Numbers 15

Lao Bible 2012 (ພຣະຄຳພີສັກສິ)

← Chapter 14 Jump to: Chapter 16 →

1ພຣະເຈົ້າຢາເວໄດ້ກ່າວແກ່ໂມເຊວ່າ,

2“ຈົ່ງບອກປະຊາຊົນອິດສະຣາເອນວ່າ, ‘ເມື່ອພວກເຈົ້າເຂົ້າໃນດິນແດນ ທີ່ເຮົາຈະມອບໃຫ້ເປັນທີ່ຢູ່ອາໄສຂອງພວກເຈົ້າແລ້ວ

3ພວກເຈົ້າຕ້ອງຖວາຍງົວເຖິກໂຕໜຶ່ງ, ແກະເຖິກໂຕໜຶ່ງ, ແກະ ຫລືແບ້ໂຕໜຶ່ງແກ່ພຣະເຈົ້າຢາເວກໍໄດ້ ຕາມພິທີເຜົາສັດທັງໂຕຖວາຍບູຊາດ້ວຍໄຟ ຫລືຖວາຍບູຊາອັນເນື່ອງມາຈາກຜົນສຳເລັດໃນການບະບົນໄວ້ ຫລືຖວາຍບູຊາຕາມໃຈສະໝັກ ຫລືຖວາຍບູຊາໃນວັນສະຫລອງເທດສະການຕ່າງໆຕາມປົກກະຕິ ກິ່ນຫອມຫວນຂອງເຄື່ອງບູຊາເຫຼົ່ານີ້ ຈຶ່ງເປັນທີ່ພໍໃຈອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.

4ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ເອົາລູກແກະຫລືແບ້ມາເຜົາຖວາຍບູຊາແກ່ພຣະເຈົ້າຢາເວ ຈະຕ້ອງນຳມາພ້ອມກັບສັດແຕ່ລະໂຕຄື: ແປ້ງເຂົ້າຢ່າງດີໜຶ່ງກິໂລກຼາມປົນກັບນໍ້າມັນໝາກກອກເທດໜຶ່ງລິດ ຕາມພິທີການຖວາຍພືດຜົນເປັນເມັດພ້ອມກັບເຫຼົ້າອະງຸ່ນໜຶ່ງລິດ.

6ເມື່ອຖວາຍແກະເຖິກໂຕໜຶ່ງ ໃຫ້ນຳເຄື່ອງຖວາຍມາພ້ອມ ມີແປ້ງເຂົ້າຢ່າງດີສອງກິໂລກຼາມ ປົນກັບນໍ້າມັນໝາກກອກເທດເຄິ່ງລິດ

7ພ້ອມກັບເຫຼົ້າອະງຸ່ນລິດເຄິ່ງ. ກິ່ນຫອມຫວນຂອງເຄື່ອງບູຊານັ້ນ ຈຶ່ງເປັນທີ່ພໍໃຈພຣະເຈົ້າຢາເວ.

8ເມື່ອຖວາຍງົວເຖິກໂຕໜຶ່ງແກ່ພຣະເຈົ້າຢາເວຕາມພິທີຖວາຍບູຊາດ້ວຍໄຟ ຫລືຖວາຍບູຊາທີ່ສືບເນື່ອງມາຈາກຜົນສຳເລັດໃນການບະບົນໄວ້ ຫລືຕາມພິທີຖວາຍເພື່ອຄວາມສາມັກຄີທຳກໍດີ

9ໃຫ້ນຳເຄື່ອງມາຖວາຍພ້ອມງົວເຖິກ ມີແປ້ງເຂົ້າຢ່າງດີສາມກິໂລກຼາມ ປົນກັບນໍ້າມັນໝາກກອກເທດສອງລິດ

10ພ້ອມທັງເຫຼົ້າອະງຸ່ນສອງລິດ. ກິ່ນຫອມຫວນຂອງເຄື່ອງບູຊານັ້ນ ຈຶ່ງເປັນທີ່ພໍໃຈພຣະເຈົ້າຢາເວ.

11ໃຫ້ປະຕິບັດດັ່ງນີ້ ເມື່ອຖວາຍບູຊາງົວເຖິກຫລືແບ້, ແກະເຖິກ, ລູກແກະຫລືລູກແບ້ໜຸ່ມ.

