Matthew 17

Kurdish Bible (PNU) 2016 - Peymana Nû (Încîl)

← Chapter 16 Jump to: Chapter 18 →

1Îsa şeş roj pişt re Pêtrûs û Aqûp û birayê wî Yûhena girtin cem xwe û ew bi cûdayî bi xwe re derxist çiyakî bilind.

2Û li ber wan xuyabûna wî hate guhertin; rûyê wî mîna rojê biriqî û kincên wî mîna nûrê sipî bû.

3Û a vay, Mûsa û Êlyas ji wan re xuya bûn û bi Îsa re diaxifîn.

4Û wê wextê Pêtrûs ji Îsa re got: Ya Xudan, baş e ku, em li vê derê ne! Ger tu dixwazî, em ê sê çardaxan li vê derê çêkin: Yekî ji te re û yekî ji Mûsa re û yekî jî ji Êlyas re.

5Hîn ew diaxifî, ewrekî ronahî hate ser wan û a vay, dengek ji ewr hat û got: Ev e Lawê minî xoşewîst, yê ku ez jê razî me; guhdariya wî bikin!

6Gava şagirtan ew deng bihîstin, ketin ser rûyê xwe û zehf tirsiyan.

7Lê belê Îsa nêzîkî wan bû, destê xwe li wan da û got: Rabin, metirsin!

8Wan jî çavê xwe bilind kirin û xeynî Îsa kesek nedîtin.

9Wexta ku ew ji çiyê dihatin xwar, Îsa emir da wan û got: Ew tiştê ku we dîtin, ji kesî re nebêjin, heta ku Lawê Mirov ji mirinê rabe.

10Û şagirtên wî jê pirs kirin û gotin: Ger wusa be, ma çima alimên zagonê dibêjin, berê divê Êlyas bê?

11Û Îsa bersiv da û ji wan re got: Bi rastî, divê berê Êlyas bê û ew ê her tiştî ser rast bike.

12Lê belê ez ji we re dibêjim: Jixwe Êlyas hatiye û wî nas nekirin, lê belê her xwestekên xwe bi wî kirin. Dê Lawê Mirov jî wusa ji destê wan keserê bikişîne.

13Wê çaxê şagirtan fêhm kirin ku, Îsa bona Yehyayê vaftîzkar ji wan re dibêje.

14Û gava ew hatin cem ajaweyê, mirovek nêzîkî Îsa bû û li ber wî çok da û got:

15Ya Xudan, ji lawê min re dilovaniyê bike; ji ber ku ew bi fêwî ye û zehf zehmetê dikişîne; ji ber ku gellek caran dikeve nava agir û gellek caran jî nava avê!

16Û min wî anî cem şagirtên te, lê belê wan hêz neanîbûn ku wî baş bikin.

17Û Îsa bersiv da û got: Ya nîjada bê bawerî û rêşaş! Ma ez ê heta kengê tevî we bim? Ma ez ê heta kengê ji we re sebir bikim? Wî bînin vir, cem min!

18Û Îsa bi cin ve pekiya û cin ji wî derket û lawik ji wê saetê ve baş bû.

19Wê wextê şagirt tenê hatin cem Îsa û gotin: Ma çima me nikarîbû ku wî derxinin?

20Îsa jî ji wan re got: Bona ku baweriya we kêm e! Ji ber ku bi rastî ez ji we re dibêjim: Ger baweriya we qasî hebeke tova xerdalê hebe, hunê ji vî çiya re bêjin: Ji vir vekişe wî alî! dê derbas bibe û tiştekî ku bona we nebe, dê tune be.

21Lê belê ev cinsê ha bi tiştekî din dernayê, xeynî bi dua û bi rojiyê.

22Gava ew li Celîlê bûn, Îsa ji wan re got: Lawê Mirov dê bidin destê mirovan.

23Ew ê wî bikujin û roja sêwemîn, ew ê biveje. Û ji ber vê yekê şagirt zehf xemgîn bûn.

24Gava ew gîhaştin Kefernahûmê, yên ku nîv şekelî distînin, hatin cem Pêtrûs û gotin: Ma mamosteyê we nîv şekelî nade?

25Pêtrûs got: Belê, dide! Û gava ew hate malê, berî Îsa ji wî re got: Şîmûn! Ma tu çawa texmîn dikî? Qiralên dinê xercê an jî bacê ji kî distînin? Ji zarokên xwe, an ji xerîban?

26Pêtrûs jê re got: Ji xerîban. Îsa jê re got: Hingê zarok azad in.

27Lê belê bona ku em wan hêrs nekin, here golê, şewkê bavêje û masiyê pêşîn ku derdikeve, bigre, devê wî veke û tuyê şekelekî bibînî; wê bigre, ji bo min û xwe bide wan!

← Chapter 16 Jump to: Chapter 18 →