Matthew 22

Belarusian Bible Maley (© 1931, 1948; у 1985, 1991 Унесены Праўкі)

← Chapter 21 Jump to: Chapter 23 →

1Ісус, адказваючы далей, казаў прыповесьцямі:

2Царства Нябеснае падобна да чалавека цара, каторы справіў вясельле для сына свайго.

3I паслаў слуг сваіх клікаць запрошаных на вясельле; і не хацелі прыйсьці.

4Зноў паслаў другіх слуг, сказаўшы: скажэце запрошаным: вось я прыгатаваў абед мой, валы мае і, што ўкормлена, зарэзаны, ды ўсё гатова; прыходзьце на вясельле.

5Але яны, не зважаючы на тое, пайшлі — хто на поле сваё, а хто да свайго гандлю.

6Другія-ж, схапіўшы слуг яго, назьдзекаваліся і забілі іх.

7Пачуўшы аб гэтым, цар узлаваўся і паслаў войскі свае вынішчыць забойцаў гэных і спаліць места іхняе.

8Тады кажа ён слугам сваім: вясельле гатова; але закліканыя ня былі дастойны.

9Дык пайдзеце на росстані і ўсіх, каго сустрэнеце, клічце на вясельле.

10I слугі тыя, выйшаўшы на дарогі, сабралі ўсіх, каго толькі знайшлі: і благіх, і добрых; і на вясельлі было поўна гасьцей.

11Цар, увайшоўшы паглядзець банкетуючых, убачыў там чалавека, адзетага не ў вясельную вопратку,

12і кажа яму: дружа, як ты ўвайшоў сюды не ў вясельнай вопратцы? Той жа маўчаў.

13Тады сказаў цар слугам: зьвяжэце яму рукі й ногі, вазьмеце яго і ўкіньце ў цемру вонкавую; там будзе плач і скрыгот зубоў,

14Бо многа запрошаных, але мала выбраных.

15Тады фарысэі пайшлі і радзіліся, як бы ўлавіць Яго на словах.

16I пасылаюць да Яго вучняў сваіх з ірадзіянамі, кажучы: Вучыцель! мы ведаем, што Ты справядлівы і аб шляху Божым справядліва навучаеш, дый ня дбаеш ні аб кога, бо не глядзіш ні на якое аблічча.

17Дык скажы-ж нам: як Табе здаецца? Ці гожа даваць падатак цару, ці не?

18Але Ісус, бачучы злосную хітрасьць іх, сказаў: што спакушаеце Мяне, крывадушныя?

19Пакажэце Мне манэту, якою плоціцца падатак. Яны прынесьлі Яму дынар.

20I кажа ім: чыё гэта выабражэньне і надпіс?

21Кажуць Яму: царавы. Тады кажа ім: дык аддайце царава цару, а Божае Богу.

22Пачуўшы гэта, яны зьдзівіліся і, пакінуўшы Яго, пайшлі.

23У той дзень прыступіліся да Яго саддукеі, каторыя кажуць, што няма ўваскрасеньня, і спыталіся ў Яго:

24Вучыцель! Майсей сказаў: калі хто памрэ, ня маючы дзяцей, то брат яго няхай возьме за сябе жонку яго і адновіць насеньне брату свайму. (Другазак 25:5)

25Было вось у нас сем братоў; першы, ажаніўшыся, памёр і, ня маючы дзяцей, пакінуў жонку сваю брату свайму.

26Таксама і другі, і трэці, аж да сёмага.

27Пасьля-ж усіх памёрла і жонка.

28Дык у час уваскрасеньня каму з сямех будзе яна жонкаю? Бо ўсе мелі яе.

29Ісус сказаў ім у адказ: памылйецеся, ня ведаючы Пісаньня, ні сілы Божае.

30Бо пры ўваскрасеньні ані жэняцца, ані йдуць замуж, але прабываюць як ангелы Божыя на небе.

31А аб ускрасеньні памершых ці ня чыталі вы сказанага вам Богам, які гавора:

32Я Бог Аўраама, і Бог Ізаака, і Бог Якава! Бог ня ёсьць Бог памёршых, але жывых. (Вых. 3:6)

33I, чуючы, народ дзівіўся з навукі Яго.

34А фарысэі, пачуўшы, што Ён прымусіў саддукеяў змоўкнуць, сабраліся разам.

35I адзін з іх, законьнік, спакушаючы Яго, спытаўся, кажучы:

36Вучыцель! якое найбольшае прыказаньне ў законе?

37Ісус сказаў яму: палюбі Госпада Бога твайго ўсім сэрцам тваім, і ўсею душою тваёю, і ўсім разуменьнем тваім. (Другазак. 6:5)

38Гэта ёсьць першае і найбольшае прыказаньне.

39Другое-ж — падобнае яму: палюбі бліжняга твайго, як самога сябе. (Лев. 19:8)

40На гэтых двох прыказаньнях грунтуецца ўвесь закон і прарокі.

41Калі-ж сабраліся фарысэі, Ісус спытаўся ў іх:

42Што вы думаеце пра Хрыста? Чый Ён сын? Кажуць Яму: Давідаў.

43Кажа ім: як жа Давід у духу заве Яго Госпадам, калі кажа:

44Сказаў Госпад Госпаду майму: сядзі праваруч Мяне, дакуль пакладу ворагаў Тваіх да падножжа ног Тваіх. (Псал. 109:1)

45Дык калі Давід заве Яго Госпадам, як жа Ён сын ягоны?

46I ніхто ня мог адказаць Яму ні слова; і з таго дня ніхто ўжо не адважаўся задаваць Яму пытаньні.

← Chapter 21 Jump to: Chapter 23 →