bible
ra
🌐 Language
English
Español
Français
Deutsch
Português
Italiano
Nederlands
Русский
中文
日本語
한국어
العربية
Türkçe
Tiếng Việt
ไทย
Indonesia
All Languages
Home
/
Javanese
/
Javanese KJS17 (Kitab Jawa Suriname)
/
Job 1
Job 1
Javanese KJS17 (Kitab Jawa Suriname)
Jump to:
Chapter 1
Chapter 2
Chapter 3
Chapter 4
Chapter 5
Chapter 6
Chapter 7
Chapter 8
Chapter 9
Chapter 10
Chapter 11
Chapter 12
Chapter 13
Chapter 14
Chapter 15
Chapter 16
Chapter 17
Chapter 18
Chapter 19
Chapter 20
Chapter 21
Chapter 22
Chapter 23
Chapter 24
Chapter 25
Chapter 26
Chapter 27
Chapter 28
Chapter 29
Chapter 30
Chapter 31
Chapter 32
Chapter 33
Chapter 34
Chapter 35
Chapter 36
Chapter 37
Chapter 38
Chapter 39
Chapter 40
Chapter 41
Chapter 42
Chapter 2 →
1
Ing negara Us ana sakwijiné wong jenengé Ayub; Ayub kuwi jujur lan bener lan ngabekti marang Gusti Allah lan ngedohi sing ala.
2
Anaké lanang pitu, sing wadon telu;
3
bandané sing rupa wedus 7000, unta 3000, sapi 500 rakit, kimar wédok 500; baturé okèh banget, mulané kasugihané ngungkuli wong sak tanah wétan kabèh.
4
Anaké sing lanang kuwi saben-saben pada nganakké pésta giliran ing omahé déwé-déwé, nanging seduluré wadon telu pada diundang diajak mangan lan ngombé bebarengan.
5
Nanging saben dinané pésta wis rampung, Ayub terus nglumpukké anak-anaké perlu pada disutyèkké; ésuké, ijik mruput, Ayub wis tangi, terus masrahaké kurban obongan, tyatyahé miturut sak pira okèhé anaké kuwi, awit tembungé mengkéné: “Menawa anakku pada nggawé dosa lan nyepatani Gusti Allah ing sak njeruhné atiné.” Kaya mengkono kuwi ajek ditindakké karo Ayub.
6
Ing sakwijiné dina dongé para anaké Gusti Allah pada ngadep ing ngarepé GUSTI; terus sétan ya ngadep bebarengan.
7
Ing kono GUSTI ngomong marang sétan: “Kowé sangka ngendi?” Semauré sétan marang GUSTI: “Sangka mubeng ndlajahi bumi.”
8
GUSTI terus takon marang sétan: “Apa kowé nggatèkké abdi-Ku Ayub? Awit ing sak lumahé bumi ora ana wong sing madani bab enggoné jujur lan bener lan ngabekti marang Gusti Allah, uga enggoné ngedohi sing ala.”
9
Semauré sétan marang GUSTI: “Apa tanpa upah Ayub anggèné ngabekti tetep wedi marang Gusti Allah?
10
Piyambaké lan omah uga kabèh bandané, apa ora Panjenengan pageri kemput? Apa sing ditindakké wis Panjenengan berkahi lan bandané mundak okèh ing negara kono.
11
Nanging yèn Panjenengan ngelungké tangan nyerang marang kabèh barang duwèké, mesti bakal nyepatani Panjenengan ing ngarepé Panjenengan.”
12
Préntahé GUSTI marang sétan: “apa sak duwèké wis ing tanganmu, mung waé aja nggepok marang awaké!” Sétan terus lunga sangka ngarepé GUSTI.
13
Ing sakwijiné dina, waktu anaké Ayub lanang lan wadon pada mangan lan ngombé anggur ing omahé sing mbarep,
14
terus ana kongkonan sing teka ing ngarepé Ayub lan nggawa kabar mengkéné: “Waktu sapi ijik digawé ngluku lan kimar wédok pada nyenggut suket ing sak kiwa-tengené,
15
terus ana wong Syéba teka pada nyerang, sapi karo kimar pada direbut lan para pangoné pada dipatèni karo landepé pedang, mung kula déwé sing bisa utyul ngomongi marang sampéyan.”
16
Nalika wong kuwi ijik ngomong, ana wong teka menèh lan ngomong: “Geniné Gusti Allah tiba sangka langit terus nyamber marang wedus gèmbèl uga para pangoné, kabèh entèk pada dipangan karo geni, mung kula déwé sing bisa utyul, ngomongi marang sampéyan.”
17
Nalika wong kuwi ijik ngomong, ana wong teka menèh lan ngomong: “Wong Kasdim pada teka, ana telung grombolan, terus nyerang marang untané lan pada direbut, lan para pangoné dipatèni karo landepé pedang, mung kula déwé sing bisa utyul, ngomongi marang sampéyan.”
18
Nalika wong kuwi ijik ngomong, ana wong teka menèh lan ngomong: “Anak sampéyan lanang wadon ijik pada mangan lan ngombé ing omahé seduluré mbarep,
19
dadakan ana angin lésus teka sangka ara-ara samun terus nyerang omah mau ing pojok-pojoké papat; omahé ambruk ngembruki para wong enom mau, nganti pada mati kabèh, mung kula déwé sing bisa utyul ngomongi marang sampéyan.”
20
Ing kono Ayub terus nyuwèk-nyuwèk jubahé, nyukur rambuté lan sendeku sujut ing bumi,
21
semauré: “Wuda enggonku metu sangka wetengé emakku, ya wuda enggonku bali mbrana. GUSTI sing ngekèki, GUSTI sing njupuk; pinujia asmané GUSTI!”
22
Sak njeruhné lelakon kuwi, Ayub ora nganti nggawé dosa lan ora pisan-pisan nyalahké marang Gusti Allah.
Jump to:
Chapter 1
Chapter 2
Chapter 3
Chapter 4
Chapter 5
Chapter 6
Chapter 7
Chapter 8
Chapter 9
Chapter 10
Chapter 11
Chapter 12
Chapter 13
Chapter 14
Chapter 15
Chapter 16
Chapter 17
Chapter 18
Chapter 19
Chapter 20
Chapter 21
Chapter 22
Chapter 23
Chapter 24
Chapter 25
Chapter 26
Chapter 27
Chapter 28
Chapter 29
Chapter 30
Chapter 31
Chapter 32
Chapter 33
Chapter 34
Chapter 35
Chapter 36
Chapter 37
Chapter 38
Chapter 39
Chapter 40
Chapter 41
Chapter 42
Chapter 2 →
All chapters:
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31
32
33
34
35
36
37
38
39
40
41
42