12ເມື່ອໃດໄດ້ຖວາຍຫລາຍກວ່າໜຶ່ງໂຕຂຶ້ນໄປ ກໍໃຫ້ເພີ່ມເຄື່ອງຖວາຍບູຊາຄູ່ກັນໄປຕາມຊັດສ່ວນ.

13ໃຫ້ຊາວອິດສະຣາເອນພື້ນເມືອງທຸກຄົນປະຕິບັດຕາມລະບຽບການນີ້ ເມື່ອມີການຖວາຍອາຫານ ກິ່ນຫອມຫວນຂອງການຖວາຍນັ້ນ ຈຶ່ງເປັນທີ່ພໍໃຈພຣະເຈົ້າຢາເວ.

14ຖ້າຄົນຕ່າງດ້າວທີ່ອາໄສຢູ່ນຳພວກເຈົ້ານັ້ນ ບໍ່ວ່າຢູ່ຊົ່ວຄາວຫລືຢູ່ຢ່າງຖາວອນກໍດີ ຖ້າຢາກຖວາຍອາຫານກໍໃຫ້ປະຕິບັດຕາມແບບດຽວກັນ. ກິ່ນຫອມຫວນຂອງການຖວາຍນັ້ນຈຶ່ງເປັນທີ່ພໍໃຈພຣະເຈົ້າຢາເວ.

15ໃຫ້ພວກເຈົ້າເອງ ແລະຄົນຕ່າງດ້າວທີ່ຢູ່ນຳພວກເຈົ້າ ປະຕິບັດຕາມແບບດຽວກັນນີ້ ທຸກຍຸກທຸກສະໄໝສືບໄປ. ພວກເຈົ້າ ແລະພວກເຂົາມີຄຸນຄ່າເທົ່າທຽມກັນ ຕໍ່ໜ້າຂອງພຣະເຈົ້າຢາເວ

16ດັ່ງນັ້ນ ຈຶ່ງໃຫ້ໃຊ້ກົດບັນຍັດ ແລະລະບຽບການຢ່າງດຽວກັນ.”’

17ພຣະເຈົ້າຢາເວໄດ້ກ່າວແກ່ໂມເຊວ່າ,

18“ຈົ່ງບອກປະຊາຊົນອິດສະຣາເອນວ່າ, ‘ເມື່ອພວກເຈົ້າເຂົ້າໄປໃນດິນແດນທີ່ເຮົາກຳລັງຈະນຳພວກເຈົ້າເຂົ້າໄປນັ້ນ.

19ເມື່ອກິນອາຫານຊະນິດໃດທີ່ໄດ້ຈາກພືດຜົນຢູ່ໃນດິນແດນນັ້ນ ເຈົ້າຈົ່ງນຳເຄື່ອງບູຊາ ມາຖວາຍແກ່ພຣະເຈົ້າຢາເວ.

20ເມື່ອພວກເຈົ້າເຮັດເຂົ້າຈີ່ ດ້ວຍເມັດພືດທີ່ຫາກໍເກັບກ່ຽວໃໝ່ ຈົ່ງເອົາເຂົ້າຈີ່ກ້ອນທຳອິດມາຖວາຍ ເປັນເຄື່ອງບູຊາຢ່າງດຽວກັບເຄື່ອງເຄື່ອງບູຊາເຂົ້າທີ່ຫາກໍເອົາອອກມາຈາກລານຟາດເຂົ້າ.

21ຈົ່ງຖວາຍເຂົ້າຈີ່ທີ່ເຮັດນັ້ນ ເປັນຂອງຖວາຍພິເສດຖວາຍແກ່ພຣະເຈົ້າຢາເວທຸກຍຸກທຸກສະໄໝສືບໄປ.

22ແຕ່ເມື່ອມີຜູ້ໜຶ່ງບໍ່ໄດ້ປະຕິບັດ ໂດຍບໍ່ຕັ້ງໃຈຕາມກົດບັນຍັດເຫຼົ່ານັ້ນ ທີ່ພຣະເຈົ້າຢາເວໄດ້ມອບໃຫ້ໂມເຊ.

