфт: “Чӣ кунам? Хоҷаам маро аз вазифаам маҳрум месозад. Аз ӯҳдаи каландзанӣ намебароям, аз гадоӣ шарм мекунам.

4Медонам, чӣ кунам, то ки ҳангоми аз вазифа маҳрум шуданам маро дар хонаҳои худ пазироӣ кунанд”.

5Ва ҳар яке аз қарздорони ҷаи худро ба танҳоӣ ҷеғ зада, ба якумин гуфт: “Ту аз ҷаи ман чӣ қадар қарздор ҳастӣ? ”

6Гуфт: “Сад хум равған”. Ба вай гуфт: “Забонхати худро гир ва зуд нишаста, панҷоҳ навис”.

7Пас ба дигаре гуфт: “Ту чӣ қадар қарздор ҳастӣ? ”. Дар ҷавоб гуфт: “Сад хирвор гандум”. Ба вай гуфт: “Забонхати худро гир ва ҳаштод навис”.

8Ва он ҷа амалдори ноинсофро офарин гуфт, ки зиракона рафтор кардааст; зеро писарони ин дунё дар муносибат бо насли худ аз писарони нур зирактаранд.

9Ва Ман ба шумо мегӯям: Бо сарвати ноинсофона барои худ дӯстон пайдо кунед, то ки онҳо ҳангоми тамом шудани он шуморо дар масканҳои абадӣ пазироӣ кунанд.

10Касе ки дар чизи андак боваринок бошад, дар чизи бисёр низ боваринок аст; ва касе ки дар чизи андак ноинсофӣ кунад, дар чизи бисёр низ ноинсоф аст.

11Пас, агар шумо дар сарвати ноинсофона боваринок набошед, кист, ки сарвати ҳақиқиро ба шумо супорад?

12Ва агар дар чизи бегона боваринок набошед, кист, ки чизи худатонро ба шумо диҳад?

13Ҳеҷ ғулом бандаи ду ҷа буда наметавонад; зеро ё якеро бад дида, дигареро дӯст медорад; ё ба яке часпида, дигареро хор мешуморад. Шумо наметавонед бандаи Худо ва бандаи пул бошед».

14Ва фарисиён, ки пулдӯст буданд, ҳамаи инро шунида, Ӯро масхара карданд.

15Ба онҳо гуфт: «Шумо худро пеши одамон росткор вонамуд мекунед, вале Худо аз дилҳои шумо огоҳ аст; он чи назди одамон олидараҷа аст, пеши Худо нафратовар аст.

16Таврот ва навиштаҳои пайғамбарон то Яҳё буданд; пас аз он Подшоҳии Худо башорат дода мешавад, ва ҳар кас бо ҷидду ҷаҳд ба он дохил мегардад.

17Лекин аз байн рафтани осмон ва замин осонтар аст аз он ки нуқтае аз Таврот афтад.

18Ҳар кӣ зани худро талоқ дода, зани дигаре гирад, зино мекунад; ва ҳар кӣ зани талоқшударо гирад, зино мекунад.

19Шахси сарватманде буд, ки либосҳои арғувон ва катон дар бар мекард, ва ҳар рӯзро бо ҳашамат ва бо хушӣ мегузаронд.

20Ва Элъозор ном бенавое буд, ки назди дарвозаи ӯ мехобид, ва танаш пур аз захм буд;

21ва орзу дошт аз резаҳое ки аз дастархони он сарватманд меафтоданд, шиками худро сер кунад; ва сагон омада, захмҳои ӯро мелесиданд.

22Ҳангоме ки он бенаво мурд, фариштаҳо ӯро ба паҳлӯи Иброҳим бурданд. Он сарватманд низ мурд, ва ӯро гӯронданд.

23Ва дар дунёи мурдагон ӯ, дар ҳолате ки азоб мекашид, чашм андохта, аз дур Иброҳимро бо Элъозор, ки дар паҳлӯяш буд, дид.

24Ва фарёд зада, гуфт: “Эй падарам Иброҳим! Ба ман марҳамат кун ва Элъозорро фирист, то ки нӯги ангушташро ба об тар карда, забони маро салқин гардонад, зеро ман дар аланга азоб мекашам”.

25Лекин Иброҳим гуфт: “Эй фарзандам! Ба хотир овар, ки дар зиндагиат чизҳои хуб насиби ту ва чизҳои бад насиби Элъозор шуда буд; акнун вай дар ин ҷо тасаллӣ меёбад, ва ту азоб мекашӣ.

26Илова бар ҳамаи ин, дар миёни мо ва шумо ҷарии бузурге ҳаст, ба тавре ки онҳое ки аз ин ҷо назди шумо гузаштан мехоҳанд, наметавонанд, ҳамчунин аз он ҷо назди мо намегузаранд”.

27Ва ӯ гуфт: “Пас, эй падар, аз ту илтимос мекунам, ки вайро ба хонаи падари ман фиристӣ,

28зеро ман панҷ бародар дорам. Бигзор онҳоро огоҳ кунад, ки онҳо низ ба ин макони азоб наоянд”.

29Иброҳим ба ӯ гуфт: “Онҳо Мусо ва пайғамбарон доранд; ба суханонашон гӯш кунанд”.

30Аммо ӯ гуфт: “Не, падарам Иброҳим! Лекин агар яке аз мурдагон назди онҳо равад, тавба мекунанд”.

31Ба ӯ гуфт: “Агар ба Мусо ва пайғамбарон гӯш намедода бошанд, яке аз мурдагон бархезад ҳам, имон намеоранд”».

← Chapter 15 Jump to: Chapter 17 →