Numbers 14 — Lao Bible 2012 (ພຣະຄຳພີສັກສິ)

1ປະຊາຊົນຕ່າງກໍຮ້ອງໄຫ້ດ້ວຍຄວາມທຸກໃຈຕະຫລອດທັງຄືນ.

2ພວກເຂົາຈົ່ມຮ້າຍໃສ່ໂມເຊແລະອາໂຣນວ່າ, “ຕາຍຢູ່ທີ່ປະເທດເອຢິບ ຫລືຢູ່ທີ່ຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານກໍຍັງດີກວ່າ

3ເປັນຫຍັງພຣະເຈົ້າຢາເວຈຶ່ງຈະນຳພວກເຮົາເຂົ້າໄປໃນດິນແດນນັ້ນ? ພວກເຮົາຈະຖືກຂ້າໃນສະໜາມຮົບ ແລະບັນດາລູກເມຍຂອງພວກເຮົາກໍຈະຖືກຈັບໄປ. ພວກເຮົາກັບຄືນໄປເອຢິບບໍ່ດີກວ່າບໍ?”

4ສະນັ້ນ ພວກເຂົາຈຶ່ງເວົ້າຕໍ່ກັນແລະກັນວ່າ, “ໃຫ້ເລືອກເອົາຜູ້ນຳຜູ້ໜຶ່ງແລະກັບຄືນໄປປະເທດເອຢິບ.”

5ແລ້ວໂມເຊແລະອາໂຣນກໍຂາບລົງດິນຕໍ່ໜ້າປະຊາຊົນທັງໝົດ.

6ແຕ່ໂຢຊວຍລູກຊາຍຂອງນູນ ແລະກາເລັບລູກຊາຍຂອງເຢຟຸນເນ ສອງຄົນໃນຈຳນວນພວກນັກສືບສອດແນມ ໄດ້ຈີກເສື້ອຂອງຕົນດ້ວຍຄວາມເສຍໃຈ

7ແລະເວົ້າຕໍ່ປະຊາຊົນວ່າ, “ດິນແດນຊຶ່ງພວກຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ໄປສຳຫລວດເບິ່ງນັ້ນ ເປັນດິນແດນທີ່ດີເລີດ.

8ຖ້າພຣະເຈົ້າຢາເວຫາກພໍໃຈນຳພວກເຮົາ ພຣະອົງກໍຈະນຳພາພວກເຮົາໄປທີ່ນັ້ນ ແລະມອບດິນແດນທີ່ອຸດົມແລະຮັ່ງມີໃຫ້ແກ່ພວກເຮົາ.

9ຢ່າກະບົດຕໍ່ສູ້ພຣະເຈົ້າຢາເວເລີຍ ແລະຢ່າສູ່ຢ້ານປະຊາຊົນທີ່ອາໄສຢູ່ທີ່ນັ້ນ. ພວກເຮົາຈະຊະນະພວກເຂົາຢ່າງງ່າຍດາຍ. ພຣະເຈົ້າຢາເວສະຖິດຢູ່ນຳພວກເຮົາ ແລະຈະຊົງທຳລາຍບັນດາພະທີ່ປົກປັກຮັກສາພວກເຂົາໃຫ້ສູນສິ້ນໄປໝົດ; ສະນັ້ນ ຢ່າສູ່ຢ້ານເລີຍ.”

10ຊຸມຊົນທັງໝົດກຳລັງຈະໃຊ້ຫີນແກວ່ງໃສ່ໂມເຊແລະອາໂຣນໃຫ້ຕາຍ, ແຕ່ໃນທັນໃດນັ້ນ ປະຊາຊົນໄດ້ເຫັນສະຫງ່າຣາສີຂອງພຣະເຈົ້າຢາເວປາກົດທີ່ເທິງຫໍເຕັນບ່ອນຊຸມນຸມ.

