Acts 11

Kurdish Bible (PNU) 2016 - Peymana Nû (Încîl)

← Chapter 10 Jump to: Chapter 12 →

1Şagirt û birayên li Cihûstanê ne, bihîstin ku neteweyan jî gotina Xwedê qebûl kirine.

2Û dema Pêtrûs çû Orşelîmê, alîgirtê sunetê wî rexne kirin

3û gotin: Tu çûyî mala bêsunetan û te bi wan re xwarinê xwar!

4Lê belê Pêtrûs ji serî ve dest pê kir û bûyeran yek û yek ji wan re got:

5Ez li bajarê Yafayê bûm û min dua dikir. Ez ji xwe derbas bûm û min xewn û xeyalekî dît; min dît ku ji ezman firaqekî mîna çarşefekî mezin, ji çar alî ve hatiye berdan û dadikeve heta cîhê min.

6Dema çavên xwe zîq dam ser û bi balkêşî li wê nihêrtim û fikirîm, bi her tewrî heywanên li rûyê erdê ve dijîn, yên çarling, marîjok û civîkên ezmanê dîtim.

7Û dengekî ku ji min re got: Rabe, Pêtrûs, serjê bike û bixwe! bihîstim.

8Lê belê min got: Tu carî nabe, ya Xudan! Ji ber ku tu carî tiştekî rêze an jî mindar neketiye devê min!

9Û deng dîsa, cara duwemîn ji ezmanan ve bersiv da: Tiştên ku Xwedê paqij kiriye, tu rêze meke!

10Û sê carî vêya bû û her tişt dîsa ber bi ezman ve hate hilatin.

11A vay, di wê demê de sê kesên ji Sezariyê ve ji min re hatine şandin, hatin û li ber mala ku ez li wê me, sekinîn.

12Û Ruh ji min re got, bê şik û şiphe bi wan re here. Ev her şeş bira jî bi min re hatin, em çûn, ketin mala wî zilamî.

13Û wî ji me re, di derheqê milyaketê ku di mala wî de sekiniye de têgîhand û ji wî re gotiye: Zilaman bişîne Yafayê, Şîmûnê ku bi navê Pêtrûs ve tête nasîn bide bang kirin;

14ew ê ji te re, gotinên ku tu û hemû maliyên te, hûn ê bi wan ve xelas bibin, bibêje.

15Dema min dest bi axaftinê kir, Ruhê Pîroz mîna ku di destpêkê de daket ser me, daket ser wan jî.

16Wê gavê min ew gotina ku Xudan gotibû, di bîra xwe de anî: Yehya bi avê ve vaftîz kir, lê belê hûn ê bi Ruhê Pîroz ve bên vaftîz kirin.

17Niha, dema me bawerî bi Xudan Îsa Mesîh anî, mîna ku ji me re bûyî, ger eynî xelatê Xwedê dabe wan jî, ma ez dibûm kî ku, bikaribim li dijî Xwedê bisekinim?

18Ew jî paşî ku vana bihîstin, aş bûn û Xwedê bilindtir kirin û gotin: Bi vî awayî Xwedê fersenda tobe kirinê û gîhaştina jiyanê daye neteweyan jî.

19Bawerkirên, li ser zordestiya bi kuştina Steyfan ve destpêkir belav bûbûn, çûn heta Fînîkyayê, Qibrisê û Antaqyayê û gotin tenê ji Cihûdan re didan bihîstinê.

20Lê belê hinek zilamên Qibrisî û Kîrêneyî ên ji nav wan, çûn Antaqyayê, bi Grekan re dest bi axaftinê kirin û ji wan re jî mizgîna Xudan Îsa gotin.

21Destê Xudan bi wan re bû û gellek kes bawer kirin û vegeriyan Xudan.

22Nûçeya vana gîhaşt guhê Dêra ku li Orşelîmê ye û wan Barnabas heta Antaqyayê şandin.

23Û dema ew gîhaşt û xêra Xudan dît, kêfxweş bû û bona ku ji dil bi Xudan ve girêdayî bin, hemûyan teşwîq kir;

24ji ber ku ew mirovek qenc û bi Ruhê Pîroz ve tijî bû û gellek kes beşdarî Xudan bûn.

25Û Barnabas, bona li Saûl bigere, çû Tarsûsê û

26dema ew dît, wî anî Antaqyayê û wusa bû ku, ew heta salekî bi Dêra wir ve hatin cem hev û civakekî mezin perwerde kirin û navê Mesîhiyan, cara yekemîn, li Antaqyayê dan şagirtan.

27Di wan rojan de hinek peyxamber ji Orşelîmê ve hatin Antaqyayê.

28Ji vana yekî, navê wî Agabûs bû, rabû û bi navgîniya Ruh ve dabihîstin ku dê li hemûya dinê xelayek dijwar çê bibe; ev jî di dema qiraletiya Klawdîûs de bû.

29Şagirtan biryar dan ku, dê her kes li gor hêza xwe alîkariyê ji birayên li Cihûstanê dijîn re bişînin;

30vêya jî bi destê Barnabas û Saûl ve ji kalepîran re şandinê ve anîn cîh.

← Chapter 10 Jump to: Chapter 12 →