Acts 20

Kurdish Bible (PNU) 2016 - Peymana Nû (Încîl)

← Chapter 19 Jump to: Chapter 21 →

1Û piştî ku tevlihevî aş bû, Pawlos bangî şagirtan kir û wan teşwîq kir û xatir ji wan xwest û bona ku here Makêdonyayê derket rê.

2Piştî ku ew li wan herêman geriya û bi gellek gotinan wan teşwîq kir, hate Grekîstanê.

3Û wî sê mehe li wir derbas kir û gawa wî xwest ku bi rêya behrê ve biçe Sûriyê, ji ber ku Cihûdan dek û dolavek li dijî wî ava kiribûn, biryar da ku vegera xwe li ser rêya Makêdonyayê ve bike.

4Û lawê Pîros Soparêyê Veriyayî, ji Selanîkiyan Arîstarkûs û Sêkûndûs, Gayoyê Derbêyî û Tîmotêyos û ji Asyayê Tîhîkûs û Trofîmos heta Asyayê bi wî re çûn.

5Vana ji pêşiyê ve çûn û li Troasê li benda me man.

6Em jî di paşî rojên Nanê Bêhavên de, ji Fîlîpê ve vebûn behrê û di pênc rojî de gîhaştin Troasê û hatin cem wan; em heft roj li wir man.

7Dema di roja heftê ya yekemîn de, bona nan par bikin em hatin cem hev, Pawlos bi wan re axifî û ji ber wî nêt kir ku dotira rojê derkeve rê, gotina xwe heta nîvê şevê domand.

8Li oda qatê jorîn ya ku em li wê civiyabûn, gellek qendîl hebûn.

9Ciwanek bi navê Eftîko di şivakê de rûnişt, bi xewekî giran ve ket û her ku Pawlos axaftina xwe dirêj kir, di xewa xwe de têk çû û ji qatê sisiyan ve ket xwarê û bi mirîtî hate rakirin.

10Pawlosê daket jêr, xwe avêt ser û wî himbêz kir û got: Galegalê mekin, ji ber ku canê wî di wî de ye!

11Dîsa derket jor, nan parî kir û xwar, heta ku roj derket bi wan re, bi dirêjî axifî û ûsa derket rê.

12Lê wan lawik bi zindî anîn û gellekî xemrevînî dîtin.

13Em ji pêşiyê li keştiyê siwar bûn û bi nêta rahiştina Pawlos, ber bi Asosê ve derketin rê; ji ber ku ew bi xwe di nêta bi peyatî çûyînê ve ûsa xwestibû.

14Dema li Asosê ji me re pêşwazitiyê kir, me wî girt keştiyê û em derbasî Mîdîliyê bûn.

15Û ji wir em vebûn behrê û dotira rojê em gîhaştin ber girava Kîosê û dotira rojê me serîkî da Samosê û roja din em gîhaştin Mîletê.

16Ji ber ku Pawlos, bona ku li Asyayê wext winda neke, biryar dabû ku bêsekin ji ber Efesê ve derbas bibe; ji ber ku ger mimkûn bibûya bona ku di roja Pentîkostê de li Orşelîmê be lez dikir.

17Wî, ji Mîletê şand Efesê û kalepîrên Dêrê bangî cem xwe kir.

18Û dema hatin cem wî, ji wan re got: Hûn bi xwe dizanin, ji roja yekemîn ve ku min gava xwe avêtiye Asyayê, hemûya wextê li cem we têkiliyên xwe çawa danîme;

19bi dilnizmiyek bitûmî û di nava hêstirê çavan de, ji ber ceribandinên ku bi dek û dolavên Cihûdan ve hatiye serê min, xizmetê ji Xudan re kirim

20û ji tu tiştên ku ji we re bi fêde ye, bona ku bidim bihîstin, xwe nedam alî

21û bona, ji Xwedê re tobê û ji Xudanê me Îsa Mesîh re bawer kirinê, min him ji Grekan, him jî ji Cihûdan re şahdeyiyê kir û him bi eşkereyî, him jî xanî bi xanî gerê ve hînî we kir.

22Û niha, a vay, ez di Ruh de bi girêdayî diçim Orşelîmê; li wê derê dê çi bê serê min, ez nizanim;

23lê Ruhê Pîroz, li her bajarî ji min re şahdeyiyê dike û dibêje ku, tengasî û zincîr û qeyd li benda min in!

24Lê belê ez ji bona xwe qet qîmetê nadim canê xwe; bes ku, bona ez dewra xwe û şahdeyiya Mizgîniya xêra Xwedê bikim, di xizmeta ku min ji Xudan Îsa ve stendiye de bi kefxweşiyê ve serfiraz bibim.

25Û niha, a vay, ez dizanim ku, hûn, yên ez di nav wan de geriyam û Serweriya Xwedê têgîhandime wan, êdî wecê min nebînin.

26Ji bo vê yekê, ez di roja îro de ji we re şahdeyî dikim ku, ez ji xwîna hemûyan paqij im.

27Ji ber ku min xwe ji bo xwestina Xwedê ya bê kêmasî bighînim we neda alî.

28Ji xwe re û bona ajotina Dêra ku Xudan bi xwîna xwe ve bi dest ve xistiye, li hemûya keriyê ku Ruhê Pîroz we ji wê re bi çavnêrîtiyê wezîfedar kiriye miqate bibin!

29Ji ber ku ez dizanim, piştî ku ez herim, gurên hov yên keriyê neparêzin dê têkevin nav we

30û bona ku şagirtan li pey xwe bibin, dê ji nava we jî kesên gotinên rêşaş bibêjin derkevin.

31Ji ber vê yekê hişyar bin, bi bîr ve bînin ku min di nava sê salî de bêsekin, şev û roj, bi hêsirên çavan ve çawa yek û yek îkaz dikir.

32Û ez niha we emanetî Xwedê û gotina xêra wî dikim; ew di hêza ku we pêş ve bibe û di nava hemû pîrozan de mêrasê bide we de ye.

33Min qet çav bernedaye zîv, an jî zêr, an jî kincên tu kesî.

34Hûn bi xwe dizanin ku, ji hewcedariyên min re û ji yên bi min re ne re, van destan xizmetê kirin.

35Di her tiştî de nîşanî we dam ku, bi vî awayî ked kişandin û alîkarî kirina lawazan û bîranîna gotina Xudan Îsa bi xwe gotiye: Dayîn ji stendinê hîn jî dilşadtir e! hewce dike.

36Û piştî ku wî van tiştan got, çong danî û bi hemûyan re dua kir.

37Hemû zehf giriyan û xwe avêtin histuyê Pawlos û wî ramûsandin;

38yê wan herî xemgîn kir, gotina wî ya, hûn ê êdî wecê min nebînin bû. Û wan heta keştiyê wî derbas kirin.

← Chapter 19 Jump to: Chapter 21 →