11ພຣະເຈົ້າຢາເວໄດ້ກ່າວແກ່ໂມເຊວ່າ, “ປະຊາຊົນເຫຼົ່ານີ້ຍັງຈະໝິ່ນປະໝາດເຮົາອີກດົນນານປານໃດ? ເຖິງແມ່ນວ່າ ເຮົາໄດ້ເຮັດການອັດສະຈັນຫລາຍຢ່າງໃນທ່າມກາງພວກເຂົາແລ້ວ ພວກເຂົາກໍຍັງປະຕິເສດທີ່ຈະໄວ້ວາງໃຈໃນເຮົາຕະຫລອດໄປບໍ?

12ເຮົາຈະສົ່ງໂຣກລະບາດຮ້າຍແຮງທຳລາຍພວກເຂົາ ແຕ່ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ເຈົ້າເປັນພໍ່ຂອງຊົນຊາດໃຫຍ່ຊາດໜຶ່ງ ແລະມີອຳນາດຫລາຍກວ່າພວກເຂົາ.”

13ແຕ່ໂມເຊໄດ້ຕອບພຣະເຈົ້າຢາເວວ່າ, “ພຣະອົງໄດ້ນຳປະຊາຊົນເຫຼົ່ານີ້ອອກມາຈາກປະເທດເອຢິບດ້ວຍຣິດອຳນາດຂອງພຣະອົງເອງ. ເມື່ອຊາວເອຢິບໄດ້ຍິນສິ່ງທີ່ພຣະອົງເຮັດຕໍ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ

14ພວກເຂົາກໍຈະບອກເລື່ອງນັ້ນໃຫ້ແກ່ປະຊາຊົນທີ່ອາໄສຢູ່ໃນດິນແດນນີ້. ຄົນພວກນັ້ນໄດ້ຍິນແລ້ວວ່າພຣະອົງຄືພຣະເຈົ້າຢາເວ ສະຖິດຢູ່ທ່າມກາງພວກຂ້ານ້ອຍ ແລະພຣະເຈົ້າຢາເວໄດ້ປາກົດໜ້າຕໍ່ໜ້າໃຫ້ພວກຂ້ານ້ອຍເຫັນ, ແລະເປັນເສົາເມກຊຶ່ງຢຸດຢູ່ເທິງພວກຂ້ານ້ອຍ ແລະພຣະອົງຍັງໄດ້ນຳພາພວກຂ້ານ້ອຍໄປ ເປັນເສົາເມກໃນເວລາກາງເວັນ ແລະເປັນເສົາໄຟໃນເວລາກາງຄືນ.

15ມາບັດນີ້ ຖ້າພຣະອົງຫາກຂ້າປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງທັງໝົດ ຊົນຊາດທັງຫລາຍທີ່ໄດ້ຍິນເຖິງຊື່ສຽງຂອງພຣະອົງກໍຈະກ່າວວ່າ

16‘ເພາະພຣະເຈົ້າຢາເວບໍ່ສາມາດນຳພາພວກເຂົາເຂົ້າໄປໃນດິນແດນ ທີ່ພຣະອົງໄດ້ສັນຍາໄວ້ກັບພວກເຂົານັ້ນໄດ້. ພຣະອົງຈຶ່ງຂ້າປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງເອງຢູ່ໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານ.’

17ສະນັ້ນ ບັດນີ້ພຣະເຈົ້າຢາເວອົງຍິ່ງໃຫຍ່ເອີຍ ຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງວິງວອນຂໍພຣະອົງຊົງໂຜດສຳແດງຣິດອຳນາດຂອງພຣະອົງ ແລະເຮັດສິ່ງທີ່ພຣະອົງໄດ້ສັນຍາໄວ້ ເມື່ອພຣະອົງກ່າວວ່າ,

18‘ພຣະເຈົ້າຢາເວຜູ້ບໍ່ຮ້າຍງ່າຍ, ຜູ້ສຳແດງຄວາມຮັກອັນໝັ້ນຄົງ ແລະຄວາມສັດຊື່ຕະຫລອດໄປ ພ້ອມທັງຍົກບາບໃຫ້ອະໄພແກ່ຜູ້ທີ່ກະບົດຕໍ່ສູ້ເຮົາ, ແຕ່ເຮົາຈະບໍ່ລະເລີຍທີ່ຈະລົງໂທດ ລູກຫລານຂອງຜູ້ທີ່ໄດ້ກະທຳບາບຕໍ່ສູ້ເຮົາເຖິງສາມສີ່ຊົ່ວເຊັ່ນຄົນ ສຳລັບການບາບຂອງພໍ່ແມ່ພວກເຂົາ.’

