Matthew 10

Kurdish Bible (PNU) 2016 - Peymana Nû (Încîl)

← Chapter 9 Jump to: Chapter 11 →

1Îsa her donzdeh şagirtên xwe bangî cem xwe kir û rayedarî da wan ku, ruhên xerab derxin, hemû êş û nexweşiyan jî baş bikin.

2Navê her donzdeh Şandiyan vana ne: Yê pêşîn Şîmûn ku, ji wî re Pêtrûs gotin û birayê wî Andrêyas, Aqûpê Zebedî û birayê wî Yûhena,

3Fîlîpûs û Bartolomeyo, Tûmas û memûrê bacê Meta, Aqûpê lawê Alfay û Tadeyos,

4Şîmûnê Welatparêz û Cihûdayê Îsxeryotî, ew ê ku bêbextî ji Îsa re kir.

5Îsa ev her Donzdehan şand, emir da wan û got: Neçin rêyên neteweyan û nekevin tu bajarên Samîriyan;

6lê belê hîn jî zêde herin nav mîhên mala Îsraêlê yên winda bûyîne.

7Gava hûn herin, waz bidin û bêjin: Serweriya Ezmanan nêzîk bûye!

8Nexweşan baş bikin, miriyan bivejînin, cizamiyan paqij bikin û cinan derxînin! We bêberdêl girtin û bêberdêl bidin!

9Ne zêr, ne zîv, ne jî sifir di nava pişta xwe de veşêrin;

10ne tûrik ji bona rê, ne du qat kinc, ne çarix, ne jî ço bigirin; ji ber ku xebatkar liyaqî xwarina xwe ye.

11Dema hûn têkevin bajarekî an jî gundekî, malekî liyaq bibînin û li wir bimînin, heta ku hûn ji wir diçin.

12Gava hûn têkevin malê, silavê lê bikin.

13Û ger ew mal liyaq be, bila aştiya we were ser wê, lê belê ger ne liyaq be, bila aştiya we, li we vegere.

14Û kî ku we qebûl neke û guhdariya gotinên we neke, gava ku hûn ji wê malê, an jî ji wî bajarî derkevin, toza lingê xwe dawişînin!

15Bi rastî ez ji we re dibêjim: Di roja daraziyê de dê rewşa welatê Sodom û Gomorayê ji ya wî bajarî çêtir bibe!

16A vay, ez we mîna mîhan dişînim nav guran; mîna maran baqil bin û mîna kevokan pak bin!

17Lê belê xwe ji mirovan ve biparêzin! Ji ber ku dê ew we bidin destê sazûmanan û di keniştên xwe de dê we bidin ber qamçiyan.

18Û ji bona min dê we bibin ber waliyan û qiralan ku, ji wan û netewan re hûn şahdeyiyê bikin.

19Lê belê gava wan hûn dan dest, bona ku ka em ê çi, an jî çawa bibêjin, xemê nekişînin; ji ber ku di wê demê de, ka hûn çi biaxifin dê ji we re bête dayîn.

20Ji ber, yê ku diaxife ne hûn in; lê belê yê ku di we de diaxife, Ruhê Bavê we ye.

21Û dê bira birayê xwe û bav dê zarokê xwe bidin destê kuştinê û dê zarok li dijî dayik û bavên xwe rabin û wan bikujin.

22Û bona navê min her kes dê ji we bikerihin. Lê belê kî ku heta dawiyê sebir bike, dê ew xelas bibe.

23Lê belê dema li vî bajarî tahdê li we bikin, birevin yê din. Ji ber ku bi rastî ez ji we re dibêjim: Heta Lawê Mirov were, hûn ê gera bajarên Îsraêlê neqedînin.

24Şagirt ji mamosteyê xwe ve ne mezintir e û ne jî kole ji efendiyê xwe.

25Hewce dike ku şagirt mîna mamosteyê xwe be û kole jî mîna efendiyê xwe be. Ger wan navê Beelzebûl ji xwediyê malê kiribin, dê çiqas bi zêdeyî ji gelê mala wî re bêjin!

26Ji ber vê yekê tu carî ji wan netirsin, ji ber qet tiştekî sergirtî tune ku neyê vekirin û ne jî tiştekî veşartî heye ku neyê zanîn.

27Çi tiştên ku ez di tariyê de ji we re dibêjim, wan di nav ronahiyê de bibêjin û yên ku di guhên we de hatine gotin, li ser xaniyan ve gazî bikin!

28Û ji yên ku dikarin bedenê bikujin, lê belê nikarin can bikujin metirsin; lê ji yê ku dikare can jî bedenê jî di dojehê de tune bike bitirsin!

29Du civîk bi perekî têne firotin, ne ûsa ye? Lê belê yek jî ji wan bêyî destûr dana Bavê we nakeve erdê.

30Û heta hemûyên porên serê we jî hatine jimartin.

31Ji ber vê yekê netirsin! Ji ber ku hûn ji gellek civîkan hîn jî birûmettir in.

32Niha, di vê rewşê de her kî ku min li ber mirovan qebûl bike, ez ê jî wî li ber Bavê xwe yî ezmanan ve qebûl bikim.

33Lê belê her kî ku li ber mirovan min înkar bike, ez ê jî wî li ber Bavê xwe yî ezmanan înkar bikim.

34Nebêjin ku qey ez bona aşitî anînê hatibim dinê. Ez ne bona anîna aşitiyê, lê belê bona şûr bînim hatime!

35Ji ber ku ez hatim, law ji bavê û qîzê ji dayikê û bûkê jî ji xwesiyê veqetînim.

36Û dê neyarên mirovan ji nav maliyên wî bi xwe bin.

37Kî ku bav û diya xwe ji min zahftir hez bike, ne hêjayî min e û kî ku ji lawê xwe an jî qîza xwe ji min zahftir hez bike, ne hêjayî min e.

38Û kî ku xaça xwe hilnede û li pey min neyê, ew ne hêjayî min e.

39Kî ku canê xwe bibîne, dê wê winda bike û kî ku canê xwe di oxra min de winda bike, dê wê bibîne!

40Yê ku we qebûl dike, min qebûl dike û yê ku min qebûl dike, yê ku min şandiye, qebûl dike.

41Yê ku peyxamberekî ji ber ku peyxamber e qebûl bike, dê xelata peyxamberî bistîne û yê ku mirovekî salih ji ber ku salih e qebûl bike, dê xelata salihtiyê bistîne.

42Û her kî, ji yekî ji wan biçûkan re, ji ber ku şagirt e, tenê tasekî ava sar bide vexwarin, bi rastî ez ji we re dibêjim ku, tu car ew kes xelata xwe winda nake!

← Chapter 9 Jump to: Chapter 11 →