bible
ra
🌐 Language
English
Español
Français
Deutsch
Português
Italiano
Nederlands
Русский
中文
日本語
한국어
العربية
Türkçe
Tiếng Việt
ไทย
Indonesia
All Languages
Home
/
Javanese
/
Javanese KJS17 (Kitab Jawa Suriname)
/
Job 2
Job 2
Javanese KJS17 (Kitab Jawa Suriname)
← Chapter 1
Jump to:
Chapter 1
Chapter 2
Chapter 3
Chapter 4
Chapter 5
Chapter 6
Chapter 7
Chapter 8
Chapter 9
Chapter 10
Chapter 11
Chapter 12
Chapter 13
Chapter 14
Chapter 15
Chapter 16
Chapter 17
Chapter 18
Chapter 19
Chapter 20
Chapter 21
Chapter 22
Chapter 23
Chapter 24
Chapter 25
Chapter 26
Chapter 27
Chapter 28
Chapter 29
Chapter 30
Chapter 31
Chapter 32
Chapter 33
Chapter 34
Chapter 35
Chapter 36
Chapter 37
Chapter 38
Chapter 39
Chapter 40
Chapter 41
Chapter 42
Chapter 3 →
1
Ing sakwijiné dina, para anaké Gusti Allah pada teka nang ngarepé GUSTI, sétan terus ya teka uga ing sak tengahé para anak mau.
2
Pitakoné GUSTI marang sétan: “Kowé sangka ngendi?” Semauré sétan marang GUSTI: “Ijik tas sangka mubeng ndlajahi bumi.”
3
Tembungé GUSTI marang sétan: “Kowé apa ya nggatèkké marang abdi-Ku Ayub? Awit ing sak lumahé bumi ora ana wong sing madani bab enggoné jujur lan bener lan ngabekti marang Gusti Allah, uga enggoné ngedohi sing ala lan tetep enggoné nurut ing katemenané, senajan kowé wis ngojok-ojoki Aku supaya Ayub bakal tak entèkké tanpa sebab.”
4
Sétan terus nyauri GUSTI: “Kulit gantiné kulit; wong mesti gelem masrahké apa sing dadi duwèké kanggo gantiné nyawané.
5
Nanging yèn Panjenengan ngagakké tangan lan nggepok balung lan dagingé, mesti bakal nyepatani Panjenengan ing ngarepé Panjenengan.”
6
Préntahé GUSTI marang sétan: “Ayub kuwi wis ing tanganmu, nanging émanen nyawané!”
7
Sak lungané sétan sangka ngarepé GUSTI, Ayub terus diebyuki karo lara borok wiwit tlapakané sikil nganti tekan embun-embunané.
8
Ayub terus njupuk beling digawé ngeroki awaké lan nglésot ing pawuhan.
9
Ing kono tembungé bojoné: “Apa sampéyan ijik ngantepi ing kejujuranmu? Mbok disepatani waé Gusti Allahmu, terus matia!”
10
Nanging semauré Ayub: “Tembungmu kuwi kaya wong gemblung, sembarang pawèhé Gusti Allah sing apik pada tak tampani, sing ala apa ora kudu tak tampani uga?” Sak njeruhné kuwi kabèh Ayub ora nganti nggawé dosa karo lambéné.
11
Kantyané Ayub telu bareng krungu bab sak kabèhé tyilaka sing nekani dèwèkné, terus pada teka sangka panggonané déwé-déwé, ya kuwi: Elifas wong Téman, Bildad wong Suah lan Sofar wong Naama; kuwi wis pada setuju arep ngéndangi Ayub perlu ngomongké bélasungkawa lan nglipur.
12
Kedadiané, waktu weruh sangka kadohan, pada pangling marang Ayub, lan banter enggoné pada nangis; uga pada nyuwèk-nyuwèk jubahé lan nyawurké lebu menduwur ing sirahé.
13
Terus pada lungguh nglésot ing lemah ing ngarepé Ayub, suwéné pitung dina pitung mbengi, ora ana sing ngomong sak ketyap waé, awit pada weruh sangsarané Ayub sing luwih abot banget kuwi.
← Chapter 1
Jump to:
Chapter 1
Chapter 2
Chapter 3
Chapter 4
Chapter 5
Chapter 6
Chapter 7
Chapter 8
Chapter 9
Chapter 10
Chapter 11
Chapter 12
Chapter 13
Chapter 14
Chapter 15
Chapter 16
Chapter 17
Chapter 18
Chapter 19
Chapter 20
Chapter 21
Chapter 22
Chapter 23
Chapter 24
Chapter 25
Chapter 26
Chapter 27
Chapter 28
Chapter 29
Chapter 30
Chapter 31
Chapter 32
Chapter 33
Chapter 34
Chapter 35
Chapter 36
Chapter 37
Chapter 38
Chapter 39
Chapter 40
Chapter 41
Chapter 42
Chapter 3 →
All chapters:
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31
32
33
34
35
36
37
38
39
40
41
42