19ຂໍຊົງຍົກໂທດບາບໃຫ້ຄົນເຫຼົ່ານີ້ເສຍເຖີດ ຕາມຄວາມຮັກອັນໝັ້ນຄົງ ເໝືອນດັ່ງທີ່ພຣະອົງໄດ້ຍົກໂທດບາບໃຫ້ພວກເຂົາ ຕອນທີ່ຫາກໍໄດ້ອອກມາຈາກປະເທດເອຢິບຈົນເຖິງທຸກວັນນີ້.”

20ພຣະເຈົ້າຢາເວໄດ້ຕອບວ່າ, “ເຮົາຈະຍົກໂທດບາບໃຫ້ພວກເຂົາ ຕາມທີ່ເຈົ້າໄດ້ຂໍຮ້ອງມາ,

21ແຕ່ເຮົາມີຊີວິດຢູ່ຢ່າງແນ່ແທ້ສັນໃດ ທົ່ວແຜ່ນດິນໂລກຈະເຕັມໄປດ້ວຍສະຫງ່າຣາສີຂອງພຣະເຈົ້າຢາເວສັນນັ້ນ,

22ບໍ່ມີໃຜຈັກຄົນໃນຈຳນວນຄົນເຫຼົ່ານີ້ ທີ່ໄດ້ເຫັນສະຫງ່າຣາສີຂອງເຮົາ ແລະການອັດສະຈັນແລະໝາຍສຳຄັນຕ່າງໆທີ່ເຮົາໄດ້ກະທຳ ຢູ່ໃນປະເທດເອຢິບແລະໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານ ແລະໄດ້ທົດລອງເຮົາເຖິງສິບເທື່ອແລ້ວ ແຕ່ຍັງໄດ້ປະຕິເສດທີ່ຈະເຊື່ອຟັງເຮົາ.

23ພວກເຂົາຈະບໍ່ໄດ້ເຂົ້າໄປໃນດິນແດນ ຊຶ່ງເຮົາໄດ້ສັນຍາໄວ້ກັບບັນພະບຸລຸດຂອງພວກເຂົານັ້ນຈັກເທື່ອ. ພວກທີ່ໝິ່ນປະໝາດເຮົານັ້ນ ຈະບໍ່ມີຈັກຄົນໜຶ່ງຄົນດຽວທີ່ໄດ້ເຂົ້າໄປໃນທີ່ນັ້ນ.

24ແຕ່ຍ້ອນກາເລັບ ຄົນຮັບໃຊ້ຂອງເຮົາ ມີທ່າທີແຕກຕ່າງຈາກຄົນເຫຼົ່ານີ້ ແລະລາວສັດຊື່ຕໍ່ເຮົາ ເຮົາຈະນຳພາລາວເຂົ້າໄປໃນດິນແດນທີ່ລາວໄດ້ໄປສຳຫລວດ ແລະເຊື້ອສາຍຂອງລາວຈະໄດ້ເປັນກຳມະສິດດິນແດນ

25ຊຶ່ງເປັນຮ່ອມພູທີ່ຊາວອາມາເຫຼັກກັບຊາວການາອານອາໄສຢູ່ໃນເວລານີ້. ໃນມື້ອື່ນ ພວກເຈົ້າຈົ່ງກັບຄືນໄປໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານຕາມສາຍທາງໄປສູ່ອ່າວອາກາບາ.”

