Matthew 4

Kurdish Bible (PNU) 2016 - Peymana Nû (Încîl)

← Chapter 3 Jump to: Chapter 5 →

1Wê gavê Ruh berê Îsa da çolê ku, ji aliyê Îblîs ve bê ceribandin.

2Û piştî ku wî çel roj û çel şevî rojî girt, birçî bû.

3Wê gavê yê ku diceribîne nêzîkî wî bû û jê re got: Ger tu Lawê Xwedê be, bêje, bila van keviran bibin nan!

4Îsa jî lê vegerand û got: Hatiye nivîsandin ku: Mirov tenê bi nan najî, lê belê bi her gotina ku ji devê Xwedê derdikeve dijî!

5Pişt re Îblîs wî bir bajarê pîroz, derxist ser qûleya Perestgehê

6û ji wî re got: Ger tu Lawê Xwedê be, de xwe ji wir bavêje xwar; ji ber ku hatiye nivîsandin: Dê ew ê ji bo te emir bide milyaketên xwe û dê ew ê te li ser destê xwe hilgirin ku, tu lingê xwe li kevirekî nexe.

7Îsa ji wî re got: Ev jî hatiye nivîsandin: Tuyê Xudan Xwedayê xwe neceribîne!

8Dîsa Îblîs ew derxist ser çiyayekî zehf bilind û hemû qiraletiyên dinê û bedewiya wan nîşanî wî da

9û ji wî re got: Ger tu bikevî ser rûyê xwe û ji min re peristinê bike, ez ê vana hemûyan bidim te!

10Wê gavê Îsa ji wî re got: Vekişe, Îblîs! Ji ber ku hatiye nivîsandin: Ji Xudan, Xwedayê xwe re peristinê bike û tenê ji wî re qûlitiyê bike!

11Wê çaxê Îblîs dev ji wî berda û a vay, milyaket hatin û ji wî re xizmet kirin.

12Gava Îsa bihîst ku Yehya hatiye girtin, çû aliyê Celîlê.

13Û wî Nisretê berda, hat Kefernahumê, ber behrê, li nav sînorê Zebûlûnê û Naftaliyê sekinî;

14da ku, ew gotina bi navgîniya Îşaya peyxamber ve hatiye gotin bila bête cîh:

15Welatê Zebûlûnê û welatê Naftaliyê, li ser rêya ber bi behrê, wî aliyê Urdunê, Celîla neteweyan!

16Ew gelê ku di nav tariyê de rûdine, wan ronahiyek mezin dît û yên ku li welat, di siya mirinê de rûdinin, ronahiyek ji wan re derket.

17Wê çaxê Îsa dest bi wazdanê kir û got: Tobe bikin, ji ber ku Serweriya Ezmanan nêzîk bûye!

18Û gava ku Îsa li ber qeraxa behra Celîlê digeriya, wî du bira dîtin; Şîmûnê ku ji wî re digotin Pêtrûs û Andrêyasê birayê wî; wan tor diavêtin behrê, ji ber ku ew masîgir bûn.

19Û Îsa ji wan re got: Li pey min werin; ez ê we bikim nêçîrvanê mirovan!

20Wan jî hema torên xwe di cîh de hiştin û li pey wî çûn.

21Gava ew ji wê derê hinekî pêş ve çû, rastî du birayên din jî hat; Aqûpê Zebedî û Yûhenayê birayê wî; wan tevî bavên xwe Zebedî, di lotkê de torên xwe pîne dikirin û wî bangî wan kir.

22Wan jî hema lotkê û bavê xwe di cîh de hiştin û li pey wî çûn.

23Îsa li hemûya Celîlê digeriya, di keniştên wan de hîn dikir û Mizgîniya Serweriya Ezmanan waz dida; çi jan û nexweşiyên di nava gel de hebûn baş dikir.

24Û navê wî li her derê Sûriyê belav bû û wan her cûre mirovên nexweş dianîn cem wî, yên ku cûr bi cûr di êş û janê de bûn; yên li cinan ketî û fêdar û kûd û wî wan baş kir.

25Û ajaweyên mezin yên ku ji Celîlê û ji Dêkapolîsê û ji Orşelîmê û ji Cihûstanê û ji wî aliyê Urdunê ve dihatin, li pey wî çûn.

← Chapter 3 Jump to: Chapter 5 →