23ໃນຫລາຍຊົ່ວອາຍຸຄົນໃນຊຸມຊົນ ບໍ່ໄດ້ປະຕິບັດຕາມທີ່ພຣະເຈົ້າຢາເວໄດ້ສັ່ງໄວ້ທຸກປະການຜ່ານທາງໂມເຊ.

24ຖ້າການຜິດພາດຢ່າງນີ້ຫາກໄດ້ເກີດຂຶ້ນເພາະຊຸມຊົນຮູ້ເທົ່າບໍ່ເຖິງການ ໃຫ້ພວກເຈົ້ານຳງົວເຖິກໂຕໜຶ່ງມາຕາມພິທີຖວາຍບູຊາ ຄູ່ກັບການຖວາຍພືດຜົນເປັນເມັດຢ່າງດີ ແລະເຫຼົ້າອະງຸ່ນ. ກິ່ນຫອມຫວນຂອງການຖວາຍນັ້ນ ຈຶ່ງເປັນທີ່ພໍໃຈພຣະເຈົ້າຢາເວ. ນອກຈາກນີ້ ພວກເຂົາຕ້ອງຖວາຍແບ້ເຖິກຕື່ມອີກໂຕໜຶ່ງຕາມພິທີຖວາຍເພື່ອລຶບລ້າງບາບ.

25ປະໂຣຫິດຈະເຮັດພິທີຊຳລະບາບສຳລັບຊຸມຊົນອິດສະຣາເອນ ແລະພວກເຂົາກໍຈະໄດ້ຮັບການອະໄພ ເພາະແມ່ນຄວາມຜິດພາດທີ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນໂດຍບໍ່ຕັ້ງໃຈ ແລະພວກເຂົາກໍໄດ້ນຳເຄື່ອງຖວາຍເພື່ອລຶບລ້າງບາບມາຕໍ່ໜ້າພຣະເຈົ້າຢາເວ ຕາມພິທີຖວາຍບູຊາດ້ວຍໄຟແກ່ພຣະເຈົ້າຢາເວແລ້ວ.

26ຍ້ອນທຸກໆຄົນໄດ້ມີສ່ວນໃນຄວາມຜິດພາດນັ້ນ ສະນັ້ນ ຊຸມຊົນອິດສະຣາເອນທັງໝົດ ແລະຄົນຕ່າງດ້າວທຸກໆຄົນທີ່ໄດ້ອາໄສຢູ່ນຳກໍຈະໄດ້ຮັບການອະໄພດ້ວຍ.

27ຖ້າແມ່ນຄົນດຽວຫາກເຮັດບາບໂດຍບໍ່ຕັ້ງໃຈ ກໍໃຫ້ລາວຖວາຍແບ້ແມ່ໂຕໜຶ່ງອາຍຸໜຶ່ງປີ ຕາມພິທີຖວາຍເພື່ອລຶບລ້າງບາບ.

28ປະໂຣຫິດຈະເຮັດພິທີຊຳລະບາບໃຫ້ຜູ້ທີ່ເຮັດບາບໂດຍບໍ່ຕັ້ງໃຈຕໍ່ໜ້າພຣະເຈົ້າຢາເວ ແລະລາວກໍຈະໄດ້ຮັບການອະໄພ.

29ໃຫ້ທຸກຄົນທີ່ໄດ້ເຮັດບາບໂດຍບໍ່ຕັ້ງໃຈປະຕິບັດຕາມລະບຽບການດຽວກັນນີ້ ບໍ່ວ່າຄົນນັ້ນຈະເປັນຊາວອິດສະຣາເອນໂດຍກຳເນີດ ຫລືຄົນຕ່າງດ້າວທີ່ມາອາໄສຢູ່ນຳພວກຕົນກໍຕາມ.

