Luke 9 — Kurdish Bible (PNU) 2016 - Peymana Nû (Încîl)

11Lê belê gava gel vêya bihîstin, li pey wî çûn; wî wan qebûl kirin û ji wan re, li ser Serweriya Xwedê axifî û wî, yên hewcedariya wan ji baş kirinê ve hebûn, baş dikirin.

12Dema roj li ber ava bû, her Donzdeh hatin û ji wî re gotin: Gel berde ku, bila ew herin gundên hawirdor û nav malan ku, cîhê razan û xwarinê ji xwe re bibînin, ji ber ku em li vê derê, li cîhekî tenha ne!

13Lê belê Îsa ji wan re got: Hûn xwarinê bidin wan! Wan jî gotin: Ji pênc nan û du masiyan pê ve tiştekî me tuneyî; an jî ma divê em herin û ji hemûya vî gelî re xwarinê bikirin?

14Ji ber ku nêzîkî pênc hezar mêr bûn. Lê belê Îsa ji şagirtên xwe re got: Wan nêzîkî pêncî kesî kom bi kom bikin û li cem hev deynin rûniştinê!

15Û wan ûsa kirin û hemûyan li cem hev danîn rûniştinê.

16Îsa rahişt her pênc nan û herdu masiyan, çavên xwe ber bi ezmanan ve rakir, şikir kir û wan şikand û da şagirtên xwe ku, wan deynin ber civakê.

17Û her kes bi têrayî xwar û donzdeh zembîlên nanên hûrbûyî ji ber wan mabûn, dan hev.

18Û wusa bû ku, dema Îsa bi tenê dua dikir, şagirtên wî li cem wî bûn û wî ji wan pirsî û got: Li gor gotina gel ez kî me?

19Wan bersiv dan û gotin: Hin dibêjin: Yehyayê vaftîzkar, hin Êlyas û hinekên din jî dibêjin ku, yek ji peyxamberên berê rabûye.

20Wî ji wan re got: Lê hûn dibêjin ku ez kî me? Pêtrûs bersiv da û got: Tu Mesîhê Xwedê yî!

21Lê belê wî temmî li wan kir û emir da wan ku, ew vê yekê ji kesekî re nebêjin.

22Û wî got: Divê Lawê Mirov gellek cefayê bikişîne û ji kalepîran û serokên kahînan û alimên zagonê ve were red kirin û kuştin û roja sêwemîn biveje.

23Û wî ji hemûyan re got: Yê ku bixwaze li pey min were, bila ew xwe înkar bike, her roj rahêje xaça xwe û li pey min were.

24Ji ber ku yê bixwaze jiyana xwe xelas bike, ew ê wê winda bike, lê belê yê jiyana xwe di ber min de winda bike, ew ê wê xelas bike.

25Ma çi feyda mirovekî heye, ger ku hemûya dinê bi dest bixe, lê belê jiyana xwe winda bike, an ziyaneke bigihîne xwe?

26Ji ber ku kî ji ber min û gotinên min ji xwe fihêt bike, dê Lawê Mirov jî ji ber wî ji xwe fihêt bike, gava ew bi rûmeta xwe û ya Bavê xwe û ya milyaketên pîroz ve were.

27Lê belê ez ji we re bi rastî dibêjim: Di nav yên li vir sekinîne de hinek hene ku, heta ku Serweriya Xwedê nebînin, mirinê tahm nakin.

28Û wusa bû ku, paşî van gotinan nêzîkî heyşt rojî, wî, Pêtrûs û Yûhena û Aqûp bi xwe re girt û hilkişiya ser çiyê ku dua bike.

29Û gava wî dua dikir, xuyabûna wecê wî hat guhertin, kincên wî sipî bûn û şewq dan.

30Û a vay, du kes bi wî re diaxifîn; ew Mûsa û Êlyas bûn.

31Ew di nav rûmetê de xuya bûbûn û li ser mirina wî, ya ku dê li Orşelîmê, biçûya serî diaxifîn.

32Lê belê Pêtrûs û yên bi wî re, bi xewa giran ketibûn; paşî ew qenc hişyar bûn, wan rûmeta Îsa û herdu zilamên bi wî re sekinî dîtin.

33Û gava ew ji cem Îsa cihê dibûn, Pêtrûs ji Îsa re got: Mamoste, qenc e ku em li vir in! Em ê sê çardaxan çêbikin; yek ji te re û yek ji Mûsa re û yek jî ji Êlyas re! Lê belê wî nizanîbû ku, ew çi dibêje.

34Hîn Pêtrûs vana diaxifî, ewrek hat û siya xwe li ser wan veda; gava ew ketin nav ewrê, tirsiyan.

