Luke 18

Kurdish Bible (PNU) 2016 - Peymana Nû (Încîl)

← Chapter 17 Jump to: Chapter 19 →

1Û ji bo ku divê ew her tim dua bikin û tu carî ranewestin, wî wekokek ji wan re got:

2Di bajarekî de darazkirek hebû ku, ne ji Xwedê ditirsiya û ne jî ji mirovan dişermiya.

3Di wî bajarî de jinebiyek jî hebû ku, dihat cem darazkir û ji wî re digot: Heqê min ji dijminê min bistîne!

4Û darazkir demekê guh neda wê, lê belê pişt re ji xwe re got: Her çiqas ez ne ji Xwedê ditirsim û ne jî ji tu mirovî şerm dikim,

5dîsa jî ez ê rabim, heqê wê bidim wê ku, ji bo ev jinebiya her tim neyê û min neêşîne.

6Û Xudan got: De îcar bibihîzin ku, darazkirê neheq çi dibêje!

7Û her çiqas Xwedê bona wan bisebir be jî, ma qey dê mafê bijartiyên xwe, yên ku şev û roj feryadê jê re dikin, nestîne?

8Ez ji we re dibêjim: Ew ê heqê wan zû bistîne! Lê dîsa jî gava Lawê Mirov were, gelo ew ê baweriyê li ser rûyê erdê bibîne?

9Îsa ji kesên ku xwe rast dibînin û yên din hemûyan ji xwe ve kêm dibînin re vê wekoka jî got:

10Du mirov hilkişîn Perestgehê ku, dua bikin; yek ji wan Fêrisî bû û yê din bacgir bû.

11Yê Fêrisî rabû û ji xwe bi xwe re bi vî awayî dua kir: Ya Xwedê, ez sipasiyê ji te re dikim ku, ez ne wek mirovên din im: Rêbir, neheq, zînakar, an jî wek vî bacgirê hanê.

12Ez di heftiyê de du carî rojiyê digirim û deheka hemû qezenca xwe didim!

13Lê belê yê bacgir jî ji dûr ve rawestabû û ne dixwest ku çavên xwe jî ber bi ezmanan ve rake; wî li sînga xwe dixist û digot: Ya Xwedê, dilovaniyê li min gunehkarî bike!

14Ez ji we re dibêjim: Ev zilam ji yê din zêdetir salih hate hesibandin û çû mala xwe; ji ber her kesê ku xwe bi xwe bilind bike, dê were nizmkirin; lê belê kesê ku xwe nizm bike, dê were bilindkirin.

15Zarokên biçûk anîn cem Îsa ku, ew destê xwe deyne ser wan. Lê belê çaxê şagirtan ev yek dîtin, wan dengê xwe li wan hildan.

16Lê belê Îsa bangî wan kir ku, bên cem wî û got: Bihêlin, bila zarok bên cem min, pêşiya wan negirin; ji ber ku Serweriya Xwedê, ya yên ûsa ye.

17Bi rastî ez ji we re dibêjim: Kî Serweriya Xwedê wek zarokên biçûk qebûl neke, tu carî nakeve nav wê!

18Û serokekî ji Îsa re pirsa: Mamosteyê qenc, bona ku ez jiyana bêdawî mêras bigirim, divê ez çi bikim? pirsî.

19Îsa ji wî re got: Çima tu ji min re dibêjî qenc? Xeynî yekî tu kes ne qenc e, ew jî Xwedê ye!

20Tu emiran dizanî: Tuyê zinê neke! Kuştinê neke! Nedize! Şahdeyiya bi derewî neke! Qedrê dayik û bavê xwe bigire!

21Û wî got: Ji zarokantiya xwe ve min bi hemûyên van tiştan ve girtiye.

22Û gava Îsa vêya bihîst, ji wî re got: Hîn jî kêmasiyek te heye: Çi tiştên te yî hene, bifiroşe, li belengazan belav bike û dê li ezmanan xezîna te hebe û were, li pey min bimeşe!

23Lê belê çaxê wî ev tiştê hanê bihîst, zehf xemgîn bû, ji ber ku ew zehf dewlemend bû.

24Û gava Îsa dît ku, ew zehf xemgîn bû, got: Çiqas zehmet e ku, yên dewlemend bikevin Serweriya Xwedê!

25Ji ber ku derbasbûna devê di qula derziyê re hêsantir e, ji ketina dewlemend di Serweriya Xwedê de.

26Û yê ku vana bihîstin, gotin: Ger ûsa be, ma kî dikare xelas bibe?

27Lê belê Îsa got: Tiştên ku li cem mirovan ne mimkun in, li cem Xwedê mimkun in.

28Û Pêtrûs got: A vay, me her tiştên xwe hiştine û em li pey te hatine!

29Îsa ji wan re got: Bi rastî ez ji we re dibêjim: Tu kes nîne ku ji bo Serweriya Xwedê dev ji xanî, an jin, an birayan, an dayik û bav, an zarokan berdabe,

30di vê dinê de gellek bêtir û di dinya ku bê de jiyana bê dawî nestîne!

31Û Îsa her Donzdeh girtin cem xwe û ji wan re got: A vay, em derdikevin Orşelîmê û hemû tiştên ku bi destê peyxamberan li ser Lawê Mirov hatine nivîsandin, dê bên cîhên xwe;

32ji ber ku dê wî bidin destên netewan, dê qerfên xwe bi wî bikin, dê heqaretê lê bikin û tûyî ser wî bikin,

33dê li wî bixin û wî bikujin û ew ê roja sisiyan dê biveje.

34Wan tuyên van tiştan fêhm nekirin; ev gotin ji wan re veşartî ma û tiştên ku hatin gotin fêhm nekirin.

35Û wusa bû ku, Îsa gava nêzîkî bajarê Erîhayê dibû, yekî kor li tenişta rê rûniştibû û parsê dikir.

36Û gava wî bihîst ku ajaweyek derbas dibe, pirsî û got: Ma ev çî ye?

37Lê vegerandin û gotin: Îsayê Nisretî derbas dibe.

38Yê kor qêriya û got: Ya Lawê Dawid Îsa, dilovaniyê li min bike!

39Û yên ku di pêşiyê de diçûn, bona ku ew devê xwe bigire, dengê xwe li wî hildan; lê belê ew hîn jî bêtir qêriya û got: Ya Lawê Dawid, dilovaniyê li min bike!

40Îsa sekinî, emir da ku, yê kor bînin cem wî û dema yê kor nêzîk bû, Îsa ji wî pirsî

41û got: Ma tu çi dixwazî ku, ez ji te re bikim? Wî got: Ya Xudan, bila çavên min bibînin!

42Îsa jî ji wî re got: Bila çavên te bibînin, baweriya te, tu xelas kirî!

43Û wî hema dît, li pey Îsa çû û pesnê Xwedê da û hemûyên ku vê yekê dîtin, rûmet dan Xwedê.

← Chapter 17 Jump to: Chapter 19 →