Proverbs 8

Galacian 1989 (Biblia SEPT)

← Chapter 7 Jump to: Chapter 9 →

1Velaquí a Sabedoría que chama, o discernimento ergue a súa voz

2nos cumios, á beira dos camiños, apóstase nas congostras,

3xunto ás portas da cidade, a carón das cancelas, pregoa:

4É por vós, homes, por quen chamo, a miña voz diríxese á humanidade.

5Inxenuos, aprendede a habilidade, necios, adquiride siso;

6escoitade, que vou dicir cousas elevadas, o que dirán os meus labios é honrado,

7pois a miña boca moumea a verdade e os meus labios aborrecen o mal.

8Todos os meus ditos son honestos, non hai neles cousa torta nin perversa;

9todos eles son sinceros para o home asisado, e rectos para cantos acadaron saber.

10Aceptade a miña instrución mellor có diñeiro e o coñecemento máis có ouro refinado,

11pois a sabedoría vale máis do que as perlas e non ten comparanza co máis prezado.

12Eu, a Sabedoría, convivo coa prudencia, sei dar cos procedementos axeitados.

13(Temer a Deus é odiar o mal) Eu aborrezo o orgullo e a fachenda, a mala conduta e a boca perversa;

14meus son o plano político e a competencia, a intuición e mais o poder;

15polo meu medio reinan os reis e os gobernantes decretan leis xustas;

16por min administran os estadistas e mais os magnates: todo o que ten dereito a gobernar.

17Eu amo a quen me ama e quen me procura hame encontrar;

18eu traio fartura e honra, riqueza ben fundada e xustiza;

19o meu froito é mellor có ouro bruto e có refinado, o meu produto vale máis cá prata de lei;

20eu marcho polo vieiro da xustiza, polas vereas da equidade,

21repartindo propiedades ós que me aman e enchendo os seus tesouros.

22O Señor produciume ó encetar a súa tarefa, antes das súas actividades;

23desde a antigüidade, desde o remoto pasado fun formada, antes das orixes da terra.

24Cando non había océanos abismais, fun parida, cando non había fontes, mananciais de auga;

25Aínda non foran afincadas as montañas, antes dos outeiros, fun dada a luz;

26cando aínda non fixera a terra e as campías nin os terróns primeiros do mundo,

27cando afirmaba o ceo, alí estaba eu; cando gravaba o cerco arredor do abismo,

28cando aseguraba as nubes no alto e daba enerxía ás fontes subterráneas,

29cando lle impuxo os lindes ó mar de xeito que as augas non incumprisen o seu mandato, cando fixaba os alicerces da terra,

30Alí mesmo estaba eu, cabo del, coma un mestre de obras, dándolle gusto día tras día, folgando diante del continuamente,

31recreándome no orbe da terra, e o meu pracer foron os seres humanos.

32Escoitádeme, xa logo, filliños: felices os que seguen os meus camiños;

33Atendede a instrución e sede sabios, non a refuguedes.

34Feliz o home que me escoita velando as miñas portas día a día, gardando os marcos da miña cancela;

35pois quen me atopa atopou a vida e obtivo o favor do Señor;

36mais quen me ofende, a si mesmo se violenta, todos os que me odian, aman a morte.

← Chapter 7 Jump to: Chapter 9 →