35Û dengek ji ewr ve hat û got: Lawê minî xoşewîst ev e, wî guhdarî bikin!

36Û gava deng hat, Îsa tenê hat dîtin. Û ew hiş bûn û tiştek ji dîtinên xwe, di wan rojan de ji kesekî re negotin.

37Û wusa bû ku, roja din, dema ew ji çiyê daketin, ajaweyeke mezin li pêşwaziya wî derketin.

38Û a vay, zilamekî ji nava ajawê, bi dengekî bilind bang kir û got: Ya Mamoste, ez li ber te digerim, bi çavê dilovaniyê li lawê min binihêre; ji ber ku ew yê minî bi tenê ye!

39Û a vay, ruhek bi wî digire û ew nişka ve diqêre û ruh, heta ku kef bi ser bikeve wî ji hev vedihejîne û bi tundî wî dieciqîne û bizorê ji wî diqete.

40Û ez li ber şagirtên te geriyam ku, ew cin derxînin, lê belê wan nikarîbûn.

41Wê demê Îsa bersiv da û got: Hey nifşa bêbawerî û ji rê ve derketî; ma ez ê heta kengê bi we re bim û li we sebir bikim? Ka lawê xwe bîne vir!

42Û hîn ew di rê de dihat, cin wî avêt erdê û ji hev hejand. Lê belê Îsa ruhê xerab azirand, lawik baş kir û wî dîsa da bavê wî.

43Û li ber mezinahiya Xwedê, hemû ecêb man. Gava hîn hemû bi kirinên Îsa ecêb diman, wî ji şagirtên xwe re got:

44Van gotinan bixin guhên xwe! Ji ber ku dê Lawê Mirov, bidin destê mirovan!

45Lê belê wan vê gotinê fêhm nekirin û bona ku fêhm nekin, ji wan ve hatibû veşartin û ew ditirsiyan ku, di derheqê vê gotinê de jê bipirsin.

46Û guftegoyek ket nav wan, ka di nav wan de yê herî mezintir kî ye?

47Îsa jî bi zanîna fikrên dilê wan, zarokekê biçûk anî û li kêleka xwe danî.

48Û ji wan re got: Ew kesê ku vî zarokî bi navê min qebûl bike, ew min qebûl dike û ew kesê ku min qebûl dike, ew yê ku min şandiye qebûl dike. Ji ber ku kî di nav we hemûyan de yê herî biçûk e, ew yê mezin e!

49Yûhena bersivê da û got: Mamoste, em li rastî mirovekî hatin, cin bi navê te derdixist û me nehişt; ji ber ku ew bi me re, li pey te nayê.

50Û Îsa ji wî re got: Ji wî re nebin astengî! Ji ber yê ku ne li dijî me be, ew li aliyê me ye.

51Û wusa bû ku, gava rojên hilkişandina wî nêzîk dibûn, wî berê xwe da Orşelîmê ku, here wê derê

52û wî qasidan di pêşiya xwe de şand. Û ew çûn gundekî Samîriyan ku amadeyiyê jê re bikin.

53Lê belê wan Îsa qebûl nekirin, ji ber ku wî berê xwe dabû Orşelîmê.

54Gava şagirtên wî, Aqûp û Yûhena vêya dîtin, gotin: Ya Xudan, gelo tu dixwazî, mîna ku Êlyas jî kiribû, bona ku, agir ji ezmanan bibare û wan helaq bike, em emir bidin?

55Lê belê Îsa zivirî û dengê xwe li wan hilda û got: Ma qey hûn nizanin, hûn zarokên kîjan Ruhî ne?

56Ji ber ku Lawê Mirov, ne bona canên mirovan tunekirinê, lê hew bona xelaskirinê hate. Û ew çûn gundekî din.

57Û gava ew bi rê ve diçûn, yekî ji Îsa re got: Ez ê li pey te werim, her derê ku tu herê!

58Û Îsa ji wî re got: Kunên rêviyan û hêlînên teyrikên ezmanan hene, lê belê ji Lawê Mirov re cîhekî nîne ku ew serê xwe lê deyne.

59Û wî ji yekî din re: Li pey min were! got. Lê belê wî got: Pêşiyê destûrê bide min ku, ez herim bavê xwe binax bikim!

60Û Îsa ji wî re got: Bila mirî miriyên xwe binax bikin; lê belê tu here û Serweriya Xwedê bide bihîstin!

61Yekî din jî got: Ya Xudan, ez ê li pey te werim, lê belê pêşiyê destûrê bide min ku, ez xatirê xwe ji maliyên xwe bixwazim!

62Lê belê Îsa ji wî re got: Kesê ku destê xwe deyne ser hevcar û li paş ve binihêre, ne hêjayî Serweriya Xwedê ye!