bible
ra
🌐 Language
English
Español
Français
Deutsch
Português
Italiano
Nederlands
Русский
中文
日本語
한국어
العربية
Türkçe
Tiếng Việt
ไทย
Indonesia
All Languages
Home
/
Javanese
/
Javanese KJS17 (Kitab Jawa Suriname)
/
Job 32
Job 32
Javanese KJS17 (Kitab Jawa Suriname)
← Chapter 31
Jump to:
Chapter 1
Chapter 2
Chapter 3
Chapter 4
Chapter 5
Chapter 6
Chapter 7
Chapter 8
Chapter 9
Chapter 10
Chapter 11
Chapter 12
Chapter 13
Chapter 14
Chapter 15
Chapter 16
Chapter 17
Chapter 18
Chapter 19
Chapter 20
Chapter 21
Chapter 22
Chapter 23
Chapter 24
Chapter 25
Chapter 26
Chapter 27
Chapter 28
Chapter 29
Chapter 30
Chapter 31
Chapter 32
Chapter 33
Chapter 34
Chapter 35
Chapter 36
Chapter 37
Chapter 38
Chapter 39
Chapter 40
Chapter 41
Chapter 42
Chapter 33 →
1
Ing kono wong telu mau terus ngendek enggoné nyauri Ayub, awit Ayub ngarani awaké déwé bener;
2
nganti Elihu anaké Barakeel, wong Bus, sangka turunané Ram, nesu. Enggoné nesu marang Ayub kuwi awit nganggep awaké déwé luwih bener tenimbang Gusti Allah.
3
Kantyané telu uga dinesoni, awit senajan wis ora bisa nyauri Ayub, nanging tetep nyalahké Ayub.
4
Nanging Elihu ngentèni enggoné arep rembukan karo Ayub; awit kantya telu mau luwih tuwa tenimbangané dèwèké.
5
Nanging bareng weruh yèn tutuké wong telu kuwi wis ora nyauri menèh, terus tukul nesuné.
6
Mengkéné tembungé Elihu, anaké Barakeel, wong Bus mau: “Aku ijik nom, nanging kowé wis pada uwanen, mulané aku pekéwuh lan wedi ngomongké panemuku marang kowé.
7
Pangrasaku mengkéné: Wong sing wis pada tuwa kuwi apiké pada ngekèki pitutur, lan sing wis okèh tyatyahé tauné kuwi pada ngomongké bab kawityaksanan.
8
Nanging roh ing manungsa lan napasé sing Mahakwasa, kuwi sing ngekèki pangertèn.
9
Duduk wong sing wis okèh umuré sing kanggonan kawityaksanan, duduk wong sing wis tuwa sing ngerti marang keadilan.
10
Mulané rembukanku: Rungokna gunemanku, aku uga arep ngomongké panemuku.
11
Ngertia, aku wis ngentèn-entèni marang tembungmu, aku wis nggatèkké pikiranmu, nganti kowé pada bisa nemu tembung-tembung sing tyotyok.
12
Karo tliti enggonku ngrungokké tembungmu, nanging sejatiné ora ana sing nyatakké salahé Ayub, kowé kabèh ora ana sing nglawan katerangané-katerangané.
13
Saiki kowé aja pada ngomong mengkéné: Aku wis pada nemu kawityaksanan; mung Gusti Allah sing kwasa ngalahké Ayub duduk manungsa.
14
Tembungé ora tumuju marang aku, lan aku ora bakal nyauri karo nggunakké bantahanmu.
15
Wong mau pada delek-delek ora bisa nyauri menèh, ora bisa ngomong sak tembung-tembunga.
16
Apa aku ijik kudu ngentèn-entèni, awit wong-wong kuwi wis ora nduwé tembung, awit wis mandek ora bisa nyauri menèh?
17
Aku uga arep nyauri ing giliranku, aku ya arep ngomongké panemuku.
18
Awit aku kebak tetembungan, semangat ing aku ndesek marang aku.
19
Sak temené batinku kuwi kaya anggur sing ora ana dalané hawa, kaya kantong anyar sing arep bedah.
20
Aku kudu ngomong supaya lega, aku kudu mbukak lambéku lan ngekèki bantahan.
21
Aku ora bakal mèlu-mèlu lan ora bakal ngelem sapa-sapa,
22
awit aku ora ngerti bab ngelem-elem; yèn tumindak mengkono, sing nggawé nyawaku mesti gelis-gelis njabut nyawaku.”
← Chapter 31
Jump to:
Chapter 1
Chapter 2
Chapter 3
Chapter 4
Chapter 5
Chapter 6
Chapter 7
Chapter 8
Chapter 9
Chapter 10
Chapter 11
Chapter 12
Chapter 13
Chapter 14
Chapter 15
Chapter 16
Chapter 17
Chapter 18
Chapter 19
Chapter 20
Chapter 21
Chapter 22
Chapter 23
Chapter 24
Chapter 25
Chapter 26
Chapter 27
Chapter 28
Chapter 29
Chapter 30
Chapter 31
Chapter 32
Chapter 33
Chapter 34
Chapter 35
Chapter 36
Chapter 37
Chapter 38
Chapter 39
Chapter 40
Chapter 41
Chapter 42
Chapter 33 →
All chapters:
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31
32
33
34
35
36
37
38
39
40
41
42