26ພຣະເຈົ້າຢາເວໄດ້ກ່າວແກ່ໂມເຊກັບອາໂຣນວ່າ,

27“ຄົນຊົ່ວເຫຼົ່ານີ້ ຈະຈົ່ມຮ້າຍໃສ່ເຮົາໄປອີກດົນນານປານໃດ? ເຮົາໄດ້ຍິນສຽງຈົ່ມຮ້າຍເຫຼົ່ານັ້ນພຽງພໍແລ້ວ

28ບັດນີ້ ຈົ່ງໃຫ້ຄຳຕອບນີ້ແກ່ພວກເຂົາວ່າ, ‘ພຣະເຈົ້າຢາເວກ່າວວ່າ ເຮົາມີຊີວິດຢູ່ແນ່ນອນສັນໃດ ເຮົາຈະເຮັດຕາມທີ່ເຈົ້າໄດ້ຂໍຮ້ອງເຮົາສັນນັ້ນ.

29ພວກເຈົ້າຈະຕາຍແລະຊາກສົບຂອງພວກເຈົ້າຈະກະຈັດກະຈາຍ ທົ່ວຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານ. ຍ້ອນພວກເຈົ້າຈົ່ມຮ້າຍໃສ່ເຮົາ ຄົນທີ່ມີອາຍຸຊາວປີຂຶ້ນໄປໃນພວກເຈົ້າ ຈະບໍ່ໄດ້ເຂົ້າໄປໃນດິນແດນນັ້ນເດັດຂາດ.

30ເຮົາໄດ້ສັນຍາວ່າຈະໃຫ້ພວກເຈົ້າຢູ່ທີ່ນັ້ນ ແຕ່ໃນພວກເຈົ້າຈະບໍ່ມີໃຜໄດ້ຢູ່ ນອກຈາກກາເລັບລູກຊາຍຂອງເຢຟຸນເນແລະໂຢຊວຍລູກຊາຍຂອງນູນ.

31ພວກເຈົ້າໄດ້ເວົ້າວ່າ, ລູກຫລານຂອງພວກເຈົ້າຈະຖືກຈັບໄປ ແຕ່ເຮົາຈະນຳພວກເຂົາເຂົ້າໄປໃນດິນແດນທີ່ພວກເຈົ້າບໍ່ຍອມຮັບເອົາ ແລະທີ່ນັ້ນຈະເປັນບ້ານເຮືອນຂອງພວກເຂົາ.

32ພວກເຈົ້າຈະຕາຍຢູ່ທີ່ຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານນີ້.

33ພວກລູກຫລານຂອງພວກເຈົ້າຈະທ່ອງທ່ຽວໄປມາໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານ ເປັນເວລາສີ່ສິບປີ ຕ້ອງທົນທຸກລຳບາກຍ້ອນຄວາມບໍ່ສັດຊື່ຂອງພວກເຈົ້າ ຈົນກວ່າຄົນສຸດທ້າຍໃນພວກເຈົ້າຕາຍໄປ.

34ພວກເຈົ້າຈະໄດ້ຮັບຜົນກຳເພາະການບາບຂອງພວກເຈົ້າເປັນເວລາ 40 ປີນັ້ນຄື: ໜຶ່ງປີຕໍ່ໜຶ່ງວັນຂອງສີ່ສິບວັນ ຕາມເວລາທີ່ພວກເຈົ້າໄດ້ໃຊ້ສຳຫລວດດິນແດນນັ້ນ. ພວກເຈົ້າຈະຮູ້ວ່າການເປັນສັດຕູກັບເຮົານັ້ນເປັນຢ່າງໃດ.

35ເຮົາແມ່ນພຣະເຈົ້າຢາເວ ເຮົາໄດ້ກ່າວວ່າ ເຮົາຈະເຮັດເຊັ່ນນີ້ຕໍ່ຄົນຢ່າງພວກເຈົ້າ ທີ່ຮ່ວມຫົວກັນຕໍ່ສູ້ເຮົາ. ພວກເຈົ້າແຕ່ລະຄົນຈະຕາຍຢູ່ໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານນີ້.”’

