Proverbs 14

Malagasy 2004 (DIEM PROTESTANTA)

← Chapter 13 Jump to: Chapter 15 →

1Ny fahendren’ny vehivavy no mahamafy tokantrano; fa ny fahadalàny kosa maharava izany.

2Izay mizotra amim-pahitsiana no manaja ny TOMPO; fa izay maniasia kosa manamavo Azy.

3Ny tenin’ny adala no itsimohan’ny fiavonavonana; fa ny resaky ny hendry kosa fiarovana ho azy.

4Raha tsy misy omby, dia foana ny efitrano fitahirizam-bary. Fa ny omby matanjaka no mampahazo vokatra betsaka.

5Ny vavolombelona mahatoky tsy mba mandainga; fa ny vavolombelona sandoka kosa milaza lainga.

6Mba mitady fahendrena ny mpaniratsira, fa tsy mahita; Fa izay manan-tsaina kosa mora mahazo fahalalana.

7Halaviro ny olona adala, fa tsy hahitanao teny fahalalana.

8Mitandrim-pitondrantena ny malina satria hendry; Verin’ny hadalany kosa ny olona adala.

9Tsy miraharaha izay hanonitra fahadisoana ny adala; fa ny olo-mahitsy ihany no mahatsapa fahafaham-po.

10Irery ao amin’ny alahelony sy ny fifaliany ny tsirairay; fa tsy misy olon-kafa afaka hiombona izany aminy.

11Ny tranon’ny olon-dratsy horavana fa ny fonenan’ny olo-mahitsy kosa hambinina.

12Misy toetra heverin’ny olona ho mahitsy, kanjo mankany amin’ny fahafatesana no iafarany.

13Na mihomehy aza ny olona, dia mety ory fo; ary ny iafaran’ny fifaliana dia alahelo.

14Ny mpaniasia ho tsiravin’ny vokatry ny toetrany; fa ny tsara fanahy kosa ho ambony noho izy.

15Ny kely saina dia mino ny teny rehetra ambara aminy; fa ny malina kosa mandinika, vao mandroso.

16Matahotra ny ratsy ny hendry ka mivily miala aminy, fa misafoaka kosa ny adala satria matoky tena loatra.

17Izay mora tezitra manao hadalana, ary ny olona miteti-dratsy dia ankahalaina.

18Ny anjaran’ny kely saina dia fahadalana, fa ny voninahitry ny misaina kosa dia fahalalana.

19Miondrika eo anatrehan’ny tsara fanahy ny ratsy fanahy; ary mitsatoka eo am-bavahadin’ny olo-marina ny olon-dratsy.

20Mankahala ny mahantra na dia ny havany aza; fa ny manankarena kosa no maro sakaiza.

21Izay manamavo ny namany dia manota; fa sambatra kosa izay miantra ny ory.

22Maniasia ny olona mikasa hanao ratsy; fa fitiavana sy fihavanana kosa no ho hitan’izay mikasa hanao soa.

23Ny ezaka tsara rehetra dia misy tombontsoa avokoa, fa ny fitsaontsaom-bava kosa miteraka fahantrana.

24Ny hareny no satroboninahitry ny hendry; fa hadalana kosa no ironan’ny adala.

25Ny vavolombelona marina mahavonjy ain’olona, fa ny vavolombelona sandoka kosa dia fiasan’ny lainga.

26Izay manaja ny TOMPO dia manam-pialofana mahatoky; ary misy fiarovana koa ho an’ny zanany.

27Ny fanajana ny TOMPO dia loharanom-piainana, hahazoana miala amin’ny fandrika mahafaty.

28Ny hamaroam-bahoaka no voninahitry ny mpanjaka; fa ny havitsiany kosa no fietreny.

29Izay mahatsindry fo no tena manan-tsaina; fa izay mora misendaotra mampiseho ny hadalany.

30Ny fiadanam-po dia mamelombelona ny vatana; fa ny fialonana kosa dia tahaka ny homamiadana.

31Izay mampahory ny mahantra dia manala baràka an’ilay Andriamanitra Mpanao azy; fa izay miantra ny ory kosa no manome voninahitra Azy.

32Ny ratsy ataon’ny olon-dratsy no mahavery azy; fa ny olo-marina kosa matoky satria tsy manan-tsiny.

33Mitoetra ao am-pon’ny manan-tsaina ny fahendrena, fa moa mba fantatra ao amin’ny olona adala ve izany?

34Ny fahamarinana manandratra avo ny firenena; fa ny fahotana kosa dia henatra ho an’ny vahoaka.

35Ankasitrahin’ny mpanjaka ny mpandraharaha kinga; fa tezerany kosa izay manala baràka.

← Chapter 13 Jump to: Chapter 15 →