30ແຕ່ຖ້າບຸກຄົນໃດ ບໍ່ວ່າຄົນອິດສະຣາເອນໂດຍກຳເນີດ ຫລືຄົນຕ່າງດ້າວທີ່ໄດ້ມາອາໄສຢູ່ນຳກໍດີ ຫາກເຮັດບາບໂດຍຕັ້ງໃຈດູໝິ່ນປະໝາດພຣະເຈົ້າຢາເວ ກໍໃຫ້ລົງໂທດບຸກຄົນນັ້ນໃຫ້ເຖິງຕາຍ;

31ຍ້ອນວ່າລາວບໍ່ໄດ້ເຊື່ອຟັງພຣະເຈົ້າຢາເວ ແລະໄດ້ຕັ້ງໃຈລະເມີດຂໍ້ຄຳສັ່ງຂອງພຣະອົງ. ໃຫ້ລາວຮັບຜິດຊອບການຕາຍຂອງລາວເອງ.”’

32ມີຢູ່ຄັ້ງໜຶ່ງ ເມື່ອຊາວອິດສະຣາເອນຍັງຢູ່ໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານ ມີຊາຍຄົນໜຶ່ງໄດ້ລະເມີດວັນຊະບາໂຕໂດຍໄປຫາຟືນ.

33ລາວໄດ້ຖືກນຳຕົວມາຫາໂມເຊ ອາໂຣນ ແລະຊຸມຊົນທັງໝົດ.

34ແລ້ວເພິ່ນກໍສັ່ງໃຫ້ຄຸມຂັງລາວໄວ້ ເພາະຍັງບໍ່ຮູ້ວ່າຈະເຮັດຢ່າງໃດກັບລາວເທື່ອ.

35ຕໍ່ມາ ພຣະເຈົ້າຢາເວໄດ້ບອກໂມເຊວ່າ, “ໃຫ້ປະຫານຊີວິດຊາຍຄົນນີ້ເສຍ ໂດຍໃຫ້ຊຸມຊົນທັງໝົດແກວ່ງກ້ອນຫີນໃສ່ລາວໃຫ້ຕາຍຢູ່ນອກຄ້າຍພັກ.”

36ສະນັ້ນ ຊຸມຊົນທັງໝົດຈຶ່ງໄດ້ນຳລາວອອກໄປນອກຄ້າຍ ແລະແກວ່ງກ້ອນຫີນໃສ່ໃຫ້ຕາຍ ຕາມທີ່ພຣະເຈົ້າຢາເວໄດ້ສັ່ງໄວ້ນັ້ນ.

37ແລ້ວພຣະເຈົ້າຢາເວໄດ້ກ່າວຕໍ່ໂມເຊວ່າ,

38“ໃຫ້ໄປບອກປະຊາຊົນອິດສະຣາເອນວ່າ, ‘ຈົ່ງເຮັດຍອຍສີຟ້າໃສ່ຕາມແຈຂອງເຄື່ອງນຸ່ງ. ໃຫ້ເຮັດຢ່າງນີ້ທຸກຍຸກທຸກສະໄໝສືບໄປ.’

39ຍອຍນັ້ນຈະເປັນສິ່ງເຕືອນໃຈ ແລະທຸກໆເທື່ອທີ່ພວກເຈົ້າເຫັນຍອຍນັ້ນ ມັນຈະຊ່ວຍໃຫ້ພວກເຈົ້າຄິດເຖິງຂໍ້ຄຳສັ່ງຂອງພຣະເຈົ້າຢາເວ ແລະປະຕິບັດຕາມ ແລ້ວພວກເຈົ້າກໍຈະບໍ່ລືມໄລເຮົາໄປເຮັດຕາມໃຈມັກ.

40ຍອຍນັ້ນຈະເຕືອນພວກເຈົ້າໃຫ້ຮັກສາຂໍ້ຄຳສັ່ງທັງໝົດຂອງເຮົາ ແລະພວກເຈົ້າກໍຈະເປັນຄົນບໍຣິສຸດແກ່ພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຈົ້າ.

41ເຮົາແມ່ນພຣະເຈົ້າຢາເວ ພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຈົ້າ, ເຮົາໄດ້ນຳພາພວກເຈົ້າອອກມາຈາກປະເທດເອຢິບ ເພື່ອເປັນພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຈົ້າ ເຮົາແມ່ນພຣະເຈົ້າຢາເວ ພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຈົ້າ.”

← Chapter 14 Jump to: Chapter 16 →