36ຄົນທີ່ໂມເຊໄດ້ສົ່ງໄປສຳຫລວດດິນແດນນຳລາຍງານບໍ່ຈິງມາເວົ້າ ຊຶ່ງພາໃຫ້ປະຊາຊົນຈົ່ມຮ້າຍຕໍ່ສູ້ພຣະອົງ. ສະນັ້ນ ຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາເປັນໂຣກລະບາດຮ້າຍແຮງ ແລະຕາຍໄປຕໍ່ໜ້າພຣະເຈົ້າຢາເວ.

38ໃນຈຳນວນນັກສືບສອດແນມສິບສອງຄົນນັ້ນ ມີແຕ່ໂຢຊວຍລູກຊາຍຂອງນູນແລະກາເລັບລູກຊາຍຂອງເຢຟຸນເນເທົ່ານັ້ນທີ່ມີຊີວິດຢູ່.

39ເມື່ອໂມເຊໄດ້ບອກເຖິງຖ້ອຍຄຳເຫຼົ່ານີ້ໃຫ້ຊາວອິດສະຣາເອນທັງໝົດຟັງ, ພວກເຂົາກໍພາກັນຮ້ອງໄຫ້ທຸກໂສກຢ່າງຂົມຂື່ນ.

40ພວກເຂົາໄດ້ລຸກຂື້ນຕັ້ງແຕ່ເຊົ້າໆ ແລະພວກເຂົາໄດ້ຂື້ນໄປເທິງເນີນພູສູງໂດຍເວົ້າວ່າ, “ບັດນີ້ ພວກເຮົາພ້ອມແລ້ວທີ່ຈະໄປສູ່ດິນແດນບ່ອນທີ່ພຣະເຈົ້າຢາເວໄດ້ຊົງສັນຍາໄວ້. ພວກເຮົາຍອມຮັບວ່າພວກເຮົາໄດ້ເຮັດບາບແລ້ວ.”

41ແຕ່ໂມເຊໄດ້ບອກວ່າ, “ຖ້າດັ່ງນັ້ນ ເປັນຫຍັງພວກເຈົ້າຈຶ່ງບໍ່ເຊື່ອຟັງຄຳສັ່ງຂອງພຣະເຈົ້າຢາເວ? ພວກເຈົ້າຈະບໍ່ໄດ້ຮັບໄຊຊະນະດອກ

42ຢ່າໄປເລີຍ ເພາະພຣະເຈົ້າຢາເວຈະບໍ່ສະຖິດຢູ່ນຳພວກເຈົ້າ ແລະພວກເຈົ້າຈະພ່າຍແພ້ພວກສັດຕູ.

43ເມື່ອພວກເຈົ້າປະເຊີນໜ້າກັບຊາວອາມາເຫຼັກ ແລະຊາວການາອານໃນທີ່ນັ້ນ ພວກເຈົ້າຈະຕາຍຢູ່ໃນສະໜາມຮົບ; ເພາະວ່າພວກເຈົ້າບໍ່ຍິນຍອມເຮັດຕາມຄຳສັ່ງຂອງພຣະເຈົ້າຢາເວ, ພຣະເຈົ້າຢາເວຈະບໍ່ສະຖິດຢູ່ນຳພວກເຈົ້າ.”

44ແຕ່ພວກເຂົາກໍຍັງຕັ້ງໃຈຂຶ້ນໄປເທິງເນີນພູສູງ ໂດຍທີ່ຫີບພັນທະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າຢາເວແລະໂມເຊຍັງຢູ່ໃນຄ້າຍ.

45ແລ້ວພວກອາມາເຫຼັກແລະພວກການາອານທີ່ຢູ່ໃນທີ່ນັ້ນກໍໄດ້ໂຈມຕີຄືນ ແລະຂັບໄລ່ພວກເຂົາໃຫ້ພ່າຍແພ້ຢ່າງສິ້ນເຊີງທີ່ເມືອງໂຮມາ.