Acts 4

Welsh 1945 (Cyfieithiad Urdd y Graddedigion 1921-45 (T.N., Hosea ac Amos))

← Chapter 3 Jump to: Chapter 5 →

1A hwy’n llefaru wrth y bobl daeth yr archoffeiriaid a phennaeth y Deml a’r Sadwceaid arnynt,

2yn ymboeni am eu bod yn dysgu’r bobl ac yn cyhoeddi ynglŷn â’r Iesu yr atgyfodiad o feirw,

3a gosodasant eu dwylo arnynt a’u rhoi dan warchod hyd drannoeth; canys yr oedd hi yn awr yn hwyr.

4Ond llawer o’r rhai a glywsai’r gair a gredodd, ac aeth rhif y gwŷr yn rhyw bum mil.

5A thrannoeth y bu cyfarfod o’u llywodraethwyr hwynt a’r henuriaid a’r ysgrifenyddion yng Nghaersalem

6(a hefyd Annas, yr archoffeiriad, a Chaiaffas ac Ioan ac Alecsander a chynifer ag a oedd o’r teulu archoffeiriadol),

7ac wedi eu gosod hwynt yn y canol holent, “Ym mha nerth neu ym mha enw y gwnaethoch chwi hyn?”

8Yna Pedr, wedi ei lanw â’r Ysbryd Glân, a ddywedodd wrthynt, “Lywodraethwyr y bobl a henuriaid,

9os ŷm ni heddiw ar brawf am gymwynas i ddyn claf, pa fodd y mae hwn yn iach,

10bydded hysbys i chwi oll ac i holl bobl Israel mai trwy enw Iesu Grist y Nasaread, a groeshoeliasoch chwi ac a gyfododd Duw o feirw, trwy hwnnw y saif hwn ger eich bron yn iach.

11Hwn yw’r maen a ddiystyriwyd gennych chwi yr adeiladwyr, ac a ddaeth yn ben y gongl.

12Ac nid yw’r Iechydwriaeth yn neb arall, ac nid oes yn wir o dan y nef, wedi ei roi ymhlith dynion, enw arall y mae’n rhaid ein hiacháu drwyddo.”

13Ac wrth sylwi ar hyfder Pedr ac Ioan, ac wedi deall mai dynion anllythrennog a dinod oeddynt, rhyfeddent; adwaenent hwynt eu bod gyda’r Iesu,

14ac a hwy’n gweled y dyn a iachawyd yn sefyll gyda hwynt ni allent wrthddwedyd ddim.

15Ac wedi erchi iddynt fynd allan o’r Sanhedrin, dechreuasant ymgynghori â’i gilydd,

16gan ddywedyd, “Beth a wnawn i’r dynion hyn? canys amlwg yw i bawb sy’n preswylio yng Nghaersalem ddyfod trwyddynt hwy arwydd hysbys, ac ni allwn ei wadu;

17eithr rhag ei daenu ymhellach ymhlith y bobl, bygythiwn hwynt nad ydynt i lefaru mwyach am yr enw hwn wrth neb pwy bynnag.”

18A galwasant hwynt, a’u gorchymyn nad ynganent o gwbl ac na ddysgent am enw’r Iesu.

19Ond atebodd Pedr ac Ioan iddynt, “Ai iawn yw ger bron Duw wrando arnoch chwi yn hytrach nag ar Dduw, bernwch chwi;

20canys ni allwn ni na ddywedom yr hyn a welsom ac a glywsom.”

21Hwythau, wedi eu bygwth ymhellach, gollyngasant hwynt, heb gael dim modd i’w cosbi hwynt, oherwydd y bobl, canys yr oedd pawb yn gogoneddu Duw am yr hyn a ddigwyddasai;

22canys dros ddeugain mlwydd oed oedd y dyn y gwnaethid yr arwydd iachaol hwn arno.

23Ac wedi eu gollwng aethant at eu cyfeillion, a mynegasant y cyfan a ddywedodd yr archoffeiriaid a’r henuriaid wrthynt.

24Hwythau, wedi clywed, codasant yn unfryd lef at Dduw, a dywedasant, “O Benarglwydd, tydi a wnaeth y nef a’r ddaear a’r môr a phob peth sydd ynddynt,

25ti a ddywedodd drwy’r Ysbryd Glân yng ngenau Dafydd, dy was, ein tad ni, Paham yr ymgynddeiriogodd y cenhedloedd, ac y dyfeisiodd y bobloedd bethau ofer?

26Ymddangosodd brenhinoedd y ddaear, a’r llywodraethwyr a ymgasglodd ynghyd yn erbyn yr Arglwydd ac yn erbyn ei Eneiniog ef.

27Canys ymgasglodd yn wir yn y ddinas hon yn erbyn dy Was santaidd Iesu, yr hwn a eneiniaist, Herod a Phontius Pilat ynghyd â’r cenhedloedd a phobloedd Israel,

28i wneuthur yr hyn y rhagluniodd dy law a’th gyngor ei ddyfod.

29Ac yn awr, Arglwydd, edrych ar eu bygythion, a dyro i’th weision gyda phob hyfder lefaru dy air,

30tra estynnych di dy law i beri iachâd ac arwyddion a rhyfeddodau drwy enw dy was santaidd, Iesu.”

31Ac wedi iddynt ymbil, ysgydwyd y lle yr oeddynt wedi ymgasglu, a llannwyd hwynt oll â’r Ysbryd Glân, a llefarent air Duw yn hy.

32A’r lliaws o’r rhai a gredodd oedd o un galon ac enaid, ac ni ddywedai undyn fod dim o’i feddiannau yn eiddo iddo, ond yr oedd ganddynt bopeth yn gyffredin.

33Ac â nerth mawr y rhoddes yr apostolion eu tystiolaeth am atgyfodiad yr Arglwydd Iesu, a gras mawr oedd arnynt oll.

34Ac yn wir nid oedd neb anghenus yn eu plith; canys gwerthai cynifer ag a oedd feddianwyr tiroedd neu dai, a dygent y tâl am yr hyn a werthid,

35a’i osod wrth draed yr apostolion; a rhennid i bawb, yn ôl fel y byddai ar neb angen.

36Ioseff, a gyfenwid Barnabas gan yr apostolion (sef, o’i gyfieithu, Mab Anogaeth), Lefiad, Cypriad o enedigaeth,

37yr hwn bioedd ddarn o dir, a’i gwerthodd, a dug yr arian a’i roddi wrth draed yr apostolion.

← Chapter 3 Jump to: